လာအို ႏွစ္ကူးပြဲေတာ္

စေနေန႔ (၁၆.၀၄.၂၀၁၁) က Mannheim ၿမိဳ႔အနားက Ketsch ဆိုတဲ့ၿမိဳ့ကေလးမွာ က်င္းပတဲ့ လာအိုႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ကို ကြ်န္မနဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ေရာက္ပါတယ္။ အစ္မရွင္ေလး တို႔ မိသားစုရဲ့ ဖိတ္ေခၚသတင္းေပးမွဳေၾကာင့္ပါ။ မနက္ ၆နာရီ ၄၅ ရထားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။ Heidelberg ၿမိဳ႔မွာ အၿခားၿမိဳ႔က သူငယ္ခ်င္း တေယာက္နဲ့ ခ်ိန္းၾကတယ္။ Ketsch က Heidelberg ကေနသြားရင္ ပိုလမ္းေၾကာင္းသင့္တာမို႔ ဘူတာရံုေရွ့မွာပဲ ဘတ္စ္ကားေစာင့္စီးလိုက္ၾကတယ္။ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ၿပီးေပမယ့္ လမ္းက ၁၂ မိနစ္ေလာက္ထပ္ေလွ်ာက္မွ ပြဲေတာ္ရွိရာ ေဟာခန္းကို ေရာက္တယ္။ ေသာၾကာေန့က ဘာေတြနဲ့အလုပ္ရွဳပ္ေနမွန္းမသိတဲ့ကြ်န္မ ရထားအခ်ိန္စာရင္းပဲ ပရင့္ထုတ္လာမိတာ ေတာ္ေသးလို႔ သူငယ္ခ်င္းက လမ္းေၾကာင္းအားလံုးေၿမပံုကို ထုတ္လာလို႔ ကြင္းၿပင္က်ယ္မွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ခန္းမကို လြယ္လြယ္ကူကူရွာေတြ႔သြားတယ္။ Heidelberg ဘူတာရံုမွာကတည္းက မက္ရွ္ေစ့ပို႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္ရွာတဲ့ အစ္မ ရွင္ေလးက ေဟာခန္းအေရွ့မွာ ၿမန္မာဝတ္စံုေလးနဲ့ ပုဝါေလးခ်လို႔ ေစာင့္ေနတယ္။

တရားေပးမယ့္အခ်ိန္က ၁၀နာရီ၊ ေရာက္သြားတာက ၁၀နာရီထိုးဖို႔ ၁၀ မိနစ္ေလာက္အလိုဆိုေတာ့ အဆင္ေၿပသြားတယ္။ လာအိုရိုးရာဝတ္စံုေလးေတြဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ေတြ၊ အမ်ိဳးသားၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ေတြ ၊ ကေလးေတြကအစ ရိုးရာဝတ္စံုေလးေတြနဲ့ ၿမန္မာၿပည္က ဓမၼေဟာခန္းမွာလုပ္တဲ့ အလွဴေပးပြဲၾကီးနဲ့ေတာင္တူေနေတာ့တယ္။ ပြစိပြစိေၿပာေနသံေတြ၊ ေဟာခန္းအေရွ့က ေစ်းတန္းကေရာင္းေနတဲ့ စားစရာ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ့ တကယ့္ ပြဲေစ်းတန္းနဲ့ ဘုရားပြဲနဲ့တူေနတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံကပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ့္အာရွဘက္က လူေတြကို ၿမင္ရေတာ့ တမ်ိဳးေပ်ာ္ေနမိတယ္။

တရားနာတာက ပါလိလို႔ခ်ေပးလို႔ အားလံုးသိေနေပမယ့္ အခ်ိဳ႔အၿဖတ္အေတာက္ေတြမတူတဲ့ေနရာမွာဆိုရင္ ၇ြတ္ေနရင္းနဲ့ေမ့သြားလို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ့လက္ကုပ္ေၿပာရေသးတယ္။ တရားေပးၿပီးေတာ့ ကိုယ္သယ္လာရာ ဆြမ္း၊ ပန္း၊ ပစၥည္းခဲဘြယ္ေတြကို လူတန္းစီၿပီး လွဴရတယ္။ ဘာေတြလုပ္လို႔ ဘယ္လိုအစီအစဥ္ရွိမွန္းမသိတဲ့ ကြ်န္မတို့သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္အဖြဲံ လွဴဖို႔ကိုလည္း လမ္းမွာတိုင္ပင္ထားသလို႔ ေငြသားပဲ လွဴေတာ့မယ္လို႔ ေတြးထားတာ ၊ ဦးေသာမတ္စ္နဲ့အစ္မ ရွင္ေလးရဲ့စီစဥ္မွဳေၾကာင့္ သူတို႔ သယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲက ေကာ္ဖီ ၁ ထုပ္စီနဲ့ ႏို့ဆီ ၁ ဗူးစီ ခြဲယူလွဴေစခဲ့တာကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္မိပါတယ္ အစ္မေရ.........
အဲဒီ လူေတြထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ၊ခရမ္းႏုေရာင္ေလး ဝတ္ထားတဲ့ အစ္မ ရွိတယ္။ :-) 

ၿပီးေတာ့ အေၾကြေစ့လဲ ၿပီးဒီဆြမ္းအုပ္ကေလးေတြမွာ လိုက္လွဴတယ္။ ဆြမ္းခြက္ ၁၀၈ ခြက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေသခ်ာေတာ့မေရထားမိဘူး။

ဘုန္းဘုန္းေတြ ဆြမ္းဘုန္းေပးေနခ်ိန္မွာ ေစ်းဆိုင္ေတြကို ေလွ်ာက္ပတ္တယ္။ သေရက်တယ္။ ဝယ္ခ်င္တာကို ဝယ္တယ္။ မၿမင္ရတာၾကာတဲ့အစားအစာ ၊ အသီးအရြက္ေတြကို တေမ့တေမာၾကည့္တယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္။ ၿမည္းလို႔ရတာ အကုန္ၿမည္းတယ္။ အဲဒါ ကြ်န္မတို႔အဖြဲ့ေလ။ ကြ်န္မတို့ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စု အဲဒီကို ေရာက္လာတာ ဘုရားလည္းဖူးရင္း လိပ္ဥလည္းတူးရင္းကိုး ။ ဘုရားဖူးတာ ကုသိုလ္ရဖို႔ လိပ္ဥတူးတာ ဗိုက္ဝဖို႔ :-)

ဝက္သားေၿခာက္ကင္၊ နဲ့ ငပိေထာင္း ။ ၃ ေယာက္သားအပီအၿပင္အားေပးလာတဲ့ဆိုင္ 

ေကာင္ညွင္းေၿခေထာက္

ဟင္းရြက္စံု၊ ေစ်းႏွုန္းကလည္း မဆိုးပါဘူး။ နံနံပင္ တစ္စီးကို ၁ က်ပ္ပဲ။ ကြ်န္မတို႔ၿမိဳ႔မွာ ၁ က်ပ္ ၿပား ၉၀ ။

ငါးေၿခာက္

သရက္သီး ငပိေထာင္း၊ ငါးငပိခ်က္ 

အခ်ိဳမုန့္ေတြ

ေကာင္ညွင္းထုပ္၊ ေကာင္ညွင္းေၿခေထာက္

အီၾကာေကြး ၊ ေနာက္၁ ခုကဘာတဲ့ ( မနက္ေစာေစာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ရတတ္တဲ့မုန့္ ၊ ဘဲသားမုန့္လို႔ေခၚတယ္ထင္တယ္၊ နာမည္ေတြေမ့ကုန္ၿပီ ၊ ပံုစံၿမင္ရင္ေတာ့ သားေရေတြက်တာခ်ည္းပဲ :-))

မုန့္လင္မယားလား မုန့္ေမာင္ႏွမလား၊ ေနာက္အီၾကာေကြး

တိုင္းရင္းေဆးေတြနဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြ

ဘုန္းဘုန္းေတြဆြမ္းဘုန္းေပးအၿပီး၊ ရြတ္ဖတ္သရဇယ္ အၿပီး လာတဲ့လူေတြအတြက္ေန႔လည္စာကို အတြင္းခန္းမထဲမွာေတာ့ဘူေဖးပြဲေတြနဲ့ သစ္သီးပြဲေတြကို စားပြဲရွည္ ၂ ခုနဲ့ ၿပင္ထားတယ္။ ဘူေဖးကေတာ့ အစံု။ ငပိေထာင္းနဲ့ ထိုင္းသေဘာၤသီးေထာင္းကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။ လာအိုစာ၊ ထိုင္းစာ၊ ဘာေတြမွန္းလည္းေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ ပန္းကန္ထဲကို ေတြ႔ရာအကုန္ေကာက္ထည့္ၾကတာ။ ငပိရည္ေတြနဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္နဲ့ ပန္းကန္ထဲမွာ ေပါေလာေမ်ာလိုေမ်ာ၊ ေရႊၾကည္ေကာင္ညွင္းနဲ့ သေဘၤာသီးေထာင္းနဲ့ေရာလိုေရာနဲ့၊ အစ္မ ၇ွင္ေလးက ကြ်န္မတို႔ေတြရွက္ၿပီး ဘူေဖးမယူတတ္မွာစိုးလို႔တဲ့ ၊ ဝက္နားရြက္သုပ္လာတယ္။ ကြ်န္မတို႔အဖြဲ့ ၾကိဳက္မရွက္ ငတ္မရွက္ဆိုတာ အစ္မေကာင္းေကာင္းၾကီးသိသြားတယ္။ :D
ေရမထိရေသးေပမယ့္ လာတဲ့သူေတြကို ေရပတ္ဖို႔မေမ့တဲ့ ၊ စပေရးေရဘူးသယ္လာတဲ့အစ္မ၊ ပြဲေတာ္ကို ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ အစ္မ နဲ့ ဦးေသာမတ္စ္ကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္.......
အဆင္ေၿပရင္ ေနာင္ႏွစ္မွာ ေရဘူးအၾကီးၾကီး ၿပန္သယ္လာမယ္။ ၿပီးရင္အစ္မရဲ့ အိမ္လိုက္ၿပီး မုန့္လုပ္စားမယ္။ ၂ ဆၿပန္ လက္စားေခ်ဖို႔ေလ..  :P :P