tag:blogger.com,1999:blog-13497876693106721192012-02-12T17:44:47.519+01:00လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.comBlogger1171100tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-85566807140142873312012-02-12T17:26:00.004+01:002012-02-12T17:44:47.530+01:00Sinus Milieus ဆိုတာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ အသံုးခ်တဲ့ လူသားတို႔ေနထိုင္ရာဝန္းက်င္ရွိ လူမွုယဥ္ေက်းမွု အေဆာက္အဦးကို သုေတသနၿပဳထားတဲ့ တြက္ခ်က္ခ်က္တစ္ခုၿဖစ္တယ္။ သူ႔ကို&nbsp; ၿပင္သစ္ လူမွဳေရးပညာရွင္ <span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">Emile</span> <span class="hps">Durkheim ကစတင္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့တာၿဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿပည္နယ္တစ္ခုမွာ ေနထိုင္ေနသူေတြရဲ့ လွူေနမွဳ ပံုစံကို ႏွစ္စဥ္ တြက္ခ်က္ေလ့လာ စာ၇င္းေကာက္ယူၿပီး ေနထိုင္သူေတြရဲ့ အေၿခခံအခ်က္အလက္ေတြၿဖစ္တဲ့ သူတို႔ဘယ္လိုေနထိုင္လဲ၊ သူတို႔ ပညာေရးအဆင့္အတန္း ကဘယ္ေလာက္လဲ၊ ဘယ္လိုအလုပ္အကိုင္မိ်ဳးကို လုပ္ကိုင္ၾကလဲ။ သူတို႔ဝင္ေငြနဲ့ ထြက္ေငြကဘယ္ေလာက္လဲ၊ သူတို႔ ေနထိုင္စရိုက္ကဘယ္လိုလဲ၊ မိသားစုဖြဲ႕စည္းပံုဘယ္လိုရွိလဲ၊ သံုးေဆာင္တဲ့အသံုးအေဆာင္ေတြက ဘာေတြလဲ၊ စတဲ့အခ်က္ေတြကို ေကာက္ယူၿခင္းအားၿဖင့္ ထုတ္လုပ္ကုန္ၿဖန့္ခ်ီတဲ့ ကုမၸဏီေတြက ထိုအခ်က္ေတြေပၚမူတည္ၿ႔ပီး ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာ ဘယ္လို ထုတ္ကုန္မ်ိဳးကိုေတာ့ ဘယ္လိုလူအတန္းအစားေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ထုတ္ရမယ္။ ဘယ္ေလာက္ ရာခိုင္ႏွုန္း ကိုေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြကထက္ ပိုထုတ္သင့္တယ္၊ ေလ်ာ့ထုတ္သင့္တယ္ စတာကို ဆံုးၿဖတ္ေလ့ရွိတယ္။&nbsp;</span></span><br /><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">ဒီသုေတသနမွာ လူတန္းစားအုပ္စုေတြကို အာလူးပံုစံ ကြင္းဆက္ေတြနဲ့ ၿပထားၿပီး သူတို႔ဟာ လူေနမွုပံုစံကိုလိုက္ၿပီး&nbsp; ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း&nbsp; အနည္းငယ္စီေၿပာင္းလဲမွုရွိတယ္။ ေအာက္က အလ်ားလိုက္မ်ဥ္း ကေတာ့ လွူမွုအေဆာက္အဦးကို ၃ မ်ိဳးပိုင္းၿခားထားတာၿဖစ္ၿပီး&nbsp; traditional, modernism (or) individualism, နဲ့ reorientation အုပ္စု ဆိုၿပီး ပိုင္းၿခားထားတယ္။ ေဒါင္လိုက္မ်ဥ္းက သူတို႔ရဲ့ လူမွဳေရးအဆင္းအတန္းကို အနိမ့္ဆံုး၊ အလယ္အလတ္နဲ့ အၿမင့္ဆံုးဆိုၿ႔ပီး ခြဲၿခားထားတယ္။&nbsp;</span></span><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">ေအာက္မွာ ေဖာ္ၿပထားတာတဲ့ ဂရပ္က ဂ်ာမနီႏိုင္ငံရဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ေက်ာ္က ေကာက္ခံတြက္ခ်က္ထားတဲ့ လွူမွဳေရးအေဆာက္အဦးပံုစံၿဖစ္တယ္။ </span></span><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps"></span></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kvEr2HcPSLc/TzfecfPQ--I/AAAAAAAABRI/afZ19K23Lps/s1600/sinus-milieus-1980_1000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="283" src="http://3.bp.blogspot.com/-kvEr2HcPSLc/TzfecfPQ--I/AAAAAAAABRI/afZ19K23Lps/s400/sinus-milieus-1980_1000.jpg" width="400" /></a></div><br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္က အခ်က္အလက္ေတြနဲ့ ေအာက္က ဂရပ္ၿဖစ္တဲ့ ၂၀၀၁ ကေန၂၀၁၀ အထိ ေကာက္ခံရရွိခ်က္ေတြကို ႏွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ လူ အုပ္စု (အာလူးကြင္းဆက္)ေတြ ပိုတိုးလာတာေတြ႔ရသလို traditional အုပ္စုဘက္ကို ေလ်ာ့နည္းလာၿပီး reorientation အုပ္စုဘက္ကို ပိုမ်ားလာတာကို ေတြ႔ရတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-UBBKoNl2h5Q/TzfeeQkXp9I/AAAAAAAABRQ/arnI_WmjmOY/s1600/sinus-milieus-2001_1000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="288" src="http://3.bp.blogspot.com/-UBBKoNl2h5Q/TzfeeQkXp9I/AAAAAAAABRQ/arnI_WmjmOY/s400/sinus-milieus-2001_1000.jpg" width="400" /></a></div><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">၂၀၀၁ ကေန ၂၀၁၀ အထိရွိ အုပ္စု ေတြကိုအၾကမ္းမ်ဥ္း ေၿပာၿပရရင္ ..</span></span><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps"> အခ်ိုဳက ရိုးရာဆန္ဆန္ မိသားစုအသိုက္အၿမံဳနဲ့ ေနထိုင္သူေတြပါသလိုု၊ အခ်ိဳ႔က ေမာ္ဒန္ဆန္အသံုးအေဆာင္ အိမ္မွဳပစၥည္းေတြၾကိဳက္သလ၊ို အိမ္မွာ ခ်က္ၿပဳတ္စားေလ့ရွိတာနည္းၿပီး ခရီးေတြပဲ သြားေနမယ္။ လြယ္ရာဝယ္သံုးမယ့္သူေတြပါသလို၊ တူရိယာပစၥည္းေတြၾကိဳက္မယ္၊ ေခတ္ေပၚေတြ ဝတ္ဆင္မယ့္သူေတြပါသူေတြရွိတယ္။ မိသားစုအသိုက္အၿမံဳနဲ့ လင္ရယ္၊ မယားရယ္၊ သားသမီးရယ္နဲ့ ေနသူေတြပါသလို၊ အိမ္ေထာင္မၿပဳပဲ တူတူေနၿပီး သားသမီးေတြနဲ့ ေနသူေတြလည္း ပါတယ္။ ကေလးရွိၿပီး အိမ္ေထာင္ကြဲ တစ္ဦးတည္းေနသူေတြ ကလည္း ကေလးေထာက္ပ့ံေၾကးရၿပီး အိမ္ေထာင္ကြဲကေန ထိုက္သင့္သေလာက္ ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ အေၿခအေနရွိသူေတြပါလာတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေထာင္မၿပဳပဲ တကိုယ္ရည္တကာယေနသူေတြလည္းပါလာမယ္။&nbsp;</span></span><br /><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">ထိုသူေတြ ဘာေတြသံုးလဲ။ ဘယ္လိုအိမ္ေတြမွာေနလဲ။ ဘာေတြလိုအပ္လဲ စတာကို တြက္ခ်က္ေကာက္ယူထားတဲ့ အခ်က္အလက္စုစည္းမွဳဟာ လူသံုးကုန္ကုမၸဏီ ေတြ၊ သုေတသန အဖြဲအစည္းေတြအတြက္ အေရးပါတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြပဲ ၿဖစ္တယ္။&nbsp;</span></span><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps"><br /></span></span><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">အိမ္ယာလုပ္ငန္းနဲ့ သုေတသနေတြမွာလည္း ထိုအခ်က္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုလူတန္းစားေတြကေတာ့ ဘယ္လိုေနအိမ္မ်ိဳးကိုလိုအပ္တယ္။ စီးပြားေရးနဲ့ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းကို မူတည္ၿပီး ဘယ္လိုလူေတြ ဘယ္ၿပည္နယ္ကို ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏွုန္းေၿပာင္းလာတယ္။ ထိုလူေတြက ဘယ္လိုအလုပ္ကို ကူးေၿပာင္းလုပ္ကိုင္လာတယ္။ သူတို႔ ဘယ္လိုအိမ္ရာမ်ိဳးလိုအပ္လာတယ္ စသည္ကို sinus milieus သုေတသနအေပၚ မူတည္ၿပီး အၿမဲၾကည့္ရွဳၿပီးေလ့လာႏိုင္တာဟာလည္း အိမ္ယာအေဆာက္အဦးနဲ့ ဆက္စပ္ေနတဲ့ သုေတသနမွာ အေရးပါတဲ့ အခ်က္ၿဖစ္လာတယ္။ </span></span><br /><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">ကိုးကား ။ http://www.sinus-institut.de/loesungen/sinus-milieus.html</span></span><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; http://www.forschung.thessenvitz.de/?p=25</span></span><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; http://de.wikipedia.org/wiki/Sinus-Milieu</span></span><br /><span class="" id="result_box" lang="en"><span class="hps"> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-8556680714014287331?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-80855767508898840702012-02-02T16:19:00.000+01:002012-02-02T16:19:32.246+01:00အရင္ အေဆာင္ေတြမွာ ေနတုန္းက ဂ်ာမန္ေတြနဲ့ ေရာေနရေတာ့ ငံၿပာရည္တို႔ ၊ ငပိတို႔ပါတဲ့ ဟင္းခ်က္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔မရွိခ်ိန္ကို ခ်က္ၿပီးတံခါးေတြ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဖြင့္ထားရတယ္။ ပံုမွန္အားၿဖင့္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္တို႔၊ ႏွစ္သစ္ကူးပိတ္ရက္ရွည္ေတြမွာ ဆီသတ္ၿပီး မီးဖိုေပၚမွာ ဆီနဲ့ ခ်က္ရမယ့္ ဟင္းေတြကို ကြ်န္မခ်က္ေလ႔ရွိတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း အိမ္ေၿပာင္းလာေတာ့ သူမ်ားေတြအရိပ္အခ်ည္ကို ၾကည့္ၿပီး ဟင္းခ်က္ရတဲ့ ဒုကၡက ကင္းလြတ္လာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္သေဘာရွိ ခ်က္ေတာ့တာေပါ့။<br /><br />&nbsp;ဒါေပမယ့္ အရင္ကေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေနထိုင္သားက်ေနတဲ့ အၿမန္လံုးခ်က္နည္းကေန ကိုယ့္သေဘာနဲ့ကိုယ္ ဆီသတ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္အနံံ႔နဲ့ကိုယ္ အိမ္ထဲမွာ လွိဳင္လံုးထ၊ ဆံပင္ေတြမွာကအစ ဟင္းနံ႔ေတြစြဲေနတတ္လို႔ မၾကိဳက္ေတာ့ၿပန္ဘူး။ <br /><br />ခုလို ေရးေနရင္းနဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံသား သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေၿပာတာ သြားသတိရတယ္။ သူက ငါ ေအးရွားက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီသြားလည္ရင္ သူတို႔ ဟင္းန႔ံက အိမ္တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ့ တန္းရတာပဲတဲ့။ နင္ကက်ေတာ့ ဟင္းခ်က္တာမ်ား ဒီေလာက္ခ်မ္းေနတဲ့အခ်ိန္ တံခါးဖြင့္၊ ဂ်ာကင္ဝတ္ခ်က္ရတယ္လို႔ ဆိုၿပီး အံ့ၾသသံနဲ့ေၿပာတယ္။ <br />ဟုတ္တယ္... ကြ်န္မက ဟင္းနံ႔ကို ခ်က္ခ်ိန္နဲ့ စားခ်ိန္ပဲ ၾကိဳက္တာ။ ၿပီးရင္ အဲအန႔႔ံေတြနဲ့ ေနေနရတာကိုက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညစ္ပတ္ေနသလို ခံစားရတယ္။ <br /><br />ဟင္းကိုလံုးခ်က္ရင္လည္း ၾကက္သြန္နီနဲ့ ဆီနဲ့ ေရနဲ့ ေရာထားတဲ့ လံုးရည္အနံ႔က ဆီသတ္တဲ့အနံ႔ေလာက္ မၿပင္းေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ၿပီးတံခါးေတြကို မိနစ္အနည္းငယ္စာဖြင့္ထားရေလာက္တဲ့ အထိေတာ့ အနံ႔ရွိေနတတ္တယ္။ အဲ ..ဆီသတ္မိၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေၿပာမေနပါနဲ့ေတာ့ ... ဒါေပမယ့္ တခါတေလ အသုတ္ကေလးဘာေလးစားခ်င္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဆီက မသတ္မေနရ သတ္မိၿပန္ေရာ.. အဲဒီအခါမွာေတာ့ ဒီဘက္က အိပ္ခန္းတံခါးကိုပိတ္ၿပီး မီးဖိုဘက္က တံခါးမွန္သမွ်ကို မိနစ္ ၂၀ စာေလာက္ဖြင့္ထားလိုက္မွ အနံ႔သက္သာတယ္ထင္ရတယ္။ <br /><br />ဒီလိုရာသီဥတုနဲ့ကလည္း တံခါးကို ကိုယ္ရွိေနခ်ိန္ဖြင့္မယ္ဆိုရင္ ဂ်ာကင္ထူထူဝတ္ၿပီး ဖြင့္ထားမွရတတ္တယ္။ အဲဒါေတာင္ တခါက ဂ်ာကင္ေတာ့ ဝတ္ၿပီးဖြင့္ထားပါလွ်က္နဲ့ လည္စည္းမစည္းမိပဲ ကြန္ၿပဴတာေရွ႔မွာ တံခါးဖြင့္ထားလွ်က္နဲ့ ၅ မိနစ္ၾကာေလာက္ထိုင္မိ လိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း လည္ေခ်ာင္းနာလာတာ ခံစားမိတာပါပဲ။ အၿပင္သြားရင္ တံခါးေတြကို ဟထားလို႔ရေပမယ့္ ၿပန္လာရင္ အိပ္ရာခင္းေတြက အစ ေအးစက္ေနတတ္လို႔ အဲဒါကို္လည္း သိပ္မၾကိဳက္ၿပန္။ ေနာက္ၿပီး အခ်ိန္အနားနီးမွ လုပ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မအက်င့္ဆိုးေၾကာင့္လည္း အပူေပးစက္ေတြလိုက္ေလွ်ာ့ဖို႔&nbsp;၊ တံခါးေတြဟ ဖို႔ဆိုတာ တခါတေလမွာ အဲဒီအတြက္ကို အခ်ိန္မေပးႏုိင္ေတာ့ၿပန္ဘူး ၿဖစ္ၿပန္ေရာ... .. <br /><br />အခုေနာက္ပိုင္း ကြ်န္မ ၿမန္မာဟင္းတစ္ခုခု ခ်က္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဆီကို ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေန႔လာႏိုင္သလဲဆိုတဲ့ ခ်ိန္းဆိုခ်က္ေတြကို&nbsp;အရင္ၿပန္ၾကည့္ၿပီးမွ ခ်က္ဖို႔ၾကိဳးစားတယ္။ <br /><br />အဲဒါနဲ့ အခုရက္ပိုင္းမွာ နည္းနည္းအားေနတာေရာ ၊ စိတ္သြားရာ ကိုယ္ပါေနတာေရာ (ဟင္းခ်က္ဖို႔) ေပါင္းၿပီး ဟင္းေတြ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ခ်က္၊ တခါတေလ အသုတ္ကေလး ဘာေလး လုပ္စားရင္ လြယ္ေအာင္ဆိုၿပီး ၾကက္သြန္ၿဖဴကို ၿငဳပ္သီးမွဳန္႔နဲ့ ဆီသတ္ၿပီး ဘူးေလးနဲ့ ထည္႔သိမ္း ေနာက္ၿပီး ဒီေန႔ေတာ့ ငပိပါဖုတ္ပစ္လိုက္ပါေရာ... <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3NmIp9SEs88/TyqoFk6KqOI/AAAAAAAABQw/0AGbxOHw6Wc/s1600/02022012577.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-3NmIp9SEs88/TyqoFk6KqOI/AAAAAAAABQw/0AGbxOHw6Wc/s320/02022012577.jpg" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဟင္းခ်က္ၿပီးမွ သြားသတိရတာက ဒီေန႔ အသိ ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အိမ္ကို လာမယ္ဆိုတာပဲ။&nbsp;&nbsp;အဲဒါနဲ့ အီးေမးတစ္ေစာင္ကို ကေသာကေၿမာ ေကာက္ေရးၿပီး သူလာမွာလား လွမ္းေမးလိုက္ရတယ္။ သူက ညေန ၆ နာရီကို လာမယ္တဲ့။ ဟင္ အဲဒါမွ ဒုကၡ .. ခု ေန႔လည္ ၃ နာရီရွိေနၿပီ ။ အိမ္ခန္းထဲမွာလည္း အနံ႔ေတြနဲ့ ေလွာင္ေနတယ္။ တံခါးေတြ ခဏဖြင့္ထားၾကည့္တယ္။ ဖြင့္ထားခ်ိန္ပဲ အနံ႔ေပ်ာက္တယ္ထင္ရၿပီး ေနာက္ ၿပန္ပိတ္လိုက္ေတာ့ အန့ံေတြက နံရံေတြမွာ စြဲေနသလို ၿပန္ရလာၿပန္ေရာ... </div>အဲဒါနဲ့ နီးရာ စူပါမတ္ကတ္ကို ေၿပးရပါေလေရာ.. အခန္းၿဖန္းစပေရး တစ္ဘူးနဲ့ အေမႊးဖေရာင္းတိုင္ေတြဝယ္လာလိုက္ၿပီး အခန္းအႏွံ႔ လိုက္ၿဖန္း ၊ အေမြးဖေရာင္းတိုင္ေတြကို ထြန္းထားရတယ္. .. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pAtKEdAUq3M/TyqoIegQzwI/AAAAAAAABQ4/ZhO_vTAXg0A/s1600/02022012579.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" sda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-pAtKEdAUq3M/TyqoIegQzwI/AAAAAAAABQ4/ZhO_vTAXg0A/s320/02022012579.jpg" width="320" /></a></div><br /><br />ေနာက္အပတ္မွာ လာဆင္မယ့္ မီးဖိုအသစ္မွာေတာ့ အနံ့စုပ္ပန္ကာ ပါလာမယ္ဆိုေတာ့ အရင္ကေလာက္ေတာ့ ဆိုးေတာ့မယ္မထင္လို႔ ယူဆမိပါရဲ့။ <br /><br />ခုေတာ့ အခန္းက စပေရးအနံံ႔နဲ့ ဖေရာင္းတိုင္အနံ႔ေတြနဲ႔ မႊန္ထႊန္ေနပါေၾကာင္း....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-8085576750889884070?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-66828062091737539802012-01-17T16:28:00.002+01:002012-01-17T16:29:41.443+01:00မိုးၿပာေရာင္ ေကာင္းကင္ၾကီးက တိမ္ဆိုင္ၾကက္ခြပ္ေတြနဲ႔ ေနေရာင္ေတာက္ေတာက္က ငြားငြားစြင့္ ပြင့္လင္းလုိ႔ သစ္ပင္ေတြမွာသာ စိမ္းစိမ္းစိုရြက္ေတြ ေဝေနရင္ ေတာက္ပေနေရာင္ဟာ တကယ့္ေႏြရာသီ သဘာဝကို ေဖာ္ၿပေနသလား ထင္မွတ္ရတယ္။ တကယ္တမ္း အၿပင္လက္ေတြ႔မွာက်ေတာ့ ေမးခ်င္းရိုက္ေလာက္ေအာင္ ခိုက္ခိုက္တုန္ပါဘိ။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ONwFzEN9FIc/TxWIZAD36OI/AAAAAAAABQc/hL4cHPNx4nU/s1600/17012012559.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-ONwFzEN9FIc/TxWIZAD36OI/AAAAAAAABQc/hL4cHPNx4nU/s320/17012012559.jpg" width="320" /></a></div><br />&nbsp;အၿပင္ဘက္က ရာသီသဘာဝဟာ အပူေပးစက္ဖြင့္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးထဲကေန ေကာ္ဖီတခြက္ကို လက္ရွည္စြယ္တာခပ္ေႏြးေႏြးကိုဝတ္လို႔ ခပ္မ်ဥ္းမ်ဥ္းစုတ္ယူေသာက္ကာ ထိုင္ခံစားၾကည့္ခ်င္မိသေလာက္ အၿပင္ထြက္မိေတာ့ ေရခဲေသတၱာထဲကမွ ကိုယ့္အတြက္ ပိုေႏြးမလားလို႔ ထင္မွတ္မိေတာ့မလို႔..&nbsp; ဒီေန႔ အသိမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ အခန္းထဲ ဝင္လာလာခ်င္း အေအးဒဏ္မိထားတဲ့ မ်က္ႏွာရဲရဲ ႏွာေခါင္းဖ်ားက ရဲလို႔ အဲဒီလိုေၿပာၿပလာရွာတယ္။<br />သူတို႔ေတာင္ ခ်မး္တယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မလို အပူပိုင္းရာသီဥတုကလာသူမွာ ေနစရာေတာင္ရွိေတာ့မယ္ မထင္...<br /><br />ၾကည့္ေလ.. ဒီၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း ေကာင္းကင္ၿပာေတာက္ေတာက္က ေႏြရာသီသာဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၿမက္ခင္းၿပင္ေပၚထိုင္ခ် စကားဝိုင္းဖြဲ႔ေၿပာ၊ စာဖတ္ခ်င္စရာေကာင္းလိုက္မလဲေႏွာ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-przf8BVOXtM/TxWIYPNDfiI/AAAAAAAABQY/bIa4Qo83CIY/s1600/17012012558.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-przf8BVOXtM/TxWIYPNDfiI/AAAAAAAABQY/bIa4Qo83CIY/s320/17012012558.jpg" width="320" /></a></div><br />သူလို ကိုယ္လို သြားလာေနသူေတြ ၾကည့္မိေတာ့ အေႏြးထည္ထူထူရွည္ရွည္၊ လည္သားရွဴးထူထူေတြ၊ လည္ပတ္ထူထူေတြ၊ အေႏြးဦးထုပ္ေတြေဆာင္းလို႔ ပါးစပ္ေတြကလည္း အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထလို႔ ေနေရာင္ၿခည္ေႏြးေထြးမွုက ဒီေဆာင္းေအာက္မွာ ေပ်ာက္ေနရရွာတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8gExo5V6_n0/TxWMjdXAKlI/AAAAAAAABQo/kl4-Wty78DY/s1600/Unbenannt.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="271" src="http://2.bp.blogspot.com/-8gExo5V6_n0/TxWMjdXAKlI/AAAAAAAABQo/kl4-Wty78DY/s400/Unbenannt.JPG" width="400" />&nbsp;</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">အႏူတ္ ၅ ဒီဂရီေလာက္ရွိတဲ့ မနက္ခင္းေစာေစာေတြမွာဆို ကြ်န္မတစ္ကိုယ္လံုးကို မ်က္လံုးႏွစ္ေပါက္စာေနရာသာေဖာက္ၿပီး အၿပင္ထြက္ခ်င္မိေတာ့တယ္။ အရင့္အရင္ ေဆာင္းေတြမွာဆို သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ ေအာက္ခံအေႏြးေဘာင္းဘီရွည္ေပၚကေန ဂ်င္းေဘာင္းဘီထပ္ဝတ္ေနရေပမယ့္ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲလို ၂ ထပ္ၾကီးဝတ္ထားရတာ အခန္းထဲမွာေနရင္ သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလို႔ ဝတ္ေလ႔မရွိတတ္ဘူး။ အေႏြးထည္ရွည္ရွည္ ၊ ေၿခအိတ္ရွည္ေတြနဲ့သာၿပီးေနသေလာက္ ဒီႏွစ္ေဆာင္းမွာေတာ့ အဝတ္အစား အထပ္ထပ္ေၾကာင့္ ေလးခ်င္ေလးပါေစ။ ေႏြးႏိုင္သမွ် ေႏြးဖို႕သာ ကြ်န္မအတြက္ အေရးၾကီးေနေတာ့တယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">တခ်ိဳ႔တေလကလည္း ေၿပာၾကတယ္။ ခုမွ သူတို႔ ေဆာင္းတဲ့။ ဒါမွ လန္းဆန္းတာ ဆိုပဲ။ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ဒီေဆာင္းနဲ့ ေရအထိမ်ားတဲ့ပန္းလို႔ လန္းလြန္းၿပီး ရိခ်င္ေနပီ။ သူတို႔ေတြက အခန္းထဲမွာ ေနၾကရင္ ဆြယ္တာအက်ီၤတစ္ထည္ေလာက္နဲ့သာ လံုေလာက္ၿပီး ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ လည္ပင္းေထာင္ဆြယ္တာထူထူ ဒါမွမဟုတ္ သိုးေမြးသားလည္စည္းတစ္ခုပါ လိုအပ္ေသးတယ္။&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">အဲ... ေႏြရာသီေရာက္ပီ&nbsp; အပူခ်ိန္ ၂၈ နဲ့ ၃၅ ေလာက္ၾကားရွိၿပီဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မနဲ့ သူတို႔နဲ့ က ေၿပာင္းၿပန္အခ်ိဳးက်သြားပီ။ သူတို႔က ပူလြန္းလို႔ ပါးစပ္ကေန တရွဴးရွဴးတရွဲရွဲ ၿမည္ေနသေလာက္ ၊ တခါတေလက်ေတာ့လည္း အပုူဒဏ္ေၾကာင့္ ေခါင္းကိုက္ၿပီး အလုပ္လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးလို႔ ညဥ္းေနသေလာက္ ကြ်န္မကေတာ့ ကြ်န္မၾကိဳက္တတ္တဲ့ ခ်ည္သားအက်ီီၤ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဝတ္ရင္း ဒါမွ ငါ့ ရာသီဥတုလို႔ သူတို႕ကို ၿပန္ၾကံဳးဝါးေနမိတတ္တယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6682806209173753980?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-67560260710408311942012-01-14T14:37:00.000+01:002012-01-14T14:37:04.418+01:00သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကို သြားလည္ရင္ သူက ဒီသီခ်င္းကို ပန္းကန္ေဆးေနတဲ့အခ်ိန္လို႔ ၊ စာအုပ္စင္ ရွင္းေနတတ္တဲ့အခါမ်ိဳး၊ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္တဲ့အခါမ်ိဳး၊ အခန္းရွင္းေနတဲ့အခ်ိန္လိုမ်ိဳးမွာ ေဘစ့္သံနဲ့ ခပ္က်ယ္က်ယ္ဖြင့္ထားေလ႔ရွိတတ္တယ္။ သူ႕႔ေနာက္ခံတီးလံုးေလးေၾကာင့္ ဒီသီခ်င္းေလးနဲ့ နားယဥ္ေနတာ အေတာ္အတန္ေလးၾကာေပါ့။<br /><br />မေန႕တေန႕ကမွ ေရဒီယိုနားေထာင္ရင္း ေရဒီယိုက လႊင့္တတ္တဲ့ Hit အမ်ားဆံုးသီခ်င္းေတြထဲမွာ သူက နံပါတ္ဝမ္းရေနတာကို သိသြားတယ္။ အဲဒါနဲ့ ဂူဂယ္ကရွာၿပီး ေဒါင္းထားတယ္။ ေနာက္ ယူက်ဴကေန သူ႕ေတးသြားနဲ့ ဗီဒီယိုၾကည့္မိေတာ့လည္း သူ႔ ဆက္တီရိုက္ထားပံုကိုၾကိဳက္သြားတာနဲ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ဖြင့္နားေထာင္မိတဲ့အထိပဲ။ ကြန္ၿပဴတာဖြင့္ထားတဲ့ အခ်ိန္တိုင္း သူ႕ကို ဖြင့္ထားၿပီး ဂ်ီေတာ့ခ့္ကေန တင္ထားမိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အြန္လိုင္းကေန ဒီသီခ်င္းနားေထာင္ေနတာ သူၿမင္တာ ၂ ရက္ေတာင္ ရွိၿပီတဲ့။ လွမ္းစတယ္...<br /><br />တကယ္ေတာ့ ၂ ရက္မကဘူး။ ရင္းႏွီးေနတာၾကာၿပီ။ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ဖြင့္နားေထာင္မိတာ ၄ ရက္နီးပါးရွိၿပီ။ ကြ်န္မ သီခ်င္းတစ္ခုကို ၾကိဳက္မိရင္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း နားေထာင္ေထာင္မေထာင္ေထာင္ တခ်ိန္လံုးနားယဥ္ေအာင္ဖြင့္ထားမိတာ လခ်ီၿပီးၾကာတယ္။ ဘယ္လိုေၿပာရမလဲ။ နားထဲမွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ေတးသံတစ္ခုခုသြင္းထားရင္ အလုပ္မွာပိုအာရံုစုိက္လို႔ရသလိုပဲ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းထဲဝင္ေအာင္ဖတ္ရမယ့္ စာဖတ္စရာရွိရင္ေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္လို႔မရဘူး။ စာေရးစရာရွိတာလို႔၊ ပံုဆြဲစရာရွိတာတို႔၊ သတင္းေတြဘာေတြ ခပ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစာေတြဖတ္စရာ၇ွိတာတို႔ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္လက္ရွိေလာေလာဆယ္ ၾကိဳက္ေနတတ္တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ထပ္ကာတလဲလဲ ဖြင့္ထားမိတတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္ေတြဆို ေတးသြားတစ္ခုခုက လည္ပတ္ေနရင္ တစ္ေယာက္တည္းပါလားဆိုတဲ ့ခံစားခ်က္က အနည္ငယ္ေဖ်ာ့သြားသေယာင္ ထင္ရတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/8UVNT4wvIGY/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8UVNT4wvIGY&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/8UVNT4wvIGY&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br />ေနာက္ရက္သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းဆက္လာေတာ့ ဖုန္းထဲကေန ကြ်န္မဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းကိုၾကားသြားပံုရပါတယ္။ ေဟး .. ငါ့သီခ်င္းမင္းဆီေရာက္ေနတာလားတဲ့..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6756026071040831194?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-58629776668086850762012-01-11T17:37:00.001+01:002012-01-11T17:38:28.567+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>သူတို႔ မိသားစုေလးက ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးရွိတဲ့အၿပင္ သူတို႔ စီးပြားေရးအသိုင္းအဝိုင္းက လူေတြကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ၿပဳ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေငြေၾကးအနည္းငယ္စီကို လိုက္လံစုစည္းၿပီး တႏိုင္တပိုင္ ႏွစ္စဥ္ ၿမန္မာၿပည္က ေက်ာင္းေနရြယ္ကေလးေလးေတြကို ေထာက္ပံေပးေနတဲ့ မိသားစုေလးေပါ့။ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းနဲ့မွ မပူးေပါင္းပဲ ႏွစ္တိုင္းၿမန္မာၿပည္က ကေလးေတြကို သူတို႔ လွဴတန္းထားတဲ့ ေက်ာင္း၊ ေရတြင္း ၊ စာေရးကိရိယာ၊ ေက်ာင္းအဝတ္အစား&nbsp;စတာေတြ တကယ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ ထိေရာက္လားဆိုတာ သြားၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။ <br /><br />သူတို႔မိသားစုနဲ့ ရင္းႏွီးတာ ၁ ႏွစ္ခြဲေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ အသိတစ္ေယာက္ကေန ဆက္စပ္သိသြားရာကေန သူတို႔ အိမ္ကို ညေနစာ စားဖိတ္တာနဲ့ ေရာက္သြားေသးတယ္။ ၿမန္မာၿပည္က အနုလက္ရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူတို႔ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထံုမႊမ္းထားတာေတြ႔ရတယ္။ ၿမန္မာၿပည္ကပို႕လာတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ ပံုေတြ၊ စာေတြကို ၿပၿပီး ရွင္းၿပ ေၿပာၿပေနတဲ့ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြမွာ သူတို႔ အလွဴအတြက္ ပိတိၿပံဳးေတြနဲ့။ သူတို႔ ေၿပာလာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ ကြ်န္မ အႏွစ္သက္မိဆံုးက သူတို႔သြားလွဴေနတဲ့ ေဒသေတြရဲ့ ကေလးေတြ ရပ္ရြာခံေတြရဲ့ အၿပံဳးေတြက ရင္ထဲက လာတယ္တဲ့။ ကြ်န္မအတြက္လည္း ရင္ထဲက လာတဲ့ လွိဳက္လွဳိက္လဲလဲ ပိတီၿဖစ္မွုေတြ ရမိခဲ့။ ေနာက္ပိုင္းရင္ႏွီးမွုရလာတာနဲ့ အမွ် ၿမန္မာၿပည္က ကေလးေတြပို႔လာတဲ့ ၿမန္မာလိုေရးထားတဲ့ ့အခ်ိဳ႔စာေလးေတြ ကို ကြ်န္မဆီ အီးေမးကေနတဆင့္ပို႔ၿပီး ဘာသာၿပန္ဖို႔ အကူအညီ ေတာင္းေလ႔ရွိတယ္။ <br /><br />အမ်ိဳးသမီးလုပ္သူက စီးပြားရွာေကာင္းတဲ့အၿပင္ ခ်က္ၿပဳတ္ရာမွာ ကြ်မ္းက်င္သူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဆိုတာသူတို႔ ညစာကေန သိလိုက္ရတယ္။ ခရစ္စမတ္ညေစ်းပြဲေတာ္မွာလည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တႏိုင္တပိုင္ ခရစ္စမတ္စနက္ခ္ ကေလးေတြ ကိုယ္တိုင္လုပ္ ေရာင္းၿပီး ရတဲ့ ေငြကို လွဴေလ႔ရွိတယ္။ ဒီႏွစ္ခရစ္စမတ္ပဲြကို ေတာ့ ကြ်န္မနဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေရာက္သြားတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လုပ္ထားတဲ့ ယိုေတြ၊ အခ်ိဳမုန္႔ကေလးေတြ၊ ဟင္းခ်က္နည္းစာအုပ္ စတာေတြကို ရန္ပံုေငြအၿဖစ္ ေရာင္းၾကတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-uy11_BV8T_w/Tw1cxn5n3YI/AAAAAAAABQQ/TXBuljR9wuE/s1600/P1190024.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="133" src="http://3.bp.blogspot.com/-uy11_BV8T_w/Tw1cxn5n3YI/AAAAAAAABQQ/TXBuljR9wuE/s400/P1190024.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>ပြဲေတာ္ၿပီးတဲ့ ေန႔မွာပဲ သူတို႔ဆီက အီးေမးတစ္ေစာင္ေရာက္လာတယ္။ ကြ်န္မတို႔ လာေရာက္အားေပးလို႔ ဝမ္းသာတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေ၇ာင္းရေၾကာင္း၊ ဒီႏွစ္ထဲမွာသြားတဲ့ ၿမန္မာခရီးအတြက္ ကေလးေတြကို ဘာေတြလုပ္ေပးလို႔ရေၾကာင္း၊ ဒီက ၁ ယူရိုဆိုတာ&nbsp;ဟိုဘက္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ထိေရာက္ေၾကာင္း၊ &nbsp;စတာေတြကို ဝမ္းသာမွုအၿပည့္နဲ့ ေရးထားတာကို လက္ခံရမိသူ ကြ်န္မအဖို႔လည္း ဒီလိုေစတနာနဲ့ ကူညီေနသူေတြကို အတိုင္းမသိေက်းဇူးတင္မိေနေတာ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-5862977666808685076?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-51870480814715483342012-01-06T12:36:00.005+01:002012-01-06T12:56:45.544+01:00ကြ်န္မမွာ အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ ဘာအိတ္မွာ လွတပတ မရွိဘူး။ ၂၀၀၈ မတိုင္ခင္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းသြားရင္ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ေလ႔ရွိတယ္။ ကြ်န္မက အလွထက္ သံုးရတာ အဆင္ေၿပတဲ့ အိတ္ၾကီးမ်ိဳးကို သေဘာက်တတ္တယ္။ ကိုယ္လို သူလို&nbsp; ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြနဲ့ လာၾက လက္ေတာ့ပ္၊ စာအုပ္ေတြ နဲ့ ေရဘူး ၁ ဘူးေလာက္ေတာ့ ေဘးအိတ္မွာ ထည့္လို႔ရတဲ့အၿပင္ ေက်ာပိုးထားေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကို အေလးခ်ိန္ညီမွ်ေစတာကို ၾကိဳက္တာနဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲသံုးၿဖစ္တယ္။ <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VDzeVhC-Oqk/TwbWx97QUNI/AAAAAAAABP4/Ih2b20bcLoA/s1600/06012012550.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" rea="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-VDzeVhC-Oqk/TwbWx97QUNI/AAAAAAAABP4/Ih2b20bcLoA/s320/06012012550.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဒီမွာကလည္း ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္ကနဲ့ အၿခားက&nbsp;သိသမွ် လူေတြက အိတ္အလွ လြယ္တဲ့လူဆိုလို႔ ရွားတာေတြ႔ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက မ်ားေသာအားၿဖင့္ စာအုပ္ေတြ မ်ားမ်ားထည့္လြယ္ႏိုင္တဲ့ အိတ္မ်ိဳးကိုပဲ လြယ္တာမ်ားၿပီးေတာ့ ရံုးပိုင္းဆိုင္ရာ လူေတြနဲ့ ပေရာဖက္ဆာေတြကေတာ့ တခါတေလ ေဘးလြယ္အိတ္ေတြ၊ တခါတေလေတာ့လည္း ကားထဲမွာ ထည့္လာတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ပိုက္လွ်က္နဲ့ပဲ လာၾကတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ဒီမွာ ေစ်းဝယ္ရင္ သံုးၾကတဲ့ ပိတ္သားနဲ့ လုပ္ထားတဲ့ အိတ္ကေလးေတြကို သူတို႔ ပစၥည္းအခ်ိဳ့ထည့္လာၾကတယ္။ အတက္ခ်ီေက့စ္ နဲ့ လာတဲ့ ဆရာေတြဆိုလို႔ မရွိသေလာက္ ရွားတယ္။ တခါတေလ သူတို႔ ခရီးကေန တခါတည္းတမ္းၿပီး လာမွာသာ ခရီးေဆာင္ အတက္ခ်ီေကစ့္ေတြနဲ့ လာတာမ်ိဳးကိုု ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အခ်ိဳ႔ ဆရာေတြ အလုပ္လုပ္သူေတြက ဒီၿမိဳ႔မွာ အေၿခတက် ေနတာမ်ိဳးမရွိပဲ တပတ္မွ ၂ ရက္ေလာက္သာ အလုပ္လုပ္သူေတြဆိုရင္ ေက်ာင္းကို ရထားဘူတာကေနၿဖစ္ၿဖစ္၊ ေလယာဥ္ကြင္းကေနၿဖစ္ၿဖစ္ တမ္းလာတာမ်ိဳးေတြရွိတတ္တယ္။ အဲလိုမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ကို ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြနဲ့ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ေနာက္ေတာ့ အၿခားၿမိဳ႔က သူငယ္ခ်င္း ေယာကၤ်ားေလးတစ္ေယာက္လာလည္တာနဲ့ ကြ်န္မတို႔ အုပ္စုေတြ ေလွ်ာက္လည္ၿဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ေတာင္ေပၚကို တက္ဖို႔ၿဖစ္လာေတာ့ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္းက ေလးတဲ့ ကြ်န္မ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ကူလြယ္ေပးၿပီး ၿပီးေတာ့ ေၿပာလိုက္ေသးတယ္။ သူက ေက်ာပိုးအိတ္မလြယ္ခ်င္ဘူးတဲ့ ။ ရွိဴးပဲ့လို႔တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ကြ်န္မ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ေနတာ ရွိဴးပဲ့ေနပါလားဆိုတာ သြားသိမိတယ္။ ကိုယ္လည္းေလ မိန္းမသားေပမို႔&nbsp; လွခ်င္သပေနာ... </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">အဲဒါနဲ့ စလြယ္သိုင္းလြယ္လို႔လည္းရတယ့္အၿပင္ ေဘးကလြယ္လို႔လည္း ရတဲ့ လြယ္အိတ္အၿပာႏုေရာင္ေလး ကို ေၿပာင္းလြယ္ၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီအိတ္က ခဏေလာက္ ေစ်းသြားေစ်းလာနဲ့ ေက်ာင္းကို ပစၥည္းေတြအမ်ားၾကီး မသယ္ရရင္သာေကာင္းၿပီး တကယ္တမ္းေတာ့ သိပ္အသံုးမဝင္ဘူး။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ေနာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းကို ကြန့္ဖရင့္တစ္ခုရလာတဲ့ လက္ေတာ့ပ္ေတြ၊ စာအုပ္ေတြထည့္လို႔ရတဲ့ အၿဖဴေရာင္ ေဘးလြယ္အိတ္ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လြယ္မိေနၿပန္ေရာ။ အဲဒီအိတ္ကေတာ့ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ ေကာင္းၿပီး ညေနခင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ထြက္စားၿဖစ္တာတို႔ ၊ ေစ်းဝယ္ၿဖစ္တာတို႔ဆိုရင္ လွတပတေတြၾကားမွာ သူက ရုပ္ဆိုးေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မကေတာ့ မုိးစိုခံတဲ့&nbsp;အသံုးလည္းဝင္တဲ့ အဲဒီ ေဘးလြယ္အိတ္္ကို ခုခ်ိန္ထိ သံုးမိေနတုန္းပဲ။ သူက စလြယ္သိုင္းလြယ္ထားရင္ဆိုရင္ပဲ လူကို ခပ္ၿမန္ၿမန္လမ္းေလွ်ာက္လို႔ရသြားေစသလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအိတ္ကို လြယ္တဲ့ ရက္ေတြဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းက ေနလည္ပိုင္းဖုန္းဆက္ေခၚၿပီး ညေန အားကစားရံုကို လာမလားလို႔ ခ်ိန္းတဲ့ရက္ေတြဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာထားတဲ့ အားကစားပစၥည္းေတြကို အဲဒီအိတ္ထဲ မဆန္႔လို႔ လက္ဆြဲအိတ္တမ်ိဳးနဲ့ သယ္ေနရတာက လူကိုပိုၿပီး အလုပ္မ်ားေစသလိုပဲ။ </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-RiGIHxgveJ4/Twbe5tzj-YI/AAAAAAAABQA/w6zTR4r4EBE/s1600/06012012552.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" rea="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-RiGIHxgveJ4/Twbe5tzj-YI/AAAAAAAABQA/w6zTR4r4EBE/s320/06012012552.jpg" width="320" /></a></div><br /><br />အဲဒါ အခုေလာေလာဆယ္ ကြ်န္မေနာက္ တေကာက္ေကာက္ပါေနတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ အရူးလြယ္အိတ္ေလ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဒီအိတ္က ဘာဘရမ္းမွ မရွိဘူး။ Tschibo လို႔ေခၚတဲ့ ေကာ္ဖီနဲ့ လူသံုးကုန္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြက အၿမဲတမ္း ပစၥည္းေတြ ခ်ေလ့ရွိတယ္။ ဒီအိတ္ေလး ဝယ္ၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္းက သူငယ္ခ်င္းက အဲေန႔က ဖုန္းဆက္လာၿပီး ကြ်န္မကုိ ေၿပာလာတယ္။ Tschibo မွာ ကြ်န္မ ရွာေနတဲ့ အားကစားပစၥည္းေတြ ထည့္လြယ္လို႔ရတဲ့ အိတ္မ်ိဳး ေစ်းခ်ေနတယ္ ဆိုတာနဲ့ ကြ်န္မေရာက္သြားၿပီး ဝယ္ၿဖစ္လိုက္တာ။ ၁၅ ယူရိုလားပဲ ေပးရတယ္။ သူက မုိးၿပာေရာင္ေလး ဝယ္ၿဖစ္ၿပီး ကြ်န္မက ဒီ ေရညွိပုပ္နဲ့ အနက္ေရာင္စပ္ထားတာ ဝယ္ၿဖစ္တယ္။ သူ႔သက္တမ္းက ခုဆိုရင္ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိေရာေပါ့။ အရင္တုန္းကေတာ့ အားကစားသြားလုပ္ရင္ပဲ လြယ္ၿဖစ္တာမ်ားၿပီး ခုေနာက္ပုိင္းေတာ့ သူက ဘဝမ်ိဳးစံုကို ကေနေတာ့တာပဲ။ <br /><br />ဘယ္သြားသြား ေနရာတိုင္းမွာ သူပါတယ္။ အလုပ္သြားလဲ ပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားလဲ စာအုပ္ထူ ၃ အုပ္ ၄ အုပ္ေလာက္ေတာ့ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ဆန့္တယ္။ လက္ပ္ေတာ့ သယ္သြားတဲ့ ရက္ဆို ေကဘယ္လ္ၾကိဳးေတြ ေမာက္စ္ေတြ၊ ဖုန္းဘက္ထရီၾကိဳးေတြ၊ electronic dictionary ၊ ေနာက္ ေဆာင္းတြင္းမွာ ကြ်န္မအတြက္ အိတ္ထဲ မထည့္မၿဖစ္ လက္လိမ္းခရမ္၊ ႏွုတ္ခမ္းခရမ္၊ လက္အိတ္ ၊ ေခါင္းစြပ္၊ ထီး၊ စတာေတြရယ္။ အားကစားရံုကို တေနရာကေန သြားဖို႔ရွိတယ္ဆိုရင္ တခါတည္းထည့္ထားၿဖစ္တဲ့ ဝတ္စံုတစ္စံု၊ ဖိနပ္ ၊ ေရဘူးနဲ့ ေသာ့&nbsp;အၿပင္ ေရခ်ိဳးပစၥည္းေတြပါ ပါလာတတ္တယ္။ <br /><br />၂ ရက္ ၃ ရက္စာ ခရီးသြားၿဖစ္ရင္ သူနဲ့ ပဲ အလုပ္ၿဖစ္ေနတာပဲ။ အဲ တခါတေလ ေစ်းဝယ္တဲ့ အိတ္မပါသြားပဲ ေစ်းဝယ္ၿဖစ္တယ္ဆိုရင္လဲ သူ႔အထဲကို ထိုးထည့္ပစ္ၿပီး လြယ္လာလိုက္တာပဲ။ ဟိုတရက္က ဂ်င္းတက္ဝယ္လာၿပီး အိတ္ရွင္းေတာ့ အိတ္ေထာင့္မွာ ကပ္ေနတာ မေတြ႔မိလိုက္ဘူး။ ဟင္းခ်က္ဖို႔လိုက္ရွာကာမွ ၃ ရက္ေလာက္ အိတ္ထဲ ေအာင္းေနတဲ့ ဂ်င္းတက္ထည့္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ကို အဲဒီအိတ္ထဲက လက္လိမ္းခရမ္ေတြ မ်က္ႏွာလိမ္းခရမ္ေတြၾကားမွာ သြားေတြ႔တယ္။ <br />တဖက္တခ်က္ ေဘးအိတ္ေတြမွာ တခါတေလ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆး၊ ပီေက၊ လက္မွတ္၊ ေသာ့ ၊ ဖုန္း &nbsp;စတဲ့ လမ္းမွာ လိုမယ္ထင္တာေတြ ထည့္ေပးထားေတာ့ အလြယ္တကူလွန္းႏွိဳက္လိုက္လို႔ရတယ္။&nbsp;&nbsp;<br /><br /><div align="left">ကြ်န္မကေတာ့ ေတြးမိတယ္။ ကြ်န္မလို အခိ်န္နီးမွ ကပ္လုပ္သူက ဒီလို စြယ္စံုရ အိတ္နဲ့ကိုက္တယ္လို႔။ အားလံုးကို ပစ္ထည့္ လြယ္ပစ္လိုက္တာပဲ။ ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီေနရာကိုသြားမယ္လို႔ </div><div align="left">ရည္၇ြယ္ထားေပးမယ့္ ဟိုေနရာကို ေ၇ာက္ခ်င္ေရာက္ေနတတ္တာ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ထည့္ဖို႔ အိတ္လိုအပ္လာရင္ ဒီအိတ္က ေကာင္းေကာင္းၾကီး အလုပ္လုပ္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီး အိတ္တို႔ အဝတ္အစားတို႔ ဆိုတာကလည္း အသံုးၿပဳသူရဲ့ ကိုယ္ေနဟန္ထားနဲ့ စတိုင္ကို ေၿပာင္းလဲ ေစတယ္ေလ။ ကြ်န္မအတြက္ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့&nbsp;ေၿပးေၿပးလႊားလႊားသြားသြားလာလာဆိုေတာ့ ဒီလို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း&nbsp;&nbsp;အိတ္မ်ိဳးနဲ့ပဲ ကိုက္ပါတယ္ေလ.. သူ႔ပင္ကို အေရာင္ေၾကာင့္သာ သိပ္ရုပ္ဆိုးမေနတာ။ တကယ္တမ္းေတာ့ အနီးကပ္ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ေဂ်းအလိမ္းလိမ္းတက္ေနၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ အေဝးကေနပဲ ရိုက္ၿပထားတာ.. :P ဘာပဲ ေၿပာေၿပာ ဒီအိတ္ကေလးကို ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ဆိုတဲ့ ကာလမွာ ကြ်န္မ သြားေလရာ ကြ်န္မ လိုအပ္တာမွန္သမွ် ေဘးကေန လိုက္ၿဖည့္ဆည္းေပးေနလို႔ေလ... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-5187048081471548334?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-54102607356410484132011-12-22T13:30:00.004+01:002011-12-22T15:14:00.104+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဒီရက္ေတြမွာ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ လက္သမားအလုပ္နဲ့ အလုပ္ရွဳပ္ေနတယ္။ ရွဳပ္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းက IKEA ကဝယ္လာတဲ့ ပရိေဘာဂအခ်ိဳ႔ကို ဆင္ရတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ။ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္၊ ခန္းဆီး၊ အိုးခြက္ပန္းကန္အခ်ိဳ႔နဲ့ အၿခားအိမ္သံုးပစၥည္း အေသးစားေလးေတြပါ။ IKEA က ပစၥည္းေတြ မွာ တစ္ခုေကာင္းတာက ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ဆင္လို႔ရႏိုင္ေအာင္ သံပစၥည္းေတြကို ပါကင္ထဲမွာ ထည့္ေပးလိုက္တာပါပဲ။ အထုပ္ထဲပါလာတဲ့ တပ္ဆင္နည္းလမ္းညႊန္ကို ဖတ္၊ ပံုထဲမွာ ရွင္းၿပထားတဲ့အတိုင္းတဆင့္ခ်င္းသြားရင္ ရႏိုင္ပါတယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DIqpuXrjBcI/TvMPjTxbagI/AAAAAAAABPo/5uDdZHSH_xs/s1600/DSCN1132.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" rea="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-DIqpuXrjBcI/TvMPjTxbagI/AAAAAAAABPo/5uDdZHSH_xs/s320/DSCN1132.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">အဲ... ၿပသနာတက္တာကေတာ့ နံရံမွာ သံရိုက္ၿပီး ၿပဴတင္း ခန္းဆီးလိုက္ကာဆင္ဖို႔ပါ။ အဲဒါနဲ့ အသိတစ္ေယာက္အိမ္ကေန နံရံေဖာက္တဲ့ စက္ကို ဌားလာတယ္။ သူတို႔ေတြကလည္းလိုလိုပိုပို သံေတြ၊ ေဖာက္တဲ့ သံေခ်ာင္းဆိုဒ္စံုထည္႔ေပးလိုက္တယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကြ်န္မ အဲဒီ စက္ကို ဘယ္လိုသံုးရမွန္းေကာင္းေကာင္းမသိဘူး ။ ေဖာက္မယ့္သံ ကို စက္မွာ ဘယ္လိုတပ္ရမလဲ မသိဘူး။ လွည့္ေဖာက္ေပးမယ္ လွည့္ႏွုန္းကို ဘယ္လို ေရြးရမလဲမသိဘူး။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">အဲဒါနဲ့ တညေနမွာေပါ့။ အိမ္ကို သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနတုန္း ငါ့ကိုခန္းဆီးကူတပ္ေပးမလားလို႔ အကူအညီေတာင္းလိုက္ေတာ့ သူက ရပါတယ္။ လုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ အတိုင္းအထြာေတြကို ေပတံနဲ့တိုင္း လိုအပ္တဲ့သံေခ်ာင္းလံုးပတ္နဲ့ ညီတဲ့ ေဖာက္တံကို စက္မွာတပ္တယ္။ ကိုယ္ေဖာက္မယ့္နံရံ ေပၚမူတည္ၿပီး အုတ္နံရံလား၊ သံရက္မ ခံထားသလား စသည္နံရံေပၚမူတည္ၿပီး ေဖာက္တံအမ်ိဳးအစားကို ေရြးတပ္ရတယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-YaAzDI8rfT8/TvMN5Nfc-lI/AAAAAAAABPM/lYz71z0ibR0/s1600/DSCN1224.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="215" rea="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-YaAzDI8rfT8/TvMN5Nfc-lI/AAAAAAAABPM/lYz71z0ibR0/s320/DSCN1224.JPG" width="320" /></a></div><br />ကြ်န္မ အရင္က နံရံကို သံနဲ့ ရိုက္ရင္ သံစြဲၿပီပဲ ထင္ေနတာ။ အခ်ိဳ႔နံရံေတြက ေတာ့ တကယ့္အုတ္&nbsp; ကြန္ကရစ္နံရံၿဖစ္ၿပီးေတာ့ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ နံရံအၿပင္ အခန္းအပူခ်ိန္ထိန္းေအာင္ ေဖာ့တုံးၾကားခံထားေတာ့ သံက ေကာင္းေကာင္းမစြဲတတ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ Dübel လို႔ေခၚတဲ့ က်ည္ဆံခြံပံုစံ ပလပ္စတစ္ ၾကားခံ ပိုက္ေလးခံေပးရတယ္။ ပထမဆံုး နံရံကို စက္နဲ့ေဖာက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ သံဝက္အူေခ်ာင္းအရြယ္အစားနဲ့ကိုက္တဲ့ ပလပ္စတစ္ပိုက္ေလးကို ထည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ ဝက္အူကို ပိုက္ထဲ ထည့္တယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dVjRxUAbj5o/TvMPC3utRQI/AAAAAAAABPU/s0enAmYfc3Q/s1600/2042_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="90" rea="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-dVjRxUAbj5o/TvMPC3utRQI/AAAAAAAABPU/s0enAmYfc3Q/s200/2042_1.jpg" width="200" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အဲလို လုပ္ရမွန္း အရင္ကမသိေတာ့ ကြ်န္မ ဝယ္ထားတဲ့&nbsp; ရိုးရိုးသံေတြက လံုးလံုးလ်ားလ်ားအသံုးမဝင္ေတာ့ဘူး ။ သူငယ္ခ်င္းက မင္း အင္ဂ်င္နီယာ ေမဂ်ာယူၿပီး&nbsp;ဒါေတာင္မသိဘူးလို႔ ခနဲ့တယ္။ ကြ်န္မတကယ္ကို မသိတာ။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အသိအိမ္က ယုူလာတဲ့ သံေတြထဲမွာ ေတာ့ set လိုက္ပါလာတယ္။ အဲဒီမွာ ၿပသနာက နံရံထဲကို အေပါက္ေဖာက္ရာမွာ ရိုက္ထည့္ရမယ့္ ဝက္အူအရွည္ထက္ တဝက္ပဲ ေဖာက္လို႔ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက အုတ္ေဖာက္သံ၊ သံေဖာက္တံနဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကိဳးစားၾကည့္တယ္။ နံရံေတြအေပါက္ ၅ ေပါက္ ၆ ေပါက္ေလာက္နဲ့ အရုပ္ဆိုးလာတယ္။ မရဘူး။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေနာက္ဆံုး သူရဲ့ လက္ေလွ်ာ့တဲ့စကားေၿပာလာတာကေတာ့ .. ” မင္းက ထင္ရာေတြပဲ စြတ္ဝယ္လာတာကိုး။ သံအမ်ိဳးအစား၊ သံအရွည္နဲ့ ပလပ္စတစ္ပိုက္ေတြခ်ည္း သီးသန္႔ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကို&nbsp;ဒီခန္းဆီးကို သယ္သြားၿပီး ၿပၿပီး ဘယ္လိုသံမ်ိဳးရိုက္ရမလဲ ေမးပါလားတဲ့။ သူတို႔မွာ service ေတြရွိတယ္။ အၾကံေပးၿပီး လိုအပ္တဲ့သံကို ရွာေပးႏိုင္တယ္တဲ့ ” ။</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဒီသံေလး ၂ ေခ်ာင္းေလာက္ရိုက္ဖို႔အေရးကို သံေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို ရွာဦး၊ ခန္းဆီးသယ္သြားၿပီး ၿပဦးနဲ့ အဲလိုအလုပ္မ်ိဳးကြ်န္မ ပ်င္းတာအမွန္။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အဲဒီမွာ ဆန္႔က်င္ဖက္ လူသားႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အေတြးေတြကလည္း ဆန္႔က်င္ဖက္ၿဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္မေတြးေနတာက ဒီနံရံကို ဘာလို႔ လိုအပ္တဲ့အနက္အထိေဖာက္လို႔မရတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဒီအိမ္မွာ ေနသြားသူ ဒီနံရံကို ဘယ္လိုသံနဲ့ ေဖာက္သြားသလဲဆိုတာကို အေၿဖထြက္ဖို႔ပါ။ သူ႔အေတြးေတြထဲမွာေတာ့ ၂ ခါ ၃ ခါ ၾကိဳးစားၾကည့္လို႔မရဘူး။ သံအမ်ိဳးအစားမမွန္ဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ နံရံကိုေဖာက္လို႔မရဘူး။ သံေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကိုသြားၿပီး ကိုယ့္ၿပသနာကို ရွင္းၿပခ်င္ၿပ၊ မၿပခ်င္ရင္ နံရံေဖာက္စရာ မလုိတဲ့ ေနာက္ထပ္ခန္းဆီးအသစ္ဝယ္လိုက္ဖို႔ပါတဲ့။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကြ်န္မေခါင္းထဲအေတြးဝင္လာတာက သူတို႔လူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္းပါ။ ကြ်န္မအၿမင္သူတို႔ေတြက အရမ္းကို ရုပ္ပစၥည္းအားကိုးၾကတယ္ထင္တယ္။ ဥပမာ ၾကက္ဥၿပဳတ္၊ ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္တာက အစ alarm နာရီေလးေတြ နဲ့။ ထမင္းခ်က္ရင္လည္း alarm နဲ႔။ ကြ်န္မ ၿမင္တာကေတာ့ သူတို႔ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွသိပ္မွတ္မထားခ်င္ပဲနဲ့ ေခါင္းထဲ မွတ္ထားလို႔ရတဲ့ ၾကက္ဥၿပဳတ္တာ&nbsp;ေခါက္ဆဲြၿပဳတ္တာ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရၿပီဆိုတဲ့ တာဝန္ကို material ၿဖစ္တဲ့ alarm ကို တာဝန္ေပးလိုက္တာပဲ လို႔ၿမင္တယ္။ ဒီပစၥည္းဆိုရင္ ဒါနဲ့မွ ရရင္ရ ၊ မရရင္ အၿခားနည္းနဲ့ ၾကိဳးစားဖို႔ဆိုတာ သူတို႔ ေတြးၾကည့္ပါ့မလားလို႔ ကြ်န္မ ေတြးမိတယ္။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေနာက္ရက္မွာ ဒီအိမ္မွာေနသြားသူထားခဲ့တဲ့ ခန္းဆီးအေဟာင္းကိုလိုက္ရွာေတာ့ သူဘယ္လိုသံမ်ိဳးရိုက္ခ့ဲတယ္ဆိုတာကို သြားေတြ႔တယ္။ သူ႔သံပံုစံ နည္းနည္းဆင္တဲ့ သံတိုေလးေတြ အသိအိမ္က ေပးလိုက္တဲ့ သံဘူးထဲမွာ ရွာေတြ႔တယ္။ အဲဒါနဲ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ ေဖာက္တဲ့ စက္ကို ကိုင္ ကုလားထိုင္ေပၚတက္ၿပီး နံရံက က်လာတဲ့ ကြန္ကရစ္မွဳန္႔ေတြပါးစပ္ထဲ မ်က္လံုးေတြထဲ အဝင္ခံၿပီးေဖာက္ ၊ ကိုက္ညီမယ့္ ပလတ္စတစ္ ၾကားခံေလးေတြလိုက္ရွာ၊ ဖ်တ္ညွပ္ကပ္နဲ့ ၁ နာရီ နီးပါ း အၾကာေတာ့ ဒီလို roller ခန္းဆီးလိုက္ကာေလးရလာတယ္။&nbsp;&nbsp;ဒါေပမယ့္ သံေတြက တိုၿပီး လိုအပ္တဲ့ အနက္အထိ ေဖာက္လို႔မရေတာ့ ခန္းဆီးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆြဲတင္ဆြဲခ်လို႔မရဘူး။ ဒါေပမယ့္&nbsp;ခန္းဆီး အေလးခ်ိန္ေတာ့ သံေတြ ေကာင္းေကာင္းစြဲထားႏိုင္တယ္။ </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-S_UfBsnbY1s/TvMPIOtPDdI/AAAAAAAABPc/Ic_liI7U0Ho/s1600/DSCN1227.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" rea="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-S_UfBsnbY1s/TvMPIOtPDdI/AAAAAAAABPc/Ic_liI7U0Ho/s320/DSCN1227.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">ၿပီးၿပီးခ်င္း မေန႔က လာသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို မက္ေစ့ရွ္ တိုေလး ပို႔လိုက္တယ္။ ” ငါ&nbsp;ခန္းဆီး ငါ့ဖာသာ တပ္တာ ရသြားၿပီ” လို႔ ေလ ...သူ႔ဆီက&nbsp;မက္ေစ့ရွ္ထဲမွာေတာ့ အံ့ၾသသံနဲ႔ ” နင္ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ ရသြားတာလဲ ” တဲ့ေလ ..&nbsp; ဟြန္း ကြ်န္မ သူတို႔ အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိေနၿပီ။ Materialism ေတြေလ .. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-5410260735641048413?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-60991063477110046012011-12-20T12:58:00.002+01:002011-12-20T13:15:12.262+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>အိမ္ကိုၿပန္ေရာက္လာေတာ့ အထပ္ထပ္ဝတ္ထားတဲ့အဝတ္အစားေတြရယ္၊ ေၿခအိတ္ရွည္ရယ္၊ ဖိနပ္ထူၾကီးရယ္၊ လည္စည္းသိုးေမြးထူပဝါရယ္၊ ဦးထုပ္၊ လက္အိတ္ေတြကို ခြ်တ္လိုက္ရင္ၿဖင့္ ခႏၶာကိုယ္အေလးခ်ိန္ရဲ့ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္က ေပါ့သြားတယ္ထင္ရတယ္။ အပူခ်ိန္ေလွ်ာ့ခဲ့တဲ့ အပူေပးစက္ကို အပူခ်ိန္ၿပန္ၿမွင့္ရင္း ၿပဴတင္းေတြကို ဖြင့္ဟလိုက္ေတာ့ အၿပင္မွာ သဲသဲမဲမဲ က်ေနတဲ့ ႏွင္းေတြက ကိုယ္သူတို႔နဲ့ နပန္းလံုးၿပီးေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔အလွကို သတိမၿပဳႏိုင္။ အိ္မ္ထဲကေန ၿပန္ၾကည့္မိမွ တယ္လွပါလားလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိရဲ့။ တခိ်န္တည္းမွာပဲ ဒီေန႔ ဒီႏွင္းဟာ ဒီၿမိဳ႔မွာ ဒီႏွစ္ရဲ့ ပထမဦးဆံုးက်တဲ့ ႏွင္းပါလားလို႔ သတိၿပဳခ်ိန္မွာေတာ့ လက္က ကင္မရာနားေရာက္သြားတယ္။ ေနာက္တခါအဝတ္အစားေတြ အထပ္ထပ္&nbsp;ၿပန္ဝတ္ဖို႕ကိုလည္း ပ်င္းရိေနမိစြာနဲ့ အေႏြးဓာတ္လံုေလာက္မယ္ထင္တဲ့ လြယ္ကူၿမန္ဆန္တဲ့ အကီၤ်ေတြ ေကာက္စြတ္၊ ဖိနပ္၊ လည္စည္းနဲ့ ဦးထုပ္ကို ကမန္းကတည္းစြတ္ရင္း ႏွင္းထုစြဲေဆာင္အားေၾကာင့္ ကင္မရာကိုင္ၿပီး အိ္မ္ၿပင္တေခါက္ထြက္ခဲ့ၿပန္ေရာေပါ့။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-FwPSNuR2Ghs/TvBn8KQpWtI/AAAAAAAABNw/KOxMR1EdSgY/s1600/DSCN1206.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-FwPSNuR2Ghs/TvBn8KQpWtI/AAAAAAAABNw/KOxMR1EdSgY/s400/DSCN1206.JPG" width="400" /></a></div><br />လမ္းမေပၚတက္ ကင္မရာနဲ့ ဟိုဘက္လွည့္ ဒီဘက္လွည့္ ရိုက္ေနသူကို လမ္းေဘးသြားလာသူေတြက ဒီေလာက္ႏွင္းေတြက်ေနတာ ဒီတစ္ေယာက္ဘာလုပ္ေနပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ့ ၾကည့္သြားေလရဲ့။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-iOlT5H1XILk/TvBoZZMWDaI/AAAAAAAABN4/fk1ddqPWDkU/s1600/DSCN1207.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-iOlT5H1XILk/TvBoZZMWDaI/AAAAAAAABN4/fk1ddqPWDkU/s400/DSCN1207.JPG" width="400" /></a></div><br />ဒီမွာ ကိုယ့္အိမ္ဝန္းက်င္ကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရမယ့္ ရက္ဆိုတာ၇ွိတယ္။ Kehrwoche လို႔ေခၚတယ္။ Street cleaning week လို႔ ဘာသာၿပန္ရင္ ရမယ္ထင္တယ္။ တပတ္တခါေလာက္ေပါ့။ ေႏြဆိုလည္းေႏြ၊ ေဆာင္းဆိုလည္းေဆာင္းေပါ့။ Public apartments မွာေနသူေတြအမ်ားစုကေတာ့ အဲဒီအတြက္ သီးသန္႔ သန္႔ရွင္းသူရွိတတ္တယ္။ အခ်ိဳ႔အိမ္ေတြကလည္း သန္႔ရွင္းေရးသမား ဌားထားတယ္။ အခ်ိဳ႔ကလည္း ကိုယ့္ဖာသာလုပ္ၾကပါတယ္။ <br /><br />ကြ်န္မကေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စနစ္ပါပဲ။ အဲဒီ ေလွခါးထစ္ေတြက ႏွင္းေတြကို ရွင္းရမွာ ကြ်န္မတာဝန္ေလ။ မရွင္းလို႔ ႏွင္းေတြ ခဲသြားၿပီး ေရခဲၿပင္ၿဖစ္သြားရင္ အဲဒီခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အိမ္ကို လာသူ ေခ်ာ္လဲရင္ ကိုယ္တာဝန္ခံ ေဆးကုေပးရမယ္ဆိုပဲ။ အခုေလာေလာဆယ္ ကြ်န္မမွာ ႏွင္းရွင္းတဲ့ ေဂၚၿပားကမရွိ၊ အိမ္ထဲၾကမ္းခင္းကို လွည္းတဲ့ တံၿမက္စည္းပဲရွိတယ္။ အဲဒီတံၿမက္စည္းနဲ့ က အဆင္မေၿပႏိုင္။ အဲဒီေတာ့ ဒီႏွင္းေတြကို ဒီတိုင္းေလး ခဏထားလိုက္မယ္။ ေလွကားထစ္ေတြကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဂရုစိုက္နင္းရမယ့္အၿပင္ အိမ္ကို ဒီေန႔ ဘယ္သူမွ မလာပါေစနဲ့ ဆုေတာင္းရဦးမယ္။ ... ေကာင္းလိုက္တဲ့ အိမ္ရွင္ ေႏွာ္ .... <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_p_A6_atMPU/TvB31ItPYeI/AAAAAAAABPA/01SBGVVuASk/s1600/DSCN1205.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="285" oda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-_p_A6_atMPU/TvB31ItPYeI/AAAAAAAABPA/01SBGVVuASk/s400/DSCN1205.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>အဝတ္ကို လြယ္ရာ ေကာက္စြတ္သြားေတာ့ အိမၿ္ပင္မွာ ၾကာၾကာမေနႏိုင္၊ အဲဒါနဲ့ အိမ္ထဲအၿမန္ၿပန္ဝင္ အိမ္ထဲကေနပဲ ၿပတင္းေပါက္ဖြင့္ ၿမင္ရာ zoom&nbsp;ဆြဲၿပီး&nbsp;လွမ္းရိုက္ထားလိုက္တာပဲ။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4eET2YaOQlQ/TvBpOiFqY2I/AAAAAAAABOI/QzF4JfDufhk/s1600/DSCN1208.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-4eET2YaOQlQ/TvBpOiFqY2I/AAAAAAAABOI/QzF4JfDufhk/s400/DSCN1208.JPG" width="400" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-N2a6NoZQ50A/TvBpXWfdpHI/AAAAAAAABOQ/DTSFjLAI6ww/s1600/DSCN1211.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-N2a6NoZQ50A/TvBpXWfdpHI/AAAAAAAABOQ/DTSFjLAI6ww/s400/DSCN1211.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>အပင္ေတြက ႏွင္းေတြဖုန္းေနေတာ့ လွေနသလိုလို။ တကယ္တမ္းေတာ့ အရြက္ေတြေၾကြ ၊ အရိုးတံပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ အပင္ၿခံဳေတြေလ။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-KafvIpBziEk/TvBpglzKRRI/AAAAAAAABOY/sptlsxPR20k/s1600/DSCN1212.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-KafvIpBziEk/TvBpglzKRRI/AAAAAAAABOY/sptlsxPR20k/s400/DSCN1212.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9wSCGbs2HCw/TvB14QSuqKI/AAAAAAAABO4/pPbi85Xhh9k/s1600/DSCN1213.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" oda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-9wSCGbs2HCw/TvB14QSuqKI/AAAAAAAABO4/pPbi85Xhh9k/s400/DSCN1213.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div>ႏွင္းဆီပင္ရိုင္းေလးလည္း ႏွင္းေတြေအာက္မွာ ၿမဳပ္လုေနပီ။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-xMuJ_AhHjZc/TvBqH8q22uI/AAAAAAAABOo/s6sGceytAbs/s1600/DSCN1215.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-xMuJ_AhHjZc/TvBqH8q22uI/AAAAAAAABOo/s6sGceytAbs/s400/DSCN1215.JPG" width="400" /></a></div><br />ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္မွာ ႏွင္းမက်လို့ ခရစ္စမတ္အရသာမရွိဘူူးလို့ ေၿပာေနသူေတြ ဒီႏွင္းေၾကာင့္ ဝမ္းသာေနေတာ့မယ္ ထင္တာပဲ။ ကေလးေတြက ႏွင္းမက်ရင္ ခရစ္စမတ္ဆိုတာကို မသိၾကဘူးလို့ အသိတစ္ေယာက္က ေၿပာဘူးတယ္။ ဒီႏွင္းက သူတို့ေတြရဲ့ ခရစ္စမတ္ ပါတီပြဲကို ေလးနက္မွဳေတြ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္မယ္ ထင္ရဲ့.... <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LQlMcW8P1-U/TvBqXRn-qAI/AAAAAAAABOw/yVEujFMQqAw/s1600/DSCN1217.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-LQlMcW8P1-U/TvBqXRn-qAI/AAAAAAAABOw/yVEujFMQqAw/s400/DSCN1217.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6099106347711004601?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-22024511087167653442011-11-28T16:28:00.003+01:002011-11-28T18:39:21.379+01:00တကယ္ေတာ့ဒီေနရာေလးက ၿမိဳ႔လယ္နဲ့ နဲနဲအလွမ္းေဝးရာ ဆူညံမွဳ ေတြ ၊ ဖံုးလႊမ္းအေရာင္ေတြ ကင္းစင္ရာ သဘာဝဆန္ဆန္ ေနရာေလးပါပဲ။ အနီးအနား ပတ္ဝန္းက်င္မွာဆိုလို႔ ေစ်းဝယ္စရာ စူပါမတ္ကတ္ ၁ ခုရွိတယ္။ စာတိုက္၊ ေပါင္မုန္႔ဆိုင္၊ အသားဆိုင္၊ စာအုပ္ဆိုင္၊ ဆံပင္ ညွပ္ဆိုင္၊&nbsp; ဘုရား၇ွိခုိးေက်ာင္း စတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ တန္းစီထားရာ ၂ လမ္းသြားကားလမ္းမက သူတို႔ရဲ့ ၿမိဳ႔ထဲလမ္းမပါတဲ့။ ထိုလမ္းမေပၚမွာေတာ့ မနက္မိုးလင္းကေန ညေန ေနဝင္သည္အထိ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ လူၾကီး လူငယ္ေတြ ေၿခက်င္ေလွ်ာက္ၿပီးၿဖစ္ေစ၊ စက္ဘီးနဲ့ၿဖစ္ေစ၊ အခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္းကားေတြနဲ့ လာၾက ဝယ္စရာရွိတာ ဝယ္ၾကတယ္။ မ်က္ႏွာေတြက ဒီလူနဲ့ဒီလူ ၃ ခါ၄ ခါ ဆံုမိေနေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိၿပီး ၿပံဳးၿပ ေခါင္းၿငိမ့္ႏွဳတ္ဆက္ၾကနဲ့။ အခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း ေစ်းဝယ္ ၿခင္းေတြကို လက္မွာ ခ်ိတ္လို႔ လမ္းမွာ အသိေတြေတြ႔ရင္ ႏွုတ္ဆက္စကားေၿပာၾကနဲ့ ဒီေနရာေလးက တကယ္ Community Life ကို ေပးေနသလိုပဲ။ ပတ္ဝန္းက်င္ တခြင္မွာေတာ့ စိမ္းစိုေနတဲ့ စိုက္ခင္းေတြရယ္၊ ၿမင္းေစာင္းတန္း အိမ္ေတြရယ္၊ ေလွ်ာက္ခ်င္စရာ ေတာလမ္းေလးေတြက ဟိုေကြ႔ဒီေကာက္နဲ့.... လိမ္ေကာက္တက္သြားၿပီး ၿမိဳ႔ရဲ့&nbsp;တစိတ္တပိုင္းကို&nbsp;တေမွ်ာ္တေခၚ လွမ္းၾကည့္လို႔ရတယ္။ &nbsp;&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-CpJczTvTtVU/TtOeElwp2xI/AAAAAAAABMY/v8nBgHQ7eIg/s1600/DSCN1080.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-CpJczTvTtVU/TtOeElwp2xI/AAAAAAAABMY/v8nBgHQ7eIg/s1600/DSCN1080.JPG" /></a></div><br />ဒီလမ္းေလးကို ေလွ်ာက္ရင္းနဲ့ ၿမင္းေခ်းန့ံရေတာ့ ငယ္ငယ္က ရြာကအဖြားအိမ္မွာ အန္တီေလးနဲ့ ႏြားတင္းကုတ္ထဲမွာ ေနာက္ေခ်းက်ံဳးခဲ့ရတာကို သတိရသြားတယ္။ အခ်ိဳ႔က ဒီေနရာကို ကားေတြနဲ့လာၾကၿပီး ၿမင္းငွားစီးၾကတယ္။ <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-bn4TwZHitlw/TtOeTdUbrPI/AAAAAAAABMg/w2GDoIrB6jc/s1600/DSCN1084.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" height="299" src="http://1.bp.blogspot.com/-bn4TwZHitlw/TtOeTdUbrPI/AAAAAAAABMg/w2GDoIrB6jc/s400/DSCN1084.JPG" width="400" /></a></div><br />မၾကာခင္မွာပဲ အပင္ေတြကတံုးၿဖစ္ေတာ့မယ္။ ရံုးတံၿပိဳင္းၿပိဳင္းေတြအေပၚမွာ သစ္ရြက္သစ္ခက္ ေတြအစား ႏွင္းပြင့္ေတြ စီးခိုေတာ့မယ္။ ေလအေဝွ့ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေအာက္မွာ တၿပဳန္းၿပဳန္းေၾကြၾကေနတဲ့ မွည့္လြန္ပန္းသီးေတြက ေၿမေပၚလွဲေလွာင္းေနအခိုက္ ဒီ ပန္းသီးေလး တစ္လံုးကေတာ့ ၾကံၾကံခိုင္ၿပီး သူ႔ရိုးတံကို သူ႔အကိုင္းနဲ့ ဆက္ထားစဲပဲ။ <br />အဲဒီ ပန္းသီးပင္ေအာက္ေရာက္ခိုက္ ၿဖတ္ခနဲေမာ့အၾကည့္ ထီးထီးတည္ေနတဲ့ ပန္းသးီေလးတစ္လံုးကို ခပ္မာမာ အကိုင္းေတြအၾကား&nbsp;ၿမင္လိုက္ခ်ိန္ မ်က္လံုးထဲမွာ ဆူးၿခံဳထဲက တစ္ဦးတည္းေသာ သူရဲေကာင္းလိုလို တင္စားၿမင္ေယာင္သြားမိတယ္။ ( ဟမ္... ကြ်န္မ အေတြးမ်ားသူပါေလ။ ) <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rLF0mpvDzl4/TtOelGn9r6I/AAAAAAAABMo/lSUNKY7D8hA/s1600/DSCN1085.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-rLF0mpvDzl4/TtOelGn9r6I/AAAAAAAABMo/lSUNKY7D8hA/s1600/DSCN1085.JPG" /></a></div><br />တစ္ခုတည္းေတာ့ အနီးဆံုး စားေသာက္ဆိုင္ေလ.. သဘာဝထြက္ကုန္ပစၥည္းေတြပဲေရာင္းရာ ပိတ္ရက္မရွိေရာင္းရာ ေနရာေလးတစ္ခုေပါ့။ ေစ်းေတာ့ စူပါမတ္ကတ္မွာ တင္ထားတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြထက္ နည္းနည္းၾကီးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သဘာဝအရသာစစ္စစ္ေတြ သူ႔ဆိုင္မွာရွိတယ္။ စေန တနဂၤေႏြလိုေန႔ေတြဆို လူေတြမွ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးပဲ။ အနီးအနားပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြအၿပင္ ေတာလမ္းေလးမွာလမ္းေလွွ်ာက္ဖို႔ ကားနဲ့လာသူေတြ၊ ၿမင္စီးဖို႔လာသူေတြ တခဏအပန္းေၿဖ ဗိုက္ၿဖည့္ရာေနရာေလးတစ္ခုေပါ့။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ပိုစ့္မွာ ၾကက္ဥေမ့က်န္ခဲ့လို႔ တနဂၤေႏြေန႔မွာ သြားဝယ္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္ေလးေပါ့။ ေအာက္ထပ္က ကုန္စံုဆိုင္ ၊ အေပၚထပ္နဲ့ ဝရန္တာက စားေသာက္ဆိုင္ရယ္ေလ.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-INk22ZkzCTQ/TtOfKhLf3iI/AAAAAAAABMw/dEXwMumq5EY/s1600/DSCN1088.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-INk22ZkzCTQ/TtOfKhLf3iI/AAAAAAAABMw/dEXwMumq5EY/s1600/DSCN1088.JPG" /></a></div><br />ေလကိုတဝရွဴတယ္။ ၿမင္ကြင္းကို ၿဖန္႔က်က္တယ္။ ေဆာင္းဦးေပါက္ ေနလံုးနီညိဳက ညေန ၄ နာရီခြဲအခ်ိန္နဲ့တင္ ကြ်န္မကို ႏွဳတ္ဆက္ေနၿပီ။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mPwC58pw7B0/TtOfVTIeKYI/AAAAAAAABM4/SOOZZq_ffP8/s1600/DSCN1097.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-mPwC58pw7B0/TtOfVTIeKYI/AAAAAAAABM4/SOOZZq_ffP8/s1600/DSCN1097.JPG" /></a></div><div style="text-align: left;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-2202451108716765344?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-12296570168093850212011-11-24T08:51:00.001+01:002011-11-24T08:58:39.418+01:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔က ဧည့္သည္ေရာက္ေနတာနဲ့ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္ၿဖစ္တယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မုန့္ဖုတ္တဲ့ form ဝယ္ၿပီးကတည္းက ဖုတ္ခ်င္ေနတာ။ အခ်ိန္မရတာနဲ့ ေစ်းမသြားႏိုင္တာနဲ့ လက္က ကိတ္မုန္႔ဆီကို မေရာက္ႏိုင္ဘူး။ တကယ္တမ္း အလုပ္ရွဳပ္ေနတဲ့ အထဲမွာက အိမ္ေၿပာင္းေနတာလည္းပါတယ္။ အိမ္အသစ္မွာက အစစအရာရာ ကိုယ့္ေၿခကိုယ့္လက္ခ်ည္းပဲလိုက္လုပ္ရတာေရာ။ ေရခ်ိဳးခန္းၿပင္ေနတာေၾကာင့္ အလုပ္သမားေတြနဲ့ အလုပ္ရွဳပ္ေနတာေရာ၊ ေနာက္ၿပီး အရင္က အေဆာင္ေတြမွာ ေနခဲ့တာဆိုေတာ့ ပစၥည္းေတြက စုဝယ္ စုသံုးၾကတာ။ ခု တစ္ေယာက္တည္း ေနၿဖစ္ေတာ့ ပစၥည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဝယ္ရမလိုၿဖစ္လာေရာ။ အရင္က ကိတ္မုန့္ဖုတ္ရင္ တူတူေနသူေတြက လည္း ဖုတ္ေနၾကဆိုေတာ့ ပစၥည္းကိရိယာ ေတြက စံုတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ခ်င္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဟိုဟာလို ဒီဟာလိုနဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္လိုက္ေတာ့လည္း ၿဖစ္သြားတာပါပဲ။ စီစဥ္တာက Muffins ကိတ္မုန္႔ေလးေတြ ဖုတ္ဖို႔။ ေစ်းသြားရင္းနဲ့ စိတ္ကူးေပါက္ၿပီး သစ္သီးေတြ ဝယ္လာၿဖစ္တာနဲ့ သစ္သီးကိတ္ပဲ ဖုတ္လိုက္တယ္။</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div>လုပ္နည္းကို အင္တာနက္ကေန ရွာလိုက္တယ္။ ေစ်းမသြားခင္က ဒီလို ကိတ္မ်ိဳး ဖုတ္ၿဖစ္မယ္လို႔ အာရံုမရဘူး။ ေစ်းမွာမွ စိတ္ကူးေပါက္ၿပီး လိုမယ္ထင္တာေတြ ဝယ္လာတာ။ အင္တာနက္မွာ လုပ္နည္းရွာလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ၇ွိတာေတြနဲ့ သိပ္မကိုက္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ့ ပလိန္းကိတ္မုန္႔ဖုတ္နည္းကိုပဲ ယူလိုက္တယ္။ အဲဒီအေပၚကို ရွိတဲ့ သစ္သီးေတြ ၿဖန့္ခင္းလိုက္တယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-luteLukCZJ8/Ts3ldr0Gf3I/AAAAAAAABLo/J5Zth_d90Is/s1600/DSCN1105.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="254" src="http://3.bp.blogspot.com/-luteLukCZJ8/Ts3ldr0Gf3I/AAAAAAAABLo/J5Zth_d90Is/s320/DSCN1105.jpg" width="320" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">လြယ္ပါတယ္။&nbsp; လိုအပ္တာေတြက .. </div><br />Flour . 200 g<br />Baking powder. 2 tspn<br />Salt. 1/4 tspn<br />Butter. 110 g<br />White suger. 180 g<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">3 Eggs</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Milk. 50 ml</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Fruits </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br />အသီးေတြကိုေတာ့ ကြ်န္မစိတ္ကူးေပါက္ရာ အေရာင္စပ္ရင္ လွႏိုင္မယ္ထင္တာ ဝယ္လာတာ။ ဒီကိတ္မုန္႔အတြက္ကို ပန္းသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ ကီဝီသီး ၊ Raspberry သီးေတြကို သံုးပါတယ္။ Raspberry အစား Blueberry တို႔ စေတာ္ဗယ္ရီ သီးေတြကို သံုးလည္း ရပါတယ္။<br />အိမ္ၿပန္ေရာက္ကာမွ ၾကက္ဥဝယ္လာဖို႔ ေမ့ၿပန္ေရာ။ ေစ်းသြားတာေနာက္က်ေနေတာ့ အိမ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က အနားက&nbsp;စူပါမတ္ကတ္က ပိတ္ခ်ိန္ၿဖစ္ေနၿပီ။ ေနာက္ရက္ တနဂၤေႏြေန႔ဆိုေတာ့ ဘယ္ဆိုင္မွ ဖြင့္မွာမဟုတ္။ ေနရာအသစ္နဲ့ကလည္း သိမ္မကြ်မ္းေသးတာေၾကာင့္ ဘယ္နားက စူပါမတ္ကတ္က ဘယ္အခ်ိန္အထိဖြင့္မွန္းမသိဘူး။ အဲဒါနဲ့ အနားမွာေနတဲ့ အိမ္ရွင္မိသားစုကို ဖုန္းဆက္ေမးရတယ္။ သူကေတာ့ ေၿပာၿပပါတယ္။ ဘယ္ေနရာကစူပါမတ္ကတ္က ဘယ္အခ်ိန္ထိဖြင့္တယ္။ တနဂၤေႏြမွာ ေရာင္းတတ္တဲ့ ေစ်းေလးေတြလည္း ေၿပာၿပတယ္။ ေနာက္ေန႔ တနဂၤေႏြမွာ အနားမွာရွိတဲ့ ကုန္စံုဆိုင္ေလးကို ေရာက္သြားတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ့ ၾကက္ဥ ရလာခဲ့တယ္။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အဲဒါနဲ့ ဒီကိတ္မုန္႔ေလး ၿဖစ္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့.. </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: left;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-O26JonmVGtw/Ts3r0fAhS-I/AAAAAAAABMI/QFfHjRzVZKI/s1600/DSCN1116.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" hda="true" height="308" src="http://1.bp.blogspot.com/-O26JonmVGtw/Ts3r0fAhS-I/AAAAAAAABMI/QFfHjRzVZKI/s320/DSCN1116.jpg" width="320" /></a>ပန္းသီးနဲ့ လိေမၼာ္သီးက အိမ္မွာရွိၿပီးသား။ ပန္းသီးစိတ္ေတြက မုန္႔ႏွစ္ထဲ ၿမဳပ္ေနတယ္။ Kiwi သီး (ၿမန္မာလို ဘယ္လိုေခၚတယ္ မသိ) က မာေသးေတာ့ ခ်ဥ္ေနတယ္။ Raspberry ကလည္းခ်ဥ္တယ္။ လိေမၼာ္သီးကလည္း ခ်ဥ္တယ္။ ပန္းသီးက အခ်ိဳေပါ့တယ္။ ကိတ္မုန္႔ decoration က အေရာင္ မထြက္မွာစိုးလို႔ အသီးေတြ ထပ္ထည့္လိုက္တာ အရသာအစပ္အဟပ္မတည့္ပဲလုပ္လိုက္မိေတာ့ ကိတ္မုန္႔က ေအာက္ပိုင္းအလႊာက အီစိမ့္တဲ့အရသာရွိၿပီး အေပၚပိုင္းကေတာ့ ခ်ဥ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ပါးစပ္နဲ့ကိုယ္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ :) </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အပူခ်ိန္ ၁၆၀ ဒီဂရီနဲ့ ၁ နာရီနဲ့ ၁၀ မိနစ္ ဖုတ္လိုက္ေတာ့ ဒီလို ကိတ္မုန္႔ေလး ထြက္လာတယ္။ </div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: left;">အီစိမ့္စိမ့္ ခ်ဥ္ၿဖဳန္းၿဖဳန္း ကိတ္နဲ့ ေကာ္ဖီခါးခါး တစ္ခြက္နဲ့ေတာ ့လိုက္ပါတယ္ေနာ...</div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ilxwODDptsw/Ts32eSuIfvI/AAAAAAAABMQ/5tFFV6UCCRA/s1600/DSCN1121.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-ilxwODDptsw/Ts32eSuIfvI/AAAAAAAABMQ/5tFFV6UCCRA/s320/DSCN1121.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1aXNF0tC1XM/Ts3oed3V86I/AAAAAAAABMA/8BaS2LgGsL8/s1600/DSCN1124.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-1aXNF0tC1XM/Ts3oed3V86I/AAAAAAAABMA/8BaS2LgGsL8/s1600/DSCN1124.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-1229657016809385021?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-68538504098608187272011-11-18T14:15:00.002+01:002011-11-18T14:31:47.475+01:00<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-sWvDx-N7hP8/TsZVnzjzBjI/AAAAAAAABKQ/8zr486iHF9o/s1600/800px-Birkenkopf2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" hda="true" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-sWvDx-N7hP8/TsZVnzjzBjI/AAAAAAAABKQ/8zr486iHF9o/s320/800px-Birkenkopf2.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Image : Wikipedia </td></tr></tbody></table><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">"Birkenkopf " ၿမန္မာလိုတိုက္ရိုက္ဘာသာၿပန္ရရင္&nbsp;&nbsp;"အပိုင္းအစမ်ား စုပံုရာ ေတာင္ထိပ္" လို႔ အမည္တြင္တဲ့ ေတာင္ဟာ Stuttgart ၿမိဳ႔ ဧရိယာအတြင္း ၅၁၁ မီတာ အၿမင့္မွာတည္ရွိတယ္။ အဲဒီေတာင္ဟာ ပန္းကန္လံုးပံု တည္ရွိေနတဲ့ Stuttgart ၿမိဳ႔ရဲ့ အနားသတ္ ႏွဳတ္ခမ္းအၿမင့္ဆံုးေနရာမွာ တည္ရွိၿပီး ၿမိဳ႔ႏွေဘး တည္ရွိရာ Necker ၿမစ္ထက္ ၃၀၀ မီတာ အၿမင့္မွာတည္ရွိပါတယ္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္မတိုင္ခင္က ယခု တီဗြီတာဝါတည္ရွိရာ ေတာင္ထိပ္က အၿမင့္ဆံုးေနရာ ယူထားေပမယ့္ ၁၉၅၃ နဲ့ ၁၉၅၇ ၾကား ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ဗံုးၾကဲခံရတဲ့ အေဆာက္အဦးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့ မ်က္ႏွာစာ အၾကြင္းအက်န္အပိုင္းအစမ်ား စုစုေပါင္း ၁၅ မီလီယံကုဗစ္မီတာ ေလာက္ကို ေတာင္ကုန္းထက္မွာ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ့ ပံုလိုက္ၿခင္္းအားၿဖင့္ ေတာင္မူရင္းအၿမင့္ထက္ ၄၀ မီတာေလာက္ပိုၿမင့္သြားေစခဲ့ၿပီး တစ္ၿမိဳ႔လံုးရဲ့ အၿမင့္ဆံုးေနရာ ေတာင္အၿဖစ္ အထင္အရအေနနဲ့ တည္ရွိေနေတာ့တယ္။ </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zRVcFGJWcz8/TsZY27C09FI/AAAAAAAABLA/IGGNdf2Tgrg/s1600/DSCN1025.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" hda="true" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-zRVcFGJWcz8/TsZY27C09FI/AAAAAAAABLA/IGGNdf2Tgrg/s320/DSCN1025.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Image: လၿပည့္ရိပ္</td></tr></tbody></table><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အေဆာက္အဦးအပိုင္းအစတစ္ခုရဲ့ မ်က္ႏွာၿပင္ေပၚမွာ ေၾကးၿပားသတၳဳတစ္ခုနဲ့ စစ္ေခတ္ပ်က္စီးမွဳေတြကို အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုအၿဖစ္ ဒီလို စာတမ္းေရးထိုးထားတယ္။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="background-color: white; color: blue;">'ေသဆံုးသူေတြရဲ့ အမွတ္တရတစ္ခုကို သက္ရွိလူေတြ အသိအမွတ္ၿပဳႏွဳိင္ေစဖို႔ ဒီေတာင္ကို ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႔တြင္းအေဆာက္အဦးအပိုင္းအစမ်ားၿဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ' </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-NWHSHELQs6o/TsZVjw7XUCI/AAAAAAAABKI/j_xmqSZf5HQ/s1600/450px-Birkenkopf-Stuttgart.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" hda="true" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-NWHSHELQs6o/TsZVjw7XUCI/AAAAAAAABKI/j_xmqSZf5HQ/s320/450px-Birkenkopf-Stuttgart.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Image: Wikipedia</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CqZKcYPaGXY/TsZYnDsz2zI/AAAAAAAABK4/qt1GyWCjgRE/s1600/DSCN1019.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" hda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-CqZKcYPaGXY/TsZYnDsz2zI/AAAAAAAABK4/qt1GyWCjgRE/s1600/DSCN1019.JPG" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Image: လၿပည့္ရိပ္</td></tr></tbody></table><br />၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာ သံနဲ့ၿပဳလုပ္ထားတဲ့ လက္ဝါးကပ္တိုင္ကို ၁၉၅၃ ခုႏွစ္က ၿပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ထိပ္ landmark သစ္သားလက္ဝါးကပ္တိုင္ေနရာမွာ အစားထိုးၿပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႔ေတာ္ရဲ့အၿမင့္ဆံုးေနရာ Birkenkopf ေတာင္ထိပ္ကေန ၿမိဳ႔တြင္းအလွကို လွမ္းၿမင္ရတဲ့အၿပင္ ေႏြရာသီမွာ လည္ပတ္သူေတြရဲ့ ၿဗဴးၾကည့္ရာေနရာ ၊ အပန္းေၿဖရာ သမိုင္းဝင္ေနရာအၿဖစ္တည္ရွိေနတယ္။ <br /><br />ကိုးကား ၊ <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Birkenkopf">http://de.wikipedia.org/wiki/Birkenkopf</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6853850409860818727?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-15700138998052483832011-10-05T18:15:00.004+02:002011-10-05T18:28:09.493+02:00အခုအခ်ိန္မွ ဒီတဂ္ပိုစ့္ ကို ေရးလိုက္ရတာ အိပ္ေ၇းဝေနသူေတြကို အတင္းၿပန္အိပ္ခိုင္းေနသလိုမ်ားၿဖစ္ေနမလားပဲ။ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တာေရာ၊ တစ္ခုခုကို လုပ္ခ်င္ရင္ လုပ္ခ်င္ရာကို စိတ္ႏွစ္ထားၿပီး လုပ္သင့္တာဘက္ကို အခ်ိန္ေလ်ာ့ပစ္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းခ်င္တာေရာ အာလံုးေပါင္းၿပီး ညီမ <a href="http://www.tinyurl.com/6xg3ujt" style="color: #a64d79;"><i>အိမ္မက္</i>&nbsp;</a>&nbsp; ရဲ့ တဂ္ပိုစ့္ကေလးကို ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားမိတာၾကာပီေပါ့။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေဝခြဲမရ ဘေလာခ့္ေလာကကေန အနားယူရမလားလို႔ စဥ္းစားေနတုန္း အစ္မတစ္ေယာက္ရဲ့ အားေပးႏွိဳးေဆာ္မွဳေတြေၾကာင့္ အခု ကြ်န္မ ဘေလာခ့္ေပၚကို ၿပန္ေရာက္လာၿပန္ပီ။ <br /><br />ကြ်န္မ စာေရးပံုကို ၿပန္သံုးသပ္ၾကည့္မိရင္း ကြ်န္မ ေမြးရပ္ေၿမ ဧရာဝတီတိုင္းဘက္က တြင္းေအာင္းပိုးေလးေတြကို မ်က္လံုးထဲ ၿမင္ေယာင္လာတယ္။ အဲဒီပိုးေလးေတြက တစ္ေယာက္ေယာက္က ေလနဲံ မွဳတ္လိုက္ရင္ သဲေပၚကေန အေပၚကို တတ္လာတတ္တယ္။ ခဏၾကာရင္ သဲထဲ ၿပန္ငုတ္သြားၿပန္ေရာ။ အဲဒီပိုးေလးေတြေနတဲ့ ၾကြင္းေလးေတြကို ၿမစ္ကမ္းႏွေဘးေတြမွာ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရတတ္တယ္။&nbsp;(<span style="color: #444444;"><em>ၾကြင္း စာလံုးေပါင္းတာ&nbsp;ရပင္း ( ် ) နဲ့ လား&nbsp;ရရစ္&nbsp;( ၾ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ) နဲဲ႕လား မေသခ်ာပါ၊ မွားရင္ ေခြး လႊတ္ၾကပါကုန္.... :)</em></span> ) <br />ၿမစ္ကမ္းႏွေဘး သဲမွဳန္ ေၿမမွဳန္ေလးေတြနဲ့ ေရာေနတဲ့ ေၿမမြမြေလးေတြမွာ ကေတာ့ပံုစံ အခ်င္း ၃&nbsp;၊&nbsp;၄ စင္တီမီတာေလာက္ရွိတတ္တဲ့&nbsp;ၾကြင္းေလးေတြထဲမွာ တြင္းေအာင္းပိုးေလးေတြရွိေနတတ္တယ္။ အဲဒီ ၾကြင္းေလးေတြကို ေၿမၾကီးေပၚေလးဘက္ေထာက္ ပါးစပ္နဲ့ လိုက္မွဳတ္ရင္ သဲမွဳန္ေအာက္မွာ ေနေနတဲ့ အေကာင္ေလးေတြအေပၚကို တက္လာတယ္။ အခ်ိဳ႔ၾကြင္းေတြမွာလည္း အေကာင္ေလးေတြရွိမေနတတ္ဘူး။ အခ်ိဳ႔က်ေတာ့ မိသားစုလိုက္ တက္လာတတ္တယ္။ အဲလိုလိုက္မွဳတ္လိုက္ရင္ သူတို႔အိမ္ ကေတာ့ပံုေလးက ပ်က္သြားေရာ။ ဘာရယ္လို႔မဟုတ္ဘူး။ ေၿမၾကီးေပၚလက္ေထာက္၊ မ်က္လံဳး ေမွးစဥ္းထားၿပီး တဖူးဖူးနဲ့ မွုတ္ရတာကို ကြ်န္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ အရသာယူတာ။ ၿမစ္ထဲကို လူၾကီးေတြနဲ့ ေရလိုက္ခ်ိဳးရင္ အဲလို ၾကြင္းေလးေတြ လိုက္ရွာမွုတ္ရတာ အေမာ။ &nbsp;ကိုယ့္ေလအားေၾကာင့္ အေကာင္ေလးေတြ ရက္ကန္ရက္ကန္ ေၿမေပၚတတ္လာရင္ ေပ်ာ္ေနၾကတာ။ သူတို႔ ကေတာ့ပံုအိမ္ေလးေတာ့ ပ်က္သြားတတ္ၾကတယ္။ အက်င့္ပုတ္တဲ့ သူမ်ားအိမ္လိုက္ဖ်က္နည္း ကစားနည္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြကလည္း လ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာလို႔ၿပန္ၾကည့္ရင္ သူတို႔က သူတို႔ၾကြင္းအိမ္ကေလးကို ၿပန္ေဆာက္ၿပီး ၿဖစ္သြားၿပန္ေရာ.... <br />အဲဒီအေၾကာင္းေလးေတြးမိရင္း ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မလည္း ၾကြင္းထဲေအာင္းလိုက္ ၿပန္ေပၚလိုက္ၿဖစ္ေနသလားလို႔ ေတြးမိၿပီး ၿပံဳးမိတယ္။ <br /><br />နိဒါန္းရွည္ၾကီး ခ်ီၿပီးသကာလ .. တဂ္ပိုစ့္ကို စပါမယ္။ <br /><br />ဒီတဂ္ပိုစ့္ေခါင္းစဥ္ကေလးကို ၾကိဳက္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ တခါတေလမွာ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ဘာကို ၾကိဳက္လို႔ ၾကိဳက္ေနမွန္းမသိ ၊ ဘာကို မၾကိဳက္လို႕မၾကိဳက္မွန္းမသိတတ္လို႔ပါ။ ဒီပိုစ့္ကေလးကေန ကိုယ့္ကိုကိုယ့္ ဆန္းစစ္ေလ့လာမိတဲ့အတြက္&nbsp; ေက်းဇူးပါ ညီမေရ ....<br /><br />အၾကိဳက္ <br />၁. အစားအေသာက္ဆိုရင္ စားလို႔ရတာ အကုန္စားတယ္။ အေရွ့တိုင္း ၊ အေနာက္တိုင္း ဘာမွမေရြးဘူး။ တမ်ိဳးခ်င္းစီမွာ သူ႔အရသာနဲ့သူရွိေနတာ အကုန္စားဝင္ပစ္လိုက္တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္အစားအစာမဆို ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာထက္ စားတယ္လို႔ ေၿပာရရင္ ပိုမွန္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ကြ်န္မမွာ အၾကိဳက္ဆံုးအစားအစာ မၾကိဳက္ဆံုးအစားအစာရယ္လို႔ မရွိလို႔ပါ။ <br /><br />၂. အရမး္မေဟာ့ အရမ္းမရိုး ကိုယ့္အသားအရည္နဲ့ လိုက္ဖက္မယ့္အေရာင္ ၇ွိတဲ့ ကိုယ္နဲ့လိုက္မယ့္စတိုင္ရွိတဲ့ ၊ ဥတုရာသီနဲ့ သြားလာရာ ေနရာနဲ့ လိုက္ဖက္မယ့္ အဝတ္အစားမ်ိဳး။<br /><br />၃. ဦးေႏွာက္သံုးစဥ္းစာရတာမ်ိဳးေတြကို ၾကိဳက္တယ္။<br /><br />၄. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားလာရတာမ်ိဳးကို ၾကိဳက္တယ္။ သူတို႔ေတြနဲံ သူ႔အၿမင္ကိုယ့္အၿမင္ဖလွယ္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္။ <br /><br />၅. အခုတေလာ လုပ္ၿဖစ္ေနတဲ့ တပတ္ကို ၂ ခါေလာက္ အၿပင္ထြက္ ၿပတိုက္ေတြလည္ပတ္ ေနတာမ်ိဳးကို ၾကိဳက္တယ္။ <br /><br />၆. ဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြ၇ွိေနတာကို ၾကိဳက္တယ္။<br /><br />၇. ရယ္စရာေတြေၿပာေနရတာကို ၾကိဳက္တယ္။ <br /><br />၈. ဟင္းအသစ္အဆန္းေတြတီထြင္ခ်က္ရတာ ၊ မုန႔္ဖုတ္ရတာကိုၾကိဳက္တယ္။ (ေလာေလာဆယ္ ဝါသနာကို အခ်ိန္နဲ့ တားဆီထားစဲပဲ ) <br /><br />၉. ေရွ႔ဆက္လုပ္ခ်င္တာေတြအတြက္ လုပ္ခ်င္စိတ္ကေလးရွိေနတာကို&nbsp;ၾကိဳက္တယ္။ <br /><br />၁၀. အၾကိဳက္တကာ့ အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္နည္းနည္း ၿပန္ရွာေတြ႔လာတာပါပဲ။ <br /><br />မၾကိဳက္ <br />၁. မနက္အေစာၾကီး တပတ္ကို ၃ ရက္ ထ အလုပ္သြားရတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ <br /><br />၂. သြားရင္းလာရင္းဖတ္ဖို႔ ဖတ္စရာ စာအုပ္ တစ္အုပ္အုပ္ အိတ္ထဲမွာထည့္ထားၿပီး မဖတ္ၿဖစ္ရင္ ထိုးၾကိတ္ထည့္တတ္တဲ့အိတ္ေၾကာင့္ စာအုပ္ႏြမ္းသြားတာမ်ိဳး ကို မၾကိဳက္ဘူး။ <br /><br />၃. ဂ်ာမန္စကား မသြက္တာ စကားလံုးမၾကြယ္တာကို မၾကိဳက္ဘူး :( <br /><br />၄. ပိုက္ဆံမရွိတာ မၾကိဳက္ဘူး :(<br /><br />၅. လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားၿပီး တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဘာမွမလုပ္ၿဖစ္တာ မၾကိဳက္ဘူး။ <br /><br />၆. စိတ္အေၿပာင္းအလဲၿမန္တာကို မၾကိဳက္ဘူး။<br /><br />၇. ေတြေဝလြန္းတာ နက္နက္နဲနဲ စဥ္းစားလြန္းတာ မၾကိဳက္ဘူး။ (တခါတေလ ေပါ့ပါးရမယ့္ကိစၥေတြကို ကိုယ့္အေတြးအေခၚေတြေၾကာင့္ ေလးလံသြားမိတတ္လို႔ )<br /><br />၈. အၿပင္သြားရခါနီးမွာ လုပ္စရာတစ္ခုကို အၿပီးသတ္ေနတာမ်ိဳး။ ဟိုေယာင္ေယာင္ဒီေယာင္ေယာင္လုပ္ေနတာမ်ိဳး၊ ဖုန္းဆက္လို႔ၿပီးခါနီး ႏွုတ္ဆက္အၿပီးမွာ ၿဖဳန္းခနဲ ့ေခါင္းစဥ္အသစ္ေၿပာလိုက္တာမ်ိဳး၊ ေမးခြန္းတစ္ခု ေကာက္ေမးလိုက္တာမ်ိဳး စတဲ့တဖက္သားကို နဲနဲ ကသိကေအာက္ႏိုင္သြားမယ့္ ကိုယ့္အၿပဳအမူကို မၾကိဳက္ဘူး။<br /><br />၉. မၾကိဳက္တကာ့မၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဘယ္အလုပ္မဆို ခပ္ေစာေစာပိုင္းမွာ အခ်ိန္ဆြဲေနတတ္ၿပီး အနားနီးမွ ၿပာယာခတ္တတ္တာပဲ။ <br /><br />ကြ်န္မရဲ့ ၾကိဳက္ ၊ မၾကိဳက္ကို ဖတ္ၿပီး စာဖတ္သူေတြကေတာ့ ကြ်န္မပံုကို ေဖာ္ၾကည့္ေနေတာ့မွာပဲ။ ၿပာကလပ္စိန္ပံုစံ ထြက္လာမလား၊ ၿပာကေလာင္ ၿပာကေခ်ာင္ ပဲ ထြက္လာမလားပဲ ေႏွာ္.....&nbsp;&nbsp; :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-1570013899805248383?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-22163664764984684222011-09-20T19:49:00.000+02:002011-09-20T19:49:45.846+02:00ကြ်န္မ စာၿပန္ေရးသင့္ မေရးသင့္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ <br />ကိုယ္ဝါသနာကို ကိုယ္တားမရ။ အခ်ိန္နဲ့ လူနဲ့ အားစိုက္ထုတ္မွဳက မမွ်တဲ့အခါမွာ ဘေလာခ့္ကို ဒီအတိုင္းပဲ ပစ္ထားမိသြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း စာဆက္ေရးရ မေရးရလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်ိန္ဆ ေတြးေတာေနမိတယ္။ ကိုယ့္ဝါသနာကို ကိုယ္တားမရတာ သိေနေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာသာ လုပ္တတ္တဲ့ လုပ္သင့္မလုပ္သင့္ အခ်ိန္ေပးသင့္မေပးသင့္&nbsp;စဥ္းစားတတ္ေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာကို တားမရတတ္တဲ့ ကိုယ့္အက်င့္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေပးေပမယ့္ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဖဲ့ယူတတ္တဲ့ ဒီဘေလာခ့္ကေလးကို ဒီအတိုင္းပဲ ေအးစက္သြားေစရမလား စဥ္းစားမိၿပန္တယ္။ <br /><br />တဖက္ကၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေရးႏိုင္ရင္ ဥပမာ ကိုယ္ဖတ္တဲ့စာေတြပဲ ေရးတာမ်ိဳး ၁ ပတ္၊ ၂ ပတ္ကိုမွ တစ္ခါေလာက္သာ update လုပ္ၿပီး စာဖတ္သူေတြကို ရသြားေစမယ့္ စာမ်ိဳးကိုသာ တင္ရမလားဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ <br /><br />အၿခားတဖက္က ၿပန္ေတြးၾကည့္ရင္လည္း ကိုယ့္ကို အက်ိဳးၿဖစ္ေစမယ့္ စာေတြကိုဖတ္ၿပီး လူအမ်ားကို ၿပန္မွ်ေဝတာ တခ်က္ခုတ္ ၂ ခ်က္ ၃ ခ်က္မ်ား ၿပတ္သြားေစမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ဥပမာ အခ်ိဳ႔ ဂ်ာမန္စာေတြက အဂၤလိပ္လို စာအုပ္ေတြမရွိတတ္တာမ်ိဳးေပါ့။ ကြ်န္မလည္း&nbsp;ဂ်ာမန္စာ ေလ့လာဖို႔ လိုအပ္ေနခ်ိန္မွာ&nbsp;ကိုယ္ဖတ္မိတဲ့ စာေတြကို&nbsp;ကိုယ္နားလည္သေလာက္ ဘာသာၿပန္ေ၇းရရင္&nbsp;စာဖတ္သူေတြလည္း တစ္ခုခုရသြားမယ္။ ကြ်န္မအတြက္လည္း ဂ်ာမန္စာမွာ နည္းနည္းပိုၿပီး အေထာက္အကူၿပဳႏိုင္မလားလို႔။<br /><br />ကြ်န္မအတြက္ စာေရးဖို႔ ကုန္တဲ့အခ်ိန္ထက္ ကိုယ့္ဆီဘယ္သူေတြ လာလည္လဲ ဘာေတြမ်ားေရးသြားသလဲ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းဆိုတဲ့ အရာတစ္ခုအတြက္ ကုန္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားေစပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ကိုယ္ႏိုင္ၿပီး ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရင္ ရႏိုင္မယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ သိရက္နဲ့ ထိန္းကို မထိန္းႏိုင္တာ။ အဲဒါက ဆံုးမရ ခက္တဲ့ အရာၾကီးတစ္ခုေပပဲ မို႔လား။ <br /><br />ကြ်န္မေလ.. ေၿပာရရင္ ..စာမေရးမိတဲ့ ၂ လသာသာ အခ်ိန္မွာ ၿဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ပံုၿပင္ေတြ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို မွ်ေဝေပးခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအတြက္ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြ ဖဲ့ေပးရမွာကိုလည္း စိုးရိမ္မိၿပန္တယ္။ အင္း ေလ .. ဒါကလည္း တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အခ်ိန္ကိုအသံုးခ်တတ္မွွဳ ဘဝ စိီမံကိန္းတစ္ခုပဲထင္တယ္။ အင္း.. စဥ္းစားေနမိတယ္။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြေတြကိုလည္း အမ်ားၾကီးမွ်ေဝေပးခ်င္မိေသးတယ္။ ဒီဘေလာခ့္ေလးနဲ့ ပတ္သကၿ္ပီး တစ္ခုခုေတာ့ မၾကာခင္ဆံုးၿဖတ္မိေတာ့မွာပါ။ <br /><br />အားလံုးကို သတိရလွ်က္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-2216366476498468422?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-88315811468509305502011-07-13T14:18:00.001+02:002011-07-13T14:19:56.590+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႔ေလးကေပါ့။ ရာသီဥတုကလည္း ၾကည္လင္ေတာက္ပၿပီး ေတာ္ေတာ္ပူတဲ့အထဲေတာင္ ပါလာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကေလးကို အသံုးခ်ၿပီး Grill party ေတြလုပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အခ်ိ္ဳ႔ကလည္း ေနလွမ္းခ်င္လို႔ sun cream လိမ္းၿပီး အတိုအၿပတ္ကေလးေတြနဲ့ အၿပင္ထြက္ၾကခ်ိန္ေပါ့။ ကြ်န္မကေတာ့ ေနပူလြန္းရင္ ထီးေဆာင္းခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလို လုပ္ရင္ ကြ်န္မကို အရူးလို႔ထင္မွာဆိုးလို႔ မလုပ္မိပါဘူးေလ။ အဲဒီ စေနေန႔ေလးရဲ့ ေကာင္းကင္ၿပာေအာက္မွာ သက္ၾကီးသူတို႔ အိမ္ရာရဲ့ ေႏြရာသီ Grill party ကို ကြ်န္မေရာက္သြားတယ္။ အသိမိတ္ေဆြ မိသားစုကို ေခၚတာနဲ့ လိုက္သြားလိုက္တာပါ။<br />အဲဒီပြဲမွာ အစားအေသာက္ေတြအၿပင္ အီတာလွ်ံသီဆိုေဖ်ာ္ေၿဖေရးေတြပါ ပါဝင္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အိမ္ရဲ့ အေရွ႔မွာ အီတာလွ်ံအလံကို ခ်ၿပထားတယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-aNyCM7jeRjA/Th1-c7_jPoI/AAAAAAAABJQ/ebcF9pSLA6Y/s1600/DSCN0909.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-aNyCM7jeRjA/Th1-c7_jPoI/AAAAAAAABJQ/ebcF9pSLA6Y/s320/DSCN0909.JPG" width="320" /></a></div><br />ေဖွ်ာ္ေၿဖေရးပံုစံေတြကေတာ့အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။ ကၿပေဖ်ာ္ေၿဖသူအားလံုးက သက္ၾကီးသူေတြကို ၿပဳစုေစာင့္ေ၇ွာက္တဲ့ social workers ေတြပါပဲ။ presenter တစ္ေယာက္က အထင္ကရၿမိဳ႕ေတြကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့အဲဒီၿမိဳ႕က ထင္ရွားတဲ့ ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ၿပဇာတ္၊ စားစရာေတြကို သရုပ္ေဖာ္လုပ္ၿပတယ္။ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ၿပကြက္ေတြနဲ့ သက္ၾကီးသူေတြကို လက္ခုတ္လက္ဝါးတီးေအာင္လုပ္ၿပသြားႏိုင္ခဲ့တယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zU11dyVrQq8/Th1-hK2hqPI/AAAAAAAABJU/g9MV7-098vw/s1600/DSCN0831.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-zU11dyVrQq8/Th1-hK2hqPI/AAAAAAAABJU/g9MV7-098vw/s320/DSCN0831.JPG" width="320" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FGH8pMrX7yU/Th1-h341u-I/AAAAAAAABJY/MG8CEQ8hufw/s1600/DSCN0836.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-FGH8pMrX7yU/Th1-h341u-I/AAAAAAAABJY/MG8CEQ8hufw/s320/DSCN0836.JPG" width="320" /></a></div><br />အဘိုးအဘြားေတြအရြယ္ကေတာ့ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ၈၀ နားကပ္သူေတြ ၉၀ နဲ့ ၉၅ ေလာက္အထိပါၾကမယ္ထင္တယ္။ တစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ၈၀ တဲ့ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၉၅ တဲ့ ။ သူတို႕ေတြက စကားသိပ္မေၿပာၾကေတာ့ဘူး။ အခ်ိဳ႔ကလည္း ဂ်ိဳင္းေထာက္နဲ့သြားလာႏိုင္သူေတြပါၿပီး အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ့မွ သြားလာႏိုင္သူေတြပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ မွတ္ဥာဏ္သိပ္မေကာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲလို အဘိုးအဘြားမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ အနားမွာ သူ႕ကို ၾကည့္ေပးသူက ထိုင္ေနရတယ္။ တစ္ခုထူးၿခားတာက&nbsp; သူတို႕ေတြက ကေလးေလးေတြအတိုင္းပဲ။ ကြ်န္မတို႕ကိုေတြ႔ရင္လည္း ''ဟယ္လို'' ႏွုတ္မဆက္ၾကဘူး။ ကြ်န္မတို႕က စႏွုတ္ဆက္မွသာ ေခါင္းၿငိမ့္ၾကတယ္။ မ်က္ႏွာမွာအၿပံုးကိုေတြ႔ရခဲတယ္။ ေရွ႔ကိုလာခ်ေပးတာကိုပဲ စားတယ္၊ ေသာက္တယ္။ သူတို႔မေက်နပ္တာေတြရွိရင္ social workers ထဲက တစ္ေယာက္ကို လက္ယပ္ေခၚၿပီး ကေလးက အုပ္ထိန္းသူကို တိုင္သလိုမ်ိဳးတိုင္တယ္။ ကြ်န္မက သူတို႕ကို ထိုင္ၾကည့္ေနရင္းနဲ့ ကေလးေတြကို ထိန္းရသလိုမ်ိဳး ထိန္းရမယ့္ပံုပဲလို႕ ေတြးေနမိတယ္။<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-C3Ug40te8_A/Th1-jRTfvhI/AAAAAAAABJc/vkeWpRG8QpI/s1600/DSCN0841.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-C3Ug40te8_A/Th1-jRTfvhI/AAAAAAAABJc/vkeWpRG8QpI/s320/DSCN0841.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-fDfsVIIQlN4/Th1-k4WY-TI/AAAAAAAABJg/NeEtucPCx5I/s1600/DSCN0853.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-fDfsVIIQlN4/Th1-k4WY-TI/AAAAAAAABJg/NeEtucPCx5I/s320/DSCN0853.JPG" width="320" /></a></div>သူတို႔မွာ သူတို႔အခ်ိန္နဲ့ သူတို႔ ေဆးေသာက္ခ်ိန္၊ ေဆးထိုးခ်ိန္၊ အစာစားခ်ိန္ေတြ ရွိတယ္။ သားသမီးေတြက အေဝးေရာက္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ၊ မိဘေတြအသက္အရြယ္ၾကီးလာလို႔ သားသမီးေတြက အလုပ္တဖက္နဲ့ မၾကည့္ႏိုင္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဒီလို ေနအိမ္ေတြမွာ မိဘေတြကို လာထားၾကတယ္။ အဲဒီအတြက္အဖိုးအခကလည္း မနည္းေပးၾကရတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NvCeyeIStus/Th1-llwY9OI/AAAAAAAABJk/coyI2YUuwI0/s1600/DSCN0873.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-NvCeyeIStus/Th1-llwY9OI/AAAAAAAABJk/coyI2YUuwI0/s320/DSCN0873.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mnvGkucub5I/Th1-pKMWs-I/AAAAAAAABJw/Y7gppsyY7CU/s1600/DSCN0896.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-mnvGkucub5I/Th1-pKMWs-I/AAAAAAAABJw/Y7gppsyY7CU/s320/DSCN0896.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-eunzBbEZxQY/Th1-mM71QdI/AAAAAAAABJo/qNjPPJVYMaM/s1600/DSCN0890.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-eunzBbEZxQY/Th1-mM71QdI/AAAAAAAABJo/qNjPPJVYMaM/s320/DSCN0890.JPG" width="320" /></a></div><br />အိပ္ခန္းေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္အိပ္ အိပ္ခန္းေတြပါပဲ။ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာပါၿပီးေပါ့။<br />ေတာ္ေတာ္ေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ့ေကာင္းပါတယ္။ သန္႔လည္းသန္႔တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း၊ တီဗြီစုၾကည့္တဲ့အခန္း ၊ အထပ္တိုင္းမွာ လူလိုရင္ အလြယ္ေခၚလို႕ရေအာင္လည္း social workers ေတြရဲ့ duty လိုက္ေစာင့္တဲ့အခန္းနဲ့ အစားအေသာက္ၿပင္ေပးတဲ့ အခန္းေတြပါတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Uq7CvJHYMik/Th1-w8NxO8I/AAAAAAAABJ0/eAL_hUVtbgg/s1600/DSCN0898.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-Uq7CvJHYMik/Th1-w8NxO8I/AAAAAAAABJ0/eAL_hUVtbgg/s320/DSCN0898.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2TctkrkS-ok/Th1-xkUkg3I/AAAAAAAABJ4/vSR_OWczgK8/s1600/DSCN0901.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-2TctkrkS-ok/Th1-xkUkg3I/AAAAAAAABJ4/vSR_OWczgK8/s320/DSCN0901.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UJX9bqusYm8/Th1-yAaGZMI/AAAAAAAABJ8/jMPnzBzSUZo/s1600/DSCN0906.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-UJX9bqusYm8/Th1-yAaGZMI/AAAAAAAABJ8/jMPnzBzSUZo/s320/DSCN0906.JPG" width="320" /></a></div>ကြ်န္မ ၿမင္မိရသေလာက္ကေတာ့ social workers အလုပ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ့ ႏွလံုးသားႏူးညံ့ရမယ္လို႕ ယူဆမိတယ္။ သက္ၾကီးသူေတြကို ကေလးေလးေတြလို ၿပဳစုယုယရမယ့္အၿပင္ သူတို႔ အေပ့ါအေလးကိစၥေတြ၊ အဝတ္ ၊ ပုဝါ စတာေတြပါ လဲေပးရမယ့္ ကိစၥေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ့ လုပ္ေပးရမယ္ထင္တယ္။ ''ဥပမာေၿပာရင္ ကြ်န္မတို႕ စားပြဲဝိုင္းမွာထိုင္ေနတဲ့ အဘြားအိုကို ကြ်န္မတို႕က တခ်ိန္လံုး ေရေသာက္ခ်င္လား၊ ဘာလိုလဲ ေမးေနေပမယ့္ သူလိုအပ္မွာသာ ၿပန္ေၿပာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ social worker တစ္ေယာက္အနားကိုေရာက္လာၿပီး သူ႔လက္ကေလးကို ႏူးႏူးညံ့ညံ့နဲ့ကိုင္ၿပီး ၊ Mrs...... ဘယ္သူ ..ေနေကာင္းလား၊ ဟာ..ဒီအစားအစားက ေတာ္ေတာ္အရသာေကာင္းမယ့္ပံုပဲ။ ေဖ်ာ္ေၿဖေရးပြဲေတြကို စိတ္ဝင္စားရဲ့လား။ ေရေရာထပ္ၿဖည့္ခ်င္ေသးလား၊ ဝိုင္ေသာက္ဦးမလား၊ စသည္ၿဖင့္ လက္ကေလးကို ပြတ္သပ္ၿပီး ေၿပာေပးရင္ သူ႔မွာ ၿပံုးၿပီးစကားေတြ အမ်ားၾကီးၿပန္ေၿပာေနေရာ'' <br />ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီလိုလူၾကီးေတြကို စိတ္ႏွလံုးအၿပည့္အဝနဲ့ ၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့အလုပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ကုသိုလ္ရမွာပဲလို ကြ်န္မေတြးေနမိတယ္။<br /><br />ဒီပိုစ့္နဲ့ ပတ္သက္ၿပီး ''သက္ၾကီးသူတို႔ေနထိုင္ရာ'' အေၾကာင္းကိုလည္း စိတ္ဝင္စားရင္ <a href="http://fullmoon-shadow.blogspot.com/2011/03/blog-post.html" target="new"><i> <span style="color: blue;">ဒီေနရာ</span>&nbsp;</i></a> မွာဆက္လက္ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္။ <br /><a href="http://fullmoon-shadow.blogspot.com/2011/03/blog-post.html"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-8831581146850930550?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-19843939287588051912011-07-04T20:15:00.001+02:002011-07-04T20:17:19.764+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ဒီတခါေတာ့ မေန႔ တနဂၤေႏြေန႔က စမ္းသပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ လက္ဖက္ေၿခာက္ကေန လက္ဖက္ႏွပ္ၿဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေလး တင္ၿပပါရေစေႏွာ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ လက္ဖက္နဲ့ ေဝးေနရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနတာေရာ၊ စိတ္လိုလက္ရရွိေနတာေရာ၊ လက္ဖက္ေၿခာက္ထုပ္ဝယ္ထားတာ အဆင္သင့္ရွိေနတာေရာ ေပါင္းၿပီး ဒီလက္ဖက္သုပ္ တစ္ပြဲၿဖစ္ပြားသြားတာပါ။ လက္ဖက္အစို ဝယ္လို႔အလြယ္တကူမရႏိုင္တဲ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ အခ်ိဳ႔ သူမ်ားေတြ လက္ဖက္ေၿခာက္ကေန လက္ဖက္ႏွပ္တယ္ ဆိုတာကို ၾကားေနရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ <br /><br />အဲဒါနဲ့ စိတ္လိုလက္ရ တနဂၤေႏြ ေန႔လည္ခင္းက လက္ဖက္ႏွပ္ၿဖစ္သြားတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ Green Tea အညႊန့္ေလးေတြခ်ညး္ပဲ ပါတဲ့ လက္ဖက္ေၿခာက္ထုပ္နဲ့ လုပ္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မမွာ၇ွိေနတာက Jasmine Tea ပဲရွိတာေၾကာင့္ စံပယ္ပန္းအမႊာအစေတြ ဖယ္ႏိုင္သေလာက္ဖယ္ၿပီး ရွိတာနဲ့ပဲ လုပ္လိုက္တယ္။ မဆိုးပါဘူး။ ေကာင္းပါတယ္။<br /><br />လက္ဖက္ႏွပ္နည္းကိုေတာ့ <a href="http://www.myanmarfoodhouse.com/2010/11/blog-post_28.html" target="new"><i> <span style="color: blue;">Sunny</span>&nbsp;</i></a>ဆီက ယူပါတယ္။ <br /><br />ဒီ Jasmine Tea အထုပ္ပါ။ ပထမဦးဆံုးစလုပ္လို႔ အထုပ္ရဲ့ ၄ ပံု ၁ ပံုေလာက္ကိုပဲ ဇကာထဲထည့္ၿပီး ေရေႏြးေငြ႔နဲ့ ေပါင္းပါတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-UReGLT_80TY/ThGVseAjyEI/AAAAAAAABIo/AeGN8uS4oKc/s1600/DSCN0803.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-UReGLT_80TY/ThGVseAjyEI/AAAAAAAABIo/AeGN8uS4oKc/s400/DSCN0803.JPG" width="300" /></a></div><br />ေအာက္မွာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့အိုးတစ္လံုးခံထားတယ္။ လက္ဖက္ေၿခာက္ေတြကို ဇကာထဲထည့္ အိုးထဲက ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ေရနဲ့ မထိေစပဲ အဖံုးအုပ္ၿပီး ေပါင္းပါတယ္။ ဇကာက အိုးအက်ယ္နဲ့အညီ ၿပန့္ရင္ပိုေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မလုပ္တဲ့ ဇကာက ေဇာက္နက္ေတာ့ ေပါင္းတာညီေအာင္လို႔ ခက္ရင္းေလးနဲ့ လက္ဖက္ေၿခာက္ေတြကို မၾကာမၾကာေမႊေပးဖို႔လိုပါတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Lb2JDSg8Y3w/ThGVt0bREfI/AAAAAAAABIs/QkmUVLKmYYc/s1600/DSCN0805.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="388" src="http://4.bp.blogspot.com/-Lb2JDSg8Y3w/ThGVt0bREfI/AAAAAAAABIs/QkmUVLKmYYc/s400/DSCN0805.JPG" width="400" /></a></div><br />အားလံုးေပါင္း ၁၅ မိနစ္ စာေလာက္ဆိုရင္ ဒီလို ႏူးအိေနတဲ့ လက္ဖက္ေတြ ရပါၿပီ။ အဖံုးအုပ္ေပါင္းထားလို႔ အခါးအရသာလည္း လက္ဖက္အခါးအတိုင္းရပါတယ္။ အခါးသိပ္မၾကိဳက္သူေတြကေတာ့ ေပါင္းထားတဲ့ လက္ဖက္ေတြကို&nbsp; ေရေလးနဲ့ ညွစ္ပစ္လိုက္လို႔ရပါတယ္။ ကြ်န္မက အခါးအတိုင္း ႏွပ္ခ်င္လို႔ ဒီအတိုင္းပဲ ႏွပ္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-35iXdlTkeX8/ThGVvZnwYGI/AAAAAAAABIw/nhCTEKyOkiY/s1600/DSCN0806.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="351" src="http://3.bp.blogspot.com/-35iXdlTkeX8/ThGVvZnwYGI/AAAAAAAABIw/nhCTEKyOkiY/s400/DSCN0806.JPG" width="400" /></a></div><br />သံပုရာသီးတစ္လံုး၊ ၿငဳပ္သီးတစ္ေတာင့္၊ ၾကက္သြန္ၿဖဴႏွစ္မႊာ၊ ပုဇြန္ေၿခာက္မွုန္႔၊ ဆား အခ်ိဳမွဳန္႔ စတဲ့ ႏွပ္တဲ့အစာပလာေတြေပါ့ေႏွာ္။ သံပုရာသီး တလံုး လံုးကုန္သြားတယ္။ အခါးနဲ့ အခ်ဥ္ေရာခ်င္တာနဲ့ အကုန္ညွစ္ပစ္လိုက္တယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-EZcRJVnAtG0/ThGVxjqgojI/AAAAAAAABI0/FmqrDzNe6Zw/s1600/DSCN0807.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-EZcRJVnAtG0/ThGVxjqgojI/AAAAAAAABI0/FmqrDzNe6Zw/s400/DSCN0807.JPG" width="400" /></a></div><br />အားလံုးေရာနယ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ဆီေလာင္းလိုက္ေတာ့ ၾကက္သြန္ၿဖဴ ၿငဳပ္သီးနံ့ ေမႊးေမႊးနဲ့ လက္ဖက္ႏွပ္ဆီစိမ္ေလးရလာတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0ng5ZymVnZo/ThGVzSt1jJI/AAAAAAAABI4/NzkLDs8zmOk/s1600/DSCN0808.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-0ng5ZymVnZo/ThGVzSt1jJI/AAAAAAAABI4/NzkLDs8zmOk/s400/DSCN0808.JPG" width="400" /></a></div><br />လက္ဖက္သုပ္စားဖို႔ရွိေနတဲ့ အစာပလာေတြနဲ့ သုပ္လိုက္တယ္။ <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-TNm7QvPGHvo/ThGV1Koy-QI/AAAAAAAABI8/M-Udufg3FVc/s1600/DSCN0812.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-TNm7QvPGHvo/ThGV1Koy-QI/AAAAAAAABI8/M-Udufg3FVc/s400/DSCN0812.JPG" width="400" /></a></div><br />ကဲ ..ေနာက္ဆံုးေတာ့ Jasmine လက္ဖက္ေၿခာက္ကေန လုပ္ထားတဲ့ လက္ဖက္သုပ္တစ္ပြဲနဲ့ Jasmine Tea တစ္ခြက္နဲ့ ...<br />အားေပးၾကပါဦး :)<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cmSMl1ENliQ/ThGV3C1nrHI/AAAAAAAABJA/hHFMZnM5ruk/s1600/DSCN0814.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="323" src="http://3.bp.blogspot.com/-cmSMl1ENliQ/ThGV3C1nrHI/AAAAAAAABJA/hHFMZnM5ruk/s400/DSCN0814.JPG" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br />ထိုလက္ဖက္တစ္ပြဲနဲ႔ ေရေႏြးတစ္ခြက္ရဲ့ အစြမ္းေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔မနက္ ၂ နာရီခြဲအထိ မ်က္လံုးေၾကာင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခဲ့ရပါေၾကာင္း .... :D<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-HoWyhYffCXc/ThGV5WtRk0I/AAAAAAAABJE/hfhSMBpcJRU/s1600/DSCN0813.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-HoWyhYffCXc/ThGV5WtRk0I/AAAAAAAABJE/hfhSMBpcJRU/s400/DSCN0813.JPG" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-1984393928758805191?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-36540264326895670172011-06-26T01:09:00.003+02:002011-06-26T09:31:18.299+02:00<a href="http://www.tinyurl.com/6xzwa5n" style="color: #a64d79;"><i>ခ်စ္ၿခင္းပုစာၦ</i>&nbsp;</a>&nbsp;မွ အဆက္ <br /><br /><strong>အေၿဖမလိုေသာ ပုစာၦလား ?</strong><br />သူမတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေတြ႔ဆံုမွုမွာ သာမန္ရိုးရိုးလို႔ ဆိုႏိုင္သလို ထူးဆန္းတယ္လို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ လေလာက္က သူမက အင္တာနက္ကေန ေက်ာင္းတြင္းအီးေမးကိုသံုးတဲ့ လူတိုင္းကို ေၾကာ္ၿငာစာတစ္ခု တင္လိုက္တယ္။ ေၾကာ္ၿငာေခါင္းစဥ္က ' ေရးလက္စ စာတမ္းအတြက္ ဝါက်အမွားစစ္ရန္ ေရးသားပံု အထားအသိုစစ္ရန္ ေနးတဖ္ပ္စပီကာ ရွာေဖြၿခင္း&nbsp; ' ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ့ေပါ့။ စာကိုယ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္သင့္သေလာက္ အဖိုးအခ ေပးမယ္ဆိုတာပါ ထည့္ေရးထားတယ္။<br /><br />ေန႔ခ်င္းပဲ ၿပန္လာတဲ့စာေတြထဲမွာ ထူးဆန္းတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ သူ႕ရဲ့အီးေမးကို သူမဖတ္လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ ႏွုတ္ခမ္းေတြ ေကြးညႊတ္သြားမိရဲ့။ ၿပံုးမိတာလား ။ မဲ့မိတာလား သူမကိုယ္သူမ အခုအခ်ိန္ၿပန္ေတြးရင္ ခပ္ေရးေရးသာရယ္။<br /><br />သူေရးထားတာကို ခပ္တုိတုိရွင္းၿပရရင္ ..<br /><span style="color: blue;">ေဟး.. ငါကလည္း ဒီေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပဲ ။ ငါက ေနးတဖ္ပ္စပီကာတစ္ေယာက္ပဲ ။ ငါ ေက်ာင္းအီးေမးကို သိပ္မသံုးၿဖစ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေဖာ္ဝပ္လိုက္လို႔ မင္းအီးေမးကိုသိရတယ္။ ငါဒီအလုပ္ကို ၂ ခါေလာက္ လုပ္ခဲ့ၿပီးပီ။ မင္းေရးတဲ့ ဝါက် အထားအသို အခက္အခဲေပၚမွာ ေနာက္ပီး မင္းဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းသာသလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္ပီး ၁ နာ၇ီကို ၁၅ ယူရိုယူမယ္။ ဘယ္လိုလဲ။ </span><br />ဆိုပဲ... <br /><br />အၿခားလူေတြၿပန္စာကို ေစာင့္ၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ သူရဲ့ ဂြ်တ္ဆတ္ဆတ္အီးေမးက သူမ မာနကို ထိပါးသြားေစသလားမသိ။ သူမ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဒီလုိ စာၿပန္လိုက္တယ္။ <br /><span style="color: blue;">' ေဟး.. အလုပ္နဲ့ပတ္သက္လို႔ နင့္ရဲ့ ကမ္းလွမ္းစိတ္ဝင္စားမွဳအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ငါက ဆင္းရဲတဲ့ ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ပါ။ နင့္ရဲ့ ေငြေၾကးတိုင္းတာမွဳကို ငါတစ္ခါမွ မေတြ႔ဘူးဘူး။ ပံုမွန္ဆိုရင္ စာ၁ မ်က္ႏွာကို ဘယ္ေလာက္လို႔ပဲ ဒီအလုပ္နဲ့ပတ္သတ္လို႔ေၿပာေလ႔ရွိတာ။ မင္းစေခၚတဲ့ ေစ်းအရဆိုရင္ ငါ အခုမတတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွ ငါလိုအပ္ရင္ ၿပန္ဆက္သြယ္လိုက္မယ္</span> '<br />လို႔ ၿပန္လိုက္ေတာ့ သူ႔ဆီက မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ဒီလို စာၿပန္လာတယ္။<br /><br />' <span style="color: blue;">ဟိုင္း .. ကိစၥမရွိပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ မင္းသိထားသင့္တာက မင္းဆီက ထြက္လာမယ့္ ကုန္ပစၥည္းရဲ့ အရည္အေသြးကို ပဲ ၾကည့္သင့္တယ္။ ဘဝမွာ တစ္ခါတည္း လုပ္သင့္တဲ့ စာတမ္းအတြက္ မင္း&nbsp; အရည္အေသြးကုိ ၾကည့္သင့္တယ္။</span> ' တဲ့ေလ ..<br /><br />သူမ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔နာမည္နဲ့ ဂူဂယ္ထဲမွာ ရိုက္ရွာလိုက္တယ္။ ဘယ္လိုလူပါလိမ့္ေပါ့။ ေတြ႔ပါတယ္။ မ်က္ႏွာက ဂြ်တ္ဆတ္ဆတ္နဲ့ မထီမဲ့ၿမင္ ႏွုတ္ခမ္းေတြနဲ့ ေက်ာင္းလိပ္စာေအာက္မွာ သူ႔ဌာနနဲ့ တြဲလို႔ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။<br /><br /><strong>ေနာင္ ၅ လ ၾကာၿပီးေနာက္ .....</strong><br /><br />သူမနဲ့ သူနဲ့ ေတြ႔ဆံုမွုက ဖန္တီးလာတယ္။ သူမ ဘက္ကေနၿပီး အလုပ္ကိစၥနဲ့ ပတ္သက္ၿပီး&nbsp; ၿပန္လည္ ဆက္သြယ္လိုက္တာပါ။ အဲဒါနဲ့ သူမနဲ့ သူနဲ့ လူခ်င္းေတြ႔ဆံုမွဳၿဖစ္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူမအေနနဲ့ကေတာ့ သူ႔ကို ေငြစကားစတင္ေၿပာၿပီး စိန္ေခၚသူလို႔သာ သိထားရံုမွ အပါး အၿခားဘာမွ ပိုမသိ။ သိစရာလည္း မလိုဟု သူမ ၿမင္မိတယ္ေလ။ <br /><br />သူ႔ရဲ့ ထူးဆန္းစြာ ဆက္ဆံမွုက အလုပ္ကိစၥအတြက္ ေနာက္ေန႔ ညေနေတြ႔မယ္ဆိုတာကို ၁ ရက္ၾကိဳခ်ိန္းထားၿပီး ခ်ိန္းထားတဲ့ မနက္အေစာမွာပဲ ငါ မအားေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေန႔ ညေနရမလားဆိုတဲ့ အီးေမးကို လက္ခံလိုက္ရတယ္။&nbsp; ပထမဆံုးေတြ႔ဆံုမွာ သူ႔ဘက္က ပ်က္ကြက္လိုက္ေစၿခင္းၿဖင့္ ထိုသူဟာ ဂ်ာမနီမွာေနေပမယ့္ ဘယ္လိုလူလဲဆိုတာ သူမဘက္ကပိုအေတြးမ်ားသြားေစတယ္။<br />''ကိစၥမရွိပါဘူး ။ ရပါတယ္။'' လို႔ ေၿပာရံုမွ အပါး သူ႔အေၾကာင္းကို တေစ့တေစာင္းအကဲခတ္မိသြားတယ္။ <br /><br /><strong>ပထမ ေတြ႔ဆံုမွဳ</strong><br /><br />စတင္ေတြ႔တဲ့ေန႔မွာပဲ သူမက အလုပ္ရွင္ေနရာ ၊ သူက အလုပ္လက္ခံသူေနရာကေန စကားေၿပာဆိုၾကတယ္ေပါ့။ သူကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ဘာမွ သိပ္မထူးဆန္းပါဘူး။ သာမန္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လို တီရွပ္နဲ့ ေရွာ့ပင္နဲ့။ All star ဖိနပ္က အနားေတြဖြာလန္ ဖ်င္က ေပါက္ေနၿပီ။ လြယ္အိတ္က ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းေနပီ။ ပံုစံၾကည့္ရတာ သာမန္ဂ်စ္ပစီစတိုင္ဖမ္းထားတဲ့ပံု။ သူမဘက္ကလည္း သူ႔ကို သူမနဲ့ အလုပ္တြဲလုပ္မယ့္သူလို႔သာ သတ္မွတ္ထားရံုမွတပါး ဘာမွအေတြးမရွိသူ။<br /><br />သူမက အလုပ္နဲ့ပတ္သတ္လုိ႔ လုပ္စရာသိပ္မရွိေလာက္ပါဘူးလို႔ ဆိုရင္း အလုပ္ကို ခ်ၿပတယ္။ သူကလည္း မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာၾကည့္ၿပီး ရွိတယ္။ အမ်ားၾကီးပဲ ဆိုၿပီး အလုပ္ရွင္နဲ့ အလုပ္လက္ခံသူႏွစ္ေယာက္ရဲ့ လြန္ဆြဲပြဲ အစမွာဒီလိုစခဲ့ၾကတယ္။ သူမဘက္ကလည္း ရွင္းလင္းၿပတ္သားစြာ ေငြသိပ္မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ရမယ့္အလုပ္နဲ့ ညီမွ်တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကို ေၿပာမွာသာေၿပာပါလို႔ ဖြင့္ဟလိုက္တယ္။&nbsp; သူ႕ဆီက သူမကို အၾကည့္တခ်က္ေဝ့လာတယ္။ ထိုအၾကည့္ကို သူမ ခ်က္ခ်င္းသေဘာမေပါက္ႏိုင္ေပမယ့္ သူမ ေခါင္းထဲမွာ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာတာက မတူတဲ့ႏိုင္္ငံ ကလာသူေတြ အလုပ္ကိစၥနဲ့ပတ္သက္ၿပီး&nbsp; စတင္ေတြ႔ဆံုမွဳမွာ ပြင့္လင္းမွုနဲ့ ဂုဏ္သိကၡာ၇ွိမွဳလိုတယ္ဆိုတာပါပဲ။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ သူနဲ့ သူမနဲ့ ေၿပာတဲ့စကားေတြထဲမွာ သူ႔ဘက္က သူဘယ္ေလာက္သိေၾကာင္း ၊ ဘယ္လို ဗဟုသုတေတြနဲ့ ၿပည့္စံုေၾကာင္းကို မသိမသာေဖာ္ၿပသြားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ သူမက မ်ားေသာအားၿဖင့္ နားေထာင္သမားၿဖစ္က်န္ရစ္တယ္။ ဒါဟာလည္း အေၿခခံအားနည္းတာပါသလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ႏွုတ္နည္းတာလည္း ပါပါတယ္။ ေၿပာေနတဲ့ စကားမွာလည္း သူက ေနးတဖ္ပ္စပီကာၿဖစ္တာေၾကာင့္ လြယ္ကူစြာ ေၿပာႏုိင္တာက တပန္းသာတယ္။ ပထမ ေတြ႔ဆံုမွုရဲ့ အၿပီးမွာေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းနဲ့ပတ္သတ္ၿပီးသူမ&nbsp; သိလာတာက&nbsp;သူဟာ ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီ တပတ္ကို ၅ ရက္&nbsp;ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အၿပင္၊ ၂ လၿခားတစ္ခါ ၿပဳလုပ္တဲ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ေလလံတင္ပြဲမွာလည္း ဒိုင္လူၾကီးအေနနဲ့ အလုပ္လုပ္သူ။ စကားကို လိမၼာကြ်မ္းက်င္စြာ ပညာနဲ့ပတ္သတ္ၿပီး ေၿပာတတ္သူ လို႔သာပါပဲ။<br /><br /><br /><b>ဒုတိယေတြ႔ဆံုမွဳ</b><br /><br />အီးေမးနဲ့ ဖုန္းနဲ့ပဲ ဆက္သြယ္မွဳမ်ားတဲ့ သူမတို႔အၾကားမွာ ဒီေတြ႔ဆံုမွဳက အမွန္တကယ္ဆိုရင္ သူ႔ဘက္ကစတင္ကမ္းလွန္းလာတာလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ေအး၇ွားအစားအစာေတြကို ႏွစ္သက္သူ၊ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးစားေသာက္ခ်င္သူ&nbsp; သူက သူမဆီကို ကိုရီးယားစြပ္ နဲ့ ပတ္သက္ၿပီး ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္တစ္ခုအေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ေမးလာတယ္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ သူေမးတဲ့အေၾကာင္းသူမလည္း မသိဘူး။ အၿခား ကိုရီးယားသူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း သူတို႔လည္း ဘယ္မွာ ဝယ္ရမွန္းမသိၾကဘူး။ အဲဒီအေၾကာငး္ အရာကို အေၿခခံၿပီး သူက ဖုန္းထဲက ေန အလုပ္နဲ့ ပတ္သက္ၿပီး ခ်ိန္းထားတဲ့ ရက္ခ်ိန္းမဟုတ္ပဲ ၁ ပတ္ေလာက္ၾကာရင္ ေတြ႔ရေအာင္လို႔ ေၿပာလာတယ္။ သူမဘက္ကေတာ့ တြန့္ဆုတ္ေႏွးေကြးစြာနဲ့ပါပဲ။<br />ဒါေပမယ္ ့ထိုေတြ႔ဆံုမွုက တကယ္ၿဖစ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ ဘာမွေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းခဲ့ပါဘူး။ လူမ်ားစု ရွိတဲ့ေနရာ မွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေရခဲစိမ္ဘီယာပုလင္းကိုင္ၿပီး ထိုင္ၾကတယ္။ ထိုင္ခံုရဲ့ ဘယ္ဘက္မွာကေတာ့ သူ၊ ညာဘက္မွာကေတာ့ သူမ ၊ အလယ္မွာ ဘီယာ ၂ ပုလင္းရယ္၊ သူမ ရဲ့ ကင္မရာရယ္။ ခဏၾကာ စကားေတြက ၿပတ္ေတာင္းၿပတ္ေတာင္းနဲ့ ေၿပာမိေတာ့ သူ႔ဘက္က သမ္းေဝလာတယ္။ သူမမွာ သူ႔ကို အလုပ္လက္ခံသူတစ္ေယာက္အေနနဲ့ သိခ်င္မိသူ မွတပါး အၿခားခံစားခ်က္လံုးဝမရွိ။ သူ႔ဘက္ကေတာ့ စကားအခ်ိဳ႔နဲ့ ေသြးတိုးစမ္းလာတာက ထင္ရွားေနတယ္။<br /><br /><span style="color: blue;">မင္းနဲ့ ငါ ဒီ ၂ လ ၃ လ ေလာက္ပဲ လုပ္ငန္းရွင္နဲ့ အလုပ္လက္ခံသူအေနနဲ့ ဆက္ဆံၾကမယ္။ ေနာက္ပိုင္း ငါ့ဘက္က ေၿပာင္းလဲလာခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေကာ ...</span><br /><br /><span style="color: blue;">မင္း ငါ့ကို အလုပ္နဲ့ပတ္သက္ၿပီး ေငြ မေပးႏိုင္လဲ ေနပါ။ ငါက အဲဒီအလုပ္ကို အပ်င္းေၿပလုပ္တာ။ တကယ္ေတာ့ ငါ့မွာ အလုပ္ရွိၿပီးသား ။ မင္းကို ကူညီခ်င္တာပါ။ ဒီလိုလုပ္ ..မင္းနဲ့ငါအၾကားမွာ အေပးအယူလုပ္ရေအာင္။ မင္းအလုပ္ကို လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ငါမွတ္ထားမယ္။ အဲဒီ နာရီေတြနဲ့ ညီမွ်တဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ ့ငါ့အိမ္မွာ ဟင္းလာခ်က္ေကြ်းရမယ္။ ငါအလုပ္သြားခ်ိန္မွာ အခန္းရွင္းေပးရမယ္။ အဝတ္ေတြ ေလွ်ာ္ေပးရမယ္။ ဘယ္လိုလဲ ... ၿဖစ္လား ...</span><br /><br /><span style="color: blue;">ငါက အိမ္ေထာင္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္လိုခ်င္တာ။ အိမ္မွဳကိစၥႏိုင္နင္းရမယ့္ မိန္းခေလးမ်ိဳးေပါ့။ အခ်က္အၿပဳတ္ေကာင္းရမယ္။ လင္ေယာကၤ်ားကို အၿပဳအစုေကာင္းရမယ္။</span> လို႔ သူ႔ဘက္ဆုိေတာ့<br />သူမက<br /><span style="color: blue;">ဟင္... အဲဒါက ငါ့အိပ္မက္ထဲမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။ ငါလည္းတခ်ိန္က အိမ္ေထာင္ရွင္မ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အဲဒါေတြနဲ့ ေဝးၿပီး ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းခ်က္မစားဘူး</span> လို႔ ေၿပာလိုက္ေတာ့ ...<br /><br />သူက ရယ္ၿပီး .. မင္းအတြက္ အေၿဖငါ့မွာ ရွိသြားၿပီ ။ <span style="color: blue;">ေဆာရီးပဲ မင္းငါ့ရဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္မ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘ</span>ူးတဲ့ေလ... ။ သူမကလည္း ရယ္ၿပီး .... <span style="color: blue;">ဘုရား ဘုရား.. ငါကံေကာင္းသြားပါလား</span> .. လို႔ ၿပန္ေနာက္မိလိုက္တယ္။<br /><br />တခါတခါက်ေတာ့လည္း အဲလိုပဲ သူ႔ရဲ့စကားေတြက မ်က္ႏွာထားတည္တည္နဲ့ထြက္လာေတာ့ အတည္လို႔ယူရမလို သူမကေတြးေနရင္ စကားအဆံုးမွာ ငါကစေနတာလို႔ ပိတ္ေၿပာခ်င္ေၿပာေနတတ္သလို တခါတခါက်ေတာ့လည္း ရယ္သံေဖာက္ေၿပာၿပီး တကယ္ေၿပာေနတာ&nbsp; ၊ အတည္ေၿပာေနတာလုိ႔ သူမ ဘက္က ယံုၾကည္ဟန္ ၊ မယံုၾကည္ဟန္ ဘာမွ မၿပပဲနဲ့လည္း သူ႔ကိုယ္သူ လိုက္ေထာက္ခံေနတတ္ေသးတယ္။ <br /><span style="color: blue;">ငါ့အဘိုးရဲ့ ညီ ၊ ဘိုးေလးက တရုတ္အမ်ိဳးသမီးနဲ့ ရထားတာ၊ သူတို႔ဆီက ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေတြဆုိရင္ အေရွ႔နဲ့အေနာက္စပ္ထားလို ႔ဘယ္လိုေလးေတြမွန္းမသိဘူး။ စိတ္ဝင္စားစရာေလးေတြ လို႔</span> သူ႔ဘက္က ရယ္ရႊန္းသံနဲ့ေၿပာလိုက္ေတာ့ သူမက ... <span style="color: blue;">ဟာ..စိတ္မပူနဲ့ နင္စိတ္ဝင္စားရင္ ငါ့မွာ တရုတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္။ မိတ္ဆက္ေပးမယ</span>္လို႔ ေၿပာလိုက္တယ္။ သူကေတာ့ <span style="color: blue;">ဟင္..ငါက နင့္ကို စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုရင္ေကာ&nbsp;</span><span style="color: black;">တဲ့</span>&nbsp;.. ... သူမဆီမွ ရယ္သံမွ တပါးအၿခားမရွိေသး .... <br /><br />သူမ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ေၿပာမိတာက<span style="color: blue;"> မင္းနဲ့ ငါနဲ့က အလုပ္နဲ့ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ပဲ ဆက္ဆံေနတာ။ ငါ မင္းနဲ့ ပထမဦးဆံုးဆက္ဆံေရးမွာ ငါ့ဘက္က ပိုက္ဆံသိပ္မတတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေၿပာထားလို ႔မင္းအခြင့္အေရးယူခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဆာရီးပါ။ မင္းအလုပ္နဲ့ ညီမွ်တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကို အားမနာတမ္းေၿပာပါ။ ငါရေအာင္ေပးမယ္။ မင္းရဲ့ ရွိေနတဲ့ အလုပ္အကိုင္ အေၿခအေနနဲ့ ငါ့လို မိန္းခေလးက သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာမေကာင္းပါဘူး။&nbsp; ငါ့ကို မင္းရင္ထဲက မပါတဲ့ စကားေတြနဲ့ ရယ္စရာလုပ္ မေၿပာပါနဲ့။ ငါ့မွာ မင္းစကားေတြကို ေတြးဖို႔ အခ်ိန္မရွိေသးဘူး။</span><br />လို႔ ေၿပာလိုက္ေတာ့ ... သူက .....<br />&nbsp;<span style="color: blue;">မင္းကို ငါ စိတ္ဝင္စားတယ္။ မင္းက ထူးၿခားေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း ငါလည္း မသိဘူး။ မင္းခ်က္မယ့္ ဟင္းေတြကို ငါစိတ္ဝင္စားတယ္။ တစ္ရက္ေလာက္ တူတူဟင္းခ်က္စားမလား။ မင္းအလုပ္ကိစၥၿပီးေအာင္ ေစာင့္မယ္။ ၿပီးမွ ဆက္ဆံေရးေၿပာင္းလဲဖို ႔ ၾကိဳးစားမယ္ေလ။ ဟုတ္ၿပီလား </span><span style="color: black;">ဆိုၿပီး </span>သူမကို ရယ္ၿပီးေၿပာလာတယ္။<br /><br />သူမဆီမွ ေလးတြဲ႔တဲ့ ေလသံနဲ့ ... <span style="color: blue;">အင္း ၿဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ တေန႔ေန႔ေပါ့</span> ... လို႔ .ေၿပာႏိုင္ရံုမွအပါး .. <br />တခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူမ စိတ္ထဲမွာ လြန္ဆြဲေနတာေတြၿဖစ္လာတယ္။ <br /><span style="color: blue;">ငါဟာ မင္းကစားရမယ့္ Game လား</span> လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ သူက <span style="color: blue;">မင္းက Game မဟုတ္ဘူး ၊ ငါကလည္း Game မဟုတ္ဘူး</span> ..တဲ့ေလ... <br /><br />အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔အေၾကာင္းကို သူမ ပိုရိပ္မိလာတာက သူဟာ nature လို႔ေခၚမလား ၊ သဘာဝဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ၊ သူၿပီးထားတဲ့ ဘြဲ့နဲ့ မထင္မွတ္စြာ ဝတ္စားထားတာေတြက သဘာဝလူသားဆန္ေနတာရယ္၊ သူမေသာက္လက္စ အေအးပုလင္းကို ၿဖတ္ခနဲယူ ေမာ့ေသာက္ၿမည္းၾကည့္တာရယ္၊ ေဝဖာကေတာ့နဲ့ စားေနတဲ့ ၃ လႊာေရခဲမုန္႔ကို စားၾကည့္ ဒီအထပ္ကေတာ့ ခ်ိဳတယ္ ၊ ဒီအထပ္ကေတာ့ နည္းနည္းခါးတယ္ စသည္ၿဖင့္ ေရခဲမုန့္ ၁ ခု ကို ၂ ေယာက္ေဝခြဲစားဖို႔လည္း သိပ္မတြန့္ဆုတ္တတ္သူ၊ flexible ၿဖစ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ဆိုတာရယ္၊ ဗဟုသုတၾကြယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုတာရယ္၊ ဒီေလာက္ပါပဲ။<br />အင္းေလ............<br />တခါတခါမွာ ခ်စ္ၿခင္းက မၿမင္ရတဲ့ ရွဳေဒါင့္ေတြကေန ဘြားခနဲ ေပၚလာတတ္တယ္ဆိုရင္ ထိုအရာသည္ ေၿဖရွင္းစရာမလိုေသာ ပုစာၦတစ္ခုသာၿဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္ ............. သူဟာ သူမ ပိတ္ေလွာင္ထားတဲ့ ေသာ့အိမ္ကေလးအတြက္ ေသာ့တံ တေခ်ာင္းၿဖစ္လိမ့္မယ္ ဆိုရင္.... <br />အိုကြယ္... <br />သူမကေတာ့ လက္မခံႏိုင္ေသး ....&nbsp;ထိုေသာ့တံက ေသာ့အိမ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ဖြင့္ႏိုင္ေသာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းၿဖစ္မွာကို သူမ&nbsp;ေၾကာက္မိပါတယ္ေလ...&nbsp;အထူးသၿဖင့္ ၿခားနားေနတဲ့ ယဥ္ေက်းမွုမွာ သူမ ရဲ့ ႏွလံုးသားေသာ့အိမ္ေလးက ပိုမို တင္းက်ပ္စြာ ပိတ္ထားဖို႔ လိုတယ္လို႔ သူမ ေတြးေနမိတယ္ဆုိရင္ ေကာ ............. <br /><br />&nbsp;ေနာက္ထပ္ပုစာၦမ်ားကို ဆက္ရန္ ...&nbsp; ( ဇာတ္လမ္းအတြက္ ဇာတ္အိမ္ေကာင္းေကာင္း ရွိလာမယ္ ဆိုရင္ေပါ့ ) :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-3654026432689567017?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-61035237373188406022011-06-24T16:25:00.002+02:002011-06-24T16:27:04.940+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ဒီစပ်စ္ခင္းကို ေရာက္ခဲ့တာ ေနာက္လဆိုရင္ တစ္ႏွစ္တိတိၿပည့္ပါၿပီ။ ေနသာတဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့။ ၿမန္မာၿပည္ကိုၿပန္ေတာ့မယ့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ က်မရယ္၊ မိသားစုတစ္စုရယ္နဲ့ေပါ့။ ေန႔လည္စာစားၿပီး ေနထိုင္ရာၿမိဳ႔အနားက စပ်စ္ခင္းေတြကို သြားၾကည့္ၾကတယ္။အဲလိုအခ်ိန္ေတြဆိုရင္ အနီးအနား ရြာေလးေတြက အခင္းပိုင္အိမ္ေတြမွာ ဝိုင္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ရတတ္တယ္။ ဝိုင္ႏုခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြက အဲလိုအခ်ိန္မွသာ ရတတ္တာမို႔ အခ်ိဳ႔ေတြက တကူးတက ကားေတြနဲ့လိုက္ဝယ္စုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဝယ္ၿပီး ကိုယ့္အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ ေလွာင္ထား အခ်ိန္တန္ရင္ ဖြင့္ၿပီးေသာက္ၾကတယ္။&nbsp; ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ မိသားစု တစ္စုနဲ့ ဝိုင္ခ်က္တဲ့ ရြာတစ္ရြာမွာ ဝိုင္လိုက္ဝယ္ဖူးတယ္။&nbsp; အိမ္ေတြမွာ တပိုင္တႏိုင္ ခ်က္တဲ့ ဝိုင္ေပါ့။ ဝယ္တဲ့ေန႔မွာ ေသာက္ၾကည့္တာကေတာ့ စပ်စ္အခ်ိဳရည္အတိုင္းပဲ။ ေတာ္ေတာ္ခ်ိဳတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာ ၂ ပတ္ေလာက္ထားလိုက္ၿပီး ဗံုး ကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဝိုင္အဆစ္ၿဖစ္ေနပီ။ <br /><br />ေကာင္းကင္ၿပာၿပာ၊ အပင္စိမ္စိမ္းေတြနဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လတ္ဆတ္ေနခဲ့တယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-b01rFrniHCA/TgJXMJsBTgI/AAAAAAAABIA/ehjwD4SFMAI/s1600/IMG_5957.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-b01rFrniHCA/TgJXMJsBTgI/AAAAAAAABIA/ehjwD4SFMAI/s400/IMG_5957.JPG" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/-YgQu0PwfWHY/TgJXLbwhccI/AAAAAAAABH8/hGrn23DhjDs/s1600/IMG_5952.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-YgQu0PwfWHY/TgJXLbwhccI/AAAAAAAABH8/hGrn23DhjDs/s400/IMG_5952.JPG" width="400" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VkWVNDvOCdQ/TgJXNG-iASI/AAAAAAAABIE/zURHOpBKSIA/s1600/IMG_5958.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-VkWVNDvOCdQ/TgJXNG-iASI/AAAAAAAABIE/zURHOpBKSIA/s400/IMG_5958.JPG" width="400" /></a></div><br />စပ်စ္ပင္ေတြက ဝိုင္အတြက္သီးသန္႔စိုက္ထားတာမို႔ စားတဲ့ စပ်စ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခူးၿပီးၿမည္းၾကည့္ေတာ့ အခ်ိဳ႕က ေတာ္ေတာ္ခ်ိဳတယ္။ အခ်ိဳ႔ကလည္း ခ်ဥ္တဲ့အရသာရတယ္။ အေစ့ပါၿပီး အခြံက နည္းနည္းဖန္တဲ့အရသာရွိတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2tvISx9SUUM/TgSdYTZV5QI/AAAAAAAABIk/MYBIM7swUQg/s1600/IMG_5955.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-2tvISx9SUUM/TgSdYTZV5QI/AAAAAAAABIk/MYBIM7swUQg/s1600/IMG_5955.jpg" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-C_44i1K6_fI/TgJXOlhx3YI/AAAAAAAABIM/QdnPrySbuxY/s1600/IMG_5964.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-C_44i1K6_fI/TgJXOlhx3YI/AAAAAAAABIM/QdnPrySbuxY/s400/IMG_5964.JPG" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gZn6rhlYFB4/TgJXPhEuOkI/AAAAAAAABIQ/OxxL_YNtHEM/s1600/IMG_5965.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-gZn6rhlYFB4/TgJXPhEuOkI/AAAAAAAABIQ/OxxL_YNtHEM/s400/IMG_5965.JPG" width="400" /></a></div><br />စပ်စ္ခင္းေတြအနားက အိမ္တစ္အိမ္က ပန္းပုထုတဲ့ အိမ္။ သူ႔အိမ္မွာထုၿပီး သူ႔ပန္းၿခံထဲခ်ထားတဲ့ ပန္းပုရုပ္ေတြကို ရိုက္ထားတာ။ ပံုစံအမ်ိဳးမိ်ဳးပါပဲ။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VhWfc13O3j4/TgJXQtpDciI/AAAAAAAABIU/AaE64oWBSzs/s1600/IMG_5966.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-VhWfc13O3j4/TgJXQtpDciI/AAAAAAAABIU/AaE64oWBSzs/s400/IMG_5966.JPG" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-A-BEKePWLRE/TgJXRaCahEI/AAAAAAAABIY/WiYPvgAY0B0/s1600/IMG_5968.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-A-BEKePWLRE/TgJXRaCahEI/AAAAAAAABIY/WiYPvgAY0B0/s400/IMG_5968.JPG" width="400" /></a></div><br />အခင္းေတြအနားမွာ ပန္းပုဆရာအိမ္ ရွိလို႔လားမသိဘူး။ စိုက္ခင္းတေလွ်ာက္ ေလွွ်ာက္ေနရင္းနဲ့လည္း ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ပန္းပုရုပ္ေတြ ေတြ႔ရတတ္တယ္။<br />သူမ ဘာလုပ္ေနတာပါလိမ့္ .... :) <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Vd7JG9NAfS0/TgJX-Rpe5pI/AAAAAAAABIg/-20YOIuJCn8/s1600/IMG_5953.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-Vd7JG9NAfS0/TgJX-Rpe5pI/AAAAAAAABIg/-20YOIuJCn8/s400/IMG_5953.jpg" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://4.bp.blogspot.com/--0IUuwwjO4Q/TgJXSIjejHI/AAAAAAAABIc/ISo5x07XJgE/s1600/IMG_5969.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/--0IUuwwjO4Q/TgJXSIjejHI/AAAAAAAABIc/ISo5x07XJgE/s400/IMG_5969.JPG" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6103523737318840602?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-51922452492749914522011-06-19T18:54:00.007+02:002011-06-19T19:16:49.432+02:00<span style="font-size: x-small;"><i style="color: #6fa8dc;">ေရးလက္စ <u><a href="http://www.tinyurl.com/6xzwa5n" style="color: #a64d79;"> <i>ခ်စ္ၿခင္းပုစာၦ</i> </a> </u>ကို ခဏရပ္ထားပါမယ္။ ၾကားၿဖတ္အေနနဲ့ ၾကံဳရာဆံုရာ ေလးေတြ တင္မိေနပါဦးမယ္။&nbsp; ခုလည္း ပံုေဟာင္းေတြ ေမႊရင္းေႏွာက္ရင္း ေတြ႔မိေတြ႔ရာ ေကာက္တင္လိုက္ပါတယ္။ </i></span><br /><br />မႏွစ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ စီစဥ္မထားပဲ Rhinefall ေရတံခြန္ကို သြားလည္ခဲ့ၾကတယ္။ ၁ ညအိပ္ ၂ ရက္ခရီးတိုေလးတစ္ခုပါ။&nbsp; Rhinefall ဟာ ဥေရာပမွာ အၾကီးဆံုးနဲ့ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြ အလာအမ်ားဆံုးေနရာ တစ္ခုအေနနဲ့ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေရတံခြန္တစ္ခုပါ။ ဂ်ာမနီေတာင္ပိုင္း၊ Rhine ၿမစ္အထက္ပိုင္းမွာတည္ရွိၿပီး ၊ ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံ ေၿမာက္ပိုင္း Schaffhausen ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႔အနီး မွာတည္ရွိပါတယ္။ က်မေနတဲ့ ေနရာကေနဆိုရင္ ၃ နာရီေလာက္ေမာင္းလိုက္ရရင္ Rhinefall ကိုေရာက္ပါတယ္။ ဆြစ္နယ္ေၿမထဲမွာရွိတဲ့&nbsp; Rhinefall ကို ညေနပိုင္းေလာက္ေရာက္ၿပီး ဂ်ာမနီဘက္က Bodensee မွာ ညၿပန္အိပ္ၾကတယ္။&nbsp; မနက္က်ေတာ့ ဆြစ္ဇာလန္ဘက္က Zürich ၿမိဳ႔ကို ၁ ရက္ခရီး ဆက္သြားၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ Zürich ၁ ရက္ခရီးက ဘယ္မွမႏွံ႔ပါဘူး။ ၿမိဳ႔ထဲဝင္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဟိုနာရီဆိုင္ဝင္ေငး၊ ဒီနာရီဆိုင္ဝင္ေငး၊ ဟိုကုန္တိုက္ဝင္ငန္း၊ ဒီကုန္တိုက္ဝင္ငန္းနဲ့ Zürich ၿမိဳ႔ရဲ့&nbsp; ၁ ရက္တာက ဘာမွန္းကိုမသိလိုက္ဘူး။ <br /><br />ဒီေရတံခြန္ပါ။ ဆြစ္အလံရွိတဲ့ ေနရာကို ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့ၾကတယ္။ ေရကူးၿပီး သြားၾကတယ္ .............လို႔ .............ထင္လား............ :) <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-t9EuhGxr50c/Tf4fJgIFhGI/AAAAAAAABHM/gmBGbJEK2s8/s1600/IMG_5993.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-t9EuhGxr50c/Tf4fJgIFhGI/AAAAAAAABHM/gmBGbJEK2s8/s640/IMG_5993.JPG" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OVWr0K6Vx8Q/Tf4fLPb02tI/AAAAAAAABHU/6_p5j5SEWtY/s1600/IMG_6008.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-OVWr0K6Vx8Q/Tf4fLPb02tI/AAAAAAAABHU/6_p5j5SEWtY/s640/IMG_6008.JPG" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_L2ibIH52lE/Tf4fLzITa7I/AAAAAAAABHY/uRFAJljOEvY/s1600/IMG_6014.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-_L2ibIH52lE/Tf4fLzITa7I/AAAAAAAABHY/uRFAJljOEvY/s640/IMG_6014.JPG" width="640" /></a></div><br />ဒီေမာ္ေတာ္ေလးေတြက ဟိုမွ သည္မွ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးေပါ့။ ေစ်းႏွုန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေမာ္္ေတာ္ေလးေတြကပ္တဲ့ ေနရာက ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာကိုလိုက္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။&nbsp; ပထမပံုက ဆြစ္အလံရွိတဲ့ ေတာင္ထိပ္ကိုသြားမလာ။ တတိယပံုက အေဆာက္အဦးရွိရာကို သြားမလား စသည္ၿဖင့္ေပါ့။ အလံရွိရာေတာင္ထိပ္ကိုသြားခ်င္ရင္ အခ်ိန္နဲ့ လူအေရအတြက္ ကန္႔သန္႔ထားတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ ေနစရာေနရာသိပ္မရွိေတာ့ ေမာ္ေတာ္ ၁စီးၿပန္ထြက္လာမွ ေနာက္၁ စီးကို သြားေစတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-rddDmuBRPcE/Tf4fMb471GI/AAAAAAAABHc/A7pThvcX0ec/s1600/IMG_6017.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-rddDmuBRPcE/Tf4fMb471GI/AAAAAAAABHc/A7pThvcX0ec/s640/IMG_6017.JPG" width="404" /></a></div><br />အဲဒီေမာ္ေတာ္ေလးက ေတာင္ေၿခရင္းမွာ ကပ္ေပးတယ္။ ေတာင္ေလးကို ေလွကားေလးေတြနဲ့ တက္ရတယ္။ ေတာင္ကို ပတ္တက္ေနရင္း အခ်ိဳ႔ေနရာမွာဆိုရင္ ေရဖြားေတြက ကိုယ့္ကို လာစင္တယ္။ ေတာင္ေလးေပၚကေနဆိုရင္ ဒီလို ေရဖြားေတြကို အနီးကပ္ၿမင္ရတယ္။ ေအာက္ကို ေသခ်ာမၾကည့္ရဲဘူး။<br />သက္တန္႔ရယ္... ေရဖြားေတြရယ္... တဝုန္းဝုန္းေရသံေတြရယ္.... ေတာင္ေလးေပၚက ေလညွင္းေလးေတြရယ္.....&nbsp; <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lVgHwNpa7NQ/Tf4fNlsdj9I/AAAAAAAABHg/fSbwq4-mgzM/s1600/IMG_6028.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-lVgHwNpa7NQ/Tf4fNlsdj9I/AAAAAAAABHg/fSbwq4-mgzM/s640/IMG_6028.JPG" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4qyAdFoWmCc/Tf4fOi4P0DI/AAAAAAAABHk/rxApk76OZcM/s1600/IMG_6031.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-4qyAdFoWmCc/Tf4fOi4P0DI/AAAAAAAABHk/rxApk76OZcM/s640/IMG_6031.JPG" width="640" /></a></div><br />ဒီေရေတြကို ငံုၾကည့္ေနရင္း ...ခုခ်ိန္မ်ား ငါခုန္ခ်လိုက္ရင္ ဘာၿဖစ္သြားမလဲလို႔ အေတြးေရာက္လာတယ္။ အနဲဆံုးေတာ့ ေရထဲက်သြားမွာေပါ့ ေနာ....<br />ဟမ္ .. <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-jlXHryLEd88/Tf4fPYCLsgI/AAAAAAAABHo/e1JelW9C70U/s1600/IMG_6039.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="513" src="http://1.bp.blogspot.com/-jlXHryLEd88/Tf4fPYCLsgI/AAAAAAAABHo/e1JelW9C70U/s640/IMG_6039.JPG" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DJxsxycmlnI/Tf4fQKgx46I/AAAAAAAABHs/-Sgp3F-EPRo/s1600/IMG_6040.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-DJxsxycmlnI/Tf4fQKgx46I/AAAAAAAABHs/-Sgp3F-EPRo/s640/IMG_6040.JPG" width="476" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-OBEDQ0SXulI/Tf4fSNKAkZI/AAAAAAAABH0/x_tCk8jSpfc/s1600/IMG_6056.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-OBEDQ0SXulI/Tf4fSNKAkZI/AAAAAAAABH0/x_tCk8jSpfc/s640/IMG_6056.JPG" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ေတာင္ေပၚမွာ လူအမ်ားဆံုး ၆ ေယာက္ ၇ ေယာက္ေလာက္သာေကာင္းတယ္။ ေမာ္ေတာ္ ၁ စီးကို ၁၅ ေယာက္ ၁၆ ေယာက္ေလာက္တင္ေပမယ့္ အခ်ိဳ႔လူေတြက ေအာက္မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္း တလွည့္စီတက္ၾကတယ္ေပါ့။ ေတာင္ေလးရဲ့အေပၚၾကမ္းခင္းေၿမလႊာက သိပ္မညီေတာ့ သတိထားရတယ္။အေပၚမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္ရင္ေတာ့ လူ ၅ ေယာက္ေလာက္ကသာ အေကာင္းဆံုးပါ။&nbsp; </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://4.bp.blogspot.com/-X11GJWBo8xw/Tf4fQ-zM85I/AAAAAAAABHw/p1xBVpOdaIY/s1600/IMG_6043.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="494" src="http://4.bp.blogspot.com/-X11GJWBo8xw/Tf4fQ-zM85I/AAAAAAAABHw/p1xBVpOdaIY/s640/IMG_6043.JPG" width="640" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-5192245249274991452?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-61666313097329870842011-06-07T22:38:00.006+02:002011-06-08T00:08:18.087+02:00<div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ..ဘယ္မွာလဲ ။</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ… ဘယ္မွာလဲ။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ...ဘယ္ကိုသြားေနလဲ။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ...ဘာေတြလုပ္ေနလဲ။&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘာအတြက္လဲ။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဘကံုးေတြကို ေက်ာပိုးလို႔.. </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါေပ်ာက္ကို ရွာေနတဲ့ငါ။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဟိုး..တိမ္ေတြထက္မွာလား။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဟိုး.. ပင္လယ္သမုဒၶရာထဲမွာလား။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဟိုး…အတိတ္ေရယာဥ္ေၾကာမွာလား။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဟိုး…. အနာဂတ္ၿမဴမွဳန္ၾကားမွာလား။&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခရီးေတြဆက္ႏွင္.. လမ္းၾကမ္းၾကမ္းထဲ.. </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါေပ်ာက္ကို ရွာေနတဲ့ငါ။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ရွာၾကည့္လိုက္တိမ္ေတြထက္မွာ..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငုတ္လွိ်ဳးလိုက္ လိွဳင္းထန္သမုဒၶရာထဲမွာ..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">စီးေၿမာလိုက္ အတိတ္ေရယာဥ္ေၾကာမွာ..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">လွမ္းေမွ်ာ္လိုက္ ဝိုးတဝါးၿမဴမွဳန္ၾကားမွာ..</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေတြ႔လား…ေတြ႔ၿပီလား… </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေပ်ာက္ေသာသူကို ရွာေတြ႔မိလား။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေမာေနၿပီလား။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေၿခရာတစေတာင္ရွာမေတြ႔ႏိုင္ဘူးလား။ </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေၿခကုန္လက္ပန္းက်..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခ်ိဳ႔ငဲ့အားငယ္သံ မၿပဳနဲ့။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">အေဝးက ရွာပံုေတာ္ကို ရပ္တန့္..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ၿပန္လာခဲ့…လွည့္ၿပန္ခဲ့ … </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">အေၾကာအခ်ဥ္ေတြ စုစည္း ..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">အလင္းေတြခဏပိတ္..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">အေတြး လွိဳင္းထန္ေတြကို ရိုက္ပုတ္..</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">၁ မိနစ္…၂ မိနစ္……. ၁၀…မိနစ္… မိနစ္၂၀.. </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေရြ႔လ်ားသြားတဲ့ အခိုက္</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">တခဏတာ လြတ္က်သြားတဲ့ငါ..&nbsp;</span><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါက ငါ့ကို ငံုံ့ၾကည့္မိေတာ့..</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ့ကုိ ငါက ၿပန္ေမာ့ၾကည့္ေနတယ္။&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဟင္......</span></div><div class="MsoNormal" style="color: blue;"><i><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ငါဆိုတဲ့ ” ငါ”&nbsp; ငါ့မွာ ရွိေနတယ္။&nbsp;</span></i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-MYG28dw070s/Te6MFKjcU6I/AAAAAAAABHI/KszMnqgRMJ8/s1600/u+know+urself.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="153" src="http://1.bp.blogspot.com/-MYG28dw070s/Te6MFKjcU6I/AAAAAAAABHI/KszMnqgRMJ8/s200/u+know+urself.jpg" width="200" /></a></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-a4NSdx8zBqI/Te6LCwXEZLI/AAAAAAAABHE/HcP6n5zjeNg/s1600/who_are_you.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a><span style="font-size: xx-small;">Image from google </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6166631309732987084?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-64980927571364598492011-06-04T23:12:00.007+02:002011-06-05T00:09:21.467+02:00ပုစာၦဆိုသည္မွာ အေၿဖတစ္ခုအတြက္ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြ သီအိုရီေတြထဲမွ ေကာက္ႏွဳတ္သက္ေသၿပဳထားေသာ ေဖာ္ၿမဴလာေတြၿဖင့္ တြက္ခ်က္ရယူရေသာ ရလဒ္တစ္ခုကို ကိုယ္စားၿပဳေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုဟုဆိုလွ်င္ ... <br /><br />အခ်စ္ဆိုတဲ့ ပုစာၦတစ္ခုအတြက္ေရာ.. ေဖာ္ၿမဴလာေပါင္း ဘယ္ႏွခုမွ တြက္ခ်က္ရယူႏိုင္ပါသလဲ။ <br />ေပးဆပ္ၿခင္းဆိုတဲ့ ေဖာ္ၿမဴလာ လား ။<br />ရယူၿခင္းဆိုတဲ့ ေဖာ္ၿမဳလာ လား ။ <br />ေမ်ွာ္လင့္ၿခင္းဆိုတဲ့ ေဖာ္ၿမဴလာ လား။ <br />မွ်ေဝနားလည္ၿခင္း ဆိုတဲ့ ေဖာ္ၿမဴလာ လား ။ <br />အေတြးအေခၚအက်င့္စရိုက္တူညီၿခင္းမွ နီးစပ္ၿခင္းဆိုတဲ့ ေဖာ္ၿမဴလာ လား။ <br />ေနာက္ထပ္ တြက္ခ်က္ ခံစားလို႔ရတဲ့ ေဖာ္ၿမဳလာေပါင္း ဘယ္ႏွခု ရွိေနေသးလဲ။ <br />ဒါဆို အခ်စ္ဆိုတဲ့ ပုစာၦကို ထိေတြ႔ခံစားေနသူေတြကေရာ..သူတို႔ ဘယ္ေဖာ္ၿမဳလာနဲ့ ခ်ည္းကပ္ၿပီး ဘဝနဲ့ အခ်စ္ကို အခ်ိဳးခ်ေနသလား။ သိမ်ားသိၾကရင္ တဆိတ္ေလာက္ သူမရဲ့ ပုစာၦကို ကူညီေၿဖရွင္းေပးခ်င္ဘူးလားဟင္...... <br /><br />သူမ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၾကယ္စင္ တစ္စေတာင္မရွိတဲ့ လမိုက္ညမွာ လၿပည့္ဝန္းၾကီးကို လိုက္ရွာေနခဲ့သလို ေပးဆပ္ၿခင္းနဲ့ ထပ္တူညီစြာ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းဆိုတဲ့ ေဖာ္ၿမဴလာ ၂ ခုကို ပုစာၦတစ္ခုမွာ မွားယြင္းစြာေၿဖရွင္းအသံုးခ်မိလိုက္တဲ့အတြက္ ” + ” ရလဒ္ရမယ့္ အစား ” - ” ရလဒ္တစ္ခုကို ၾကိတ္မွိတ္ၿမိဳသိပ္စြာ ခါးသီး ရင္ဝွက္သိမ္းဆည္းထားရင္း ... ရာစုႏွစ္အခ်ိဳ႔ကုန္လြန္လာသည္အထိေပါ့။ <br />ေပးဆပ္ၿခင္း ၊ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္း ၊ သေဘာထားကြဲလြဲၿခင္းမွ နာက်င္မိၿခင္း၊ ဆႏၵနဲ့ဘဝ တထပ္တည္းမက်ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့အက်ည္းတန္ဆံုးအရာက သူမ ဘဝမွာ တားဆီးပိတ္ပင္ထားတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ကေလးအေနနဲ့ သံေခ်းေတြအထပ္ထပ္နဲ့ ... <br /><br />ရက္ေတြ...လေတြ..... ႏွစ္ေတြ... ကုန္ဆံုးသည့္တိုင္ေအာင္ ေသာ့ခေလာက္ကေလးမွာလည္း သံေခ်းေတြက ပိုလို႔တိုးရင္း..&nbsp; ေသာ့ခေလာက္ကေလးရဲ့ အေတြးအိမ္ထဲမွာလည္း သူဟာ သူ႔သခင္မအတြက္ ထာဝရပိတ္ေလွာင္ေပးရမယ့္ သံေခ်းတက္ေသာ့အိမ္ေလးၿဖစ္သြားမွာလား ဆိုတာပါပဲ...<br /><br />လသာညအခ်ိဳ႔ကို ရိုက္ခ်ိဳးပိတ္ေမွာင္ရင္း ေမွာင္အလံုပိတ္အခန္းထဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မွုေတြ ေပြ႔ဖက္ထားရင္းကေန .. ဖ်က္ခနဲ အလင္းေရာင္တစ္ခုနဲ့အတူ ထင္မွတ္မထားတဲ့ တေနရာမွ တိုးဝင္လာတဲ့အရာတစ္ခု သူမရဲ့ သံေခ်းအထပ္ထပ္တက္ေနတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ကို ”ေဂ်ာက္” ခနဲ့အသံနဲ့အတူ ပြင့္လာတဲ့အသံကို ႏွလံုးသားခပ္အက္အက္ၾကားမွၾကားမိတဲ့အခို္က္.. .... ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းအလ်င္းကင္းေသာ အရာတစ္ခုက သူမရဲ့ ဖုန္းအလိမ္းလိမ္းအခန္းထဲ ခ်ိဳၿမိန္အၿပံဳးေတြနဲ့ လွမ္းဝင္မယ့္ဟန္ကို လွမ္းၿမင္ရတဲ့အခိုက္.... အို .... အဲဒါ ဘာလဲဟင္... အဲဒါ ဘယ္လိုအရာလဲဟင္... <br />သိမ့္ခနဲ လိွဳက္တုန္.. ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီေတြအထိ .. စီးေမ်ာသြားခိုက္.. သူမအေတြးထဲေရာက္လာမိေနတာက <br />”ဒါဟာ ခ်စ္ၿခင္း” ဆိုတဲ့ အရာလား။ <br /><br />အို... ဟင့္အင္း... သူမ မွာ အခ်စ္မရွိဘူး ... သူမ မွာ အခ်စ္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး .. ေက်းဇူးၿပဳၿပီး မဖြင့္လိုက္ပါနဲ့... ေက်းဇူးၿပဳၿပီး...ဝင္မလာပါနဲ့.... သူမရဲ့ ခပ္ေဆြးေဆြးတံခါးကို သံေခ်းတက္ေနတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ကေလးနဲ့ပဲ အရွိအတိုင္းပဲ ထားေပးပါ လို႔ ေတာင္းဆိုရင္း...<br /><br /><em><span style="color: purple;">သူမမွာ ဘာလို႔ ႏွလံုးသားေသာ့ခေလာက္ေလးတစ္ခုရွိေနရတာလဲ။ ထိုေသာ့ခေလာက္ေလးကေရာ ဘာေၾကာင့္သံေခ်းတက္အက်ည္းတန္စြာ သူမႏွလံုးသားတံခါးကို တင္းက်ပ္စြာပိတ္ေလွာင္ထားရတဲ့တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေနရတာလဲ။ ထို..သံေခ်းေတြအဖန္တရာတက္ေနတဲ့ ေသာ့အိမ္အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ေရာက္လာတဲ့ေသာ့တံတစ္ေခ်ာင္းက အမွန္တကယ္ကို ဖြင့္လိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္................ </span></em><br /><em><span style="color: purple;">သူမက ၾကည့္ႏူးေက်နပ္စြာ လက္ခံၾကိဳဆိုမွာလား....</span></em><br /><em><span style="color: purple;">ဒါမွမဟုတ္... သူမ ႏွလံုးသားကို ဗလာခင္းက်င္းၿပီးပဲ တိတ္ဆိတ္ေသာ့ပိတ္ေပးဖို႔ေတာင္းဆိုေနမွာလား...</span></em><br /><br />ဆက္ရန္...... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6498092757136459849?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-69181849084075657262011-06-02T13:24:00.001+02:002011-06-02T17:19:43.741+02:00မနက္ ၉ နာရီထိုးဖို႔ ၅ မိနစ္အလုိ သူရုံးခန္းထဲဝင္လာတယ္။ လက္ထဲမွာလည္း အလုပ္နဲ့ပတ္သက္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ကတဖက္၊ အၿခားတဖက္မွာ ကြန္ၿပဳတာထည့္ထားတဲ့ အိတ္ေလးက တဖက္နဲ့။ ထိုင္ခံု စားပြဲေဘးက စင္ေလးမွာသူ႔ပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္... မထိုင္ခင္ စားပြဲကို မလွမ္းမကမ္းေဘစင္ေဘးမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ အဝတ္စနဲ့ ပြတ္္တိုက္သုတ္လိုက္ေသးတယ္။ ကုတ္အက်ီၤကို ခ်ြတ္လိုက္တယ္။ အက်ီၤခ်ိတ္တဲ့ေနရာမွာ သြားခ်ိတ္တယ္။ စားပြဲေပၚမွာ အမွဳန္တစမွ မ၇ွိေတာ့ဘူးဆိုဘူးဆိုမွ အလုပ္စလုပ္တယ္။ ေနာက္ သူပထမဦးဆံုးဖြင့္တာက ကြန္ၿပဴတာအိတ္၊ မက္ပရို ကြန္ၿပဳတာေလးကို အြန္လိုက္တယ္။ စားပြဲေအာက္က ပီစီကိုလည္းအြန္လိုက္တယ္။&nbsp; ေနာက္ ဒုတိယဖြင့္တာက စာရြက္စာတမ္းေတြထည့္ထားတဲ့အိတ္။ အဲဒီေနာက္ ေန႔စဥ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြေရးထားတဲ့ စာရြက္ကို စားပြဲေပၚတင္လိုက္တယ္။ တင္လိုက္တာ သာမန္ရိုးရိုးစာ၇ြက္ေတြတင္သလိုမ်ိဳးမဟုတ္။ အိတ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ အလုပ္စာရြက္ေတြရယ္၊ ေန႔စဥ္လုပ္ရမယ့္ စာရင္းကို အစီအစဥ္အလိုက္ေရးထားတဲ့စာရြက္ရယ္၊ ေနာက္ သူ႔စာေတြ၊ ရံုးနဲ့ပတ္သက္တဲ့ ေပးစာေတြထည့္ထားတဲ့ စာအံ့ေလးဆီက ယူလာတဲ့ စာေတြ အဲဒါေတြကို သူ႔ရဲ့ လက္တကမ္းအေနအထားေလာက္မွာ ၁ ၊ ၂ ၊ ၃ လို အစဥ္လိုက္ ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ အလုပ္အီးေမးကို ရံုးက ေမာ္နီတာမွာ စစ္လိုက္တယ္။ သူ႔ကုမၸဏီက အီးေမးကို သူ႔ မက္ပရိုေလးမွာ ဖြင့္လိုက္တယ္။ အီးေမးေတြစစ္တယ္ ။ ၿပန္စရာရွိတာၿပန္တယ္။ အခန္းေရွ႔က အတြင္းေရးမွဳးကိုလည္း ေအာ္ေၿပာရင္ေၿပာေနတယ္။ ေနာက္သူ႔အလုပ္ ၁ ခုၿပီးလွွ်င္ၿပီးခ်င္း အလုပ္စာရင္းေရးထားတဲ့စာရြက္ကေလးမွာ အမွတ္ ၁&nbsp; ခုစီလိုက္ၿခစ္တယ္။ အဲဒါ ထိုသူရဲ့ လုပ္ေလ႔လုပ္ထရွိတဲ့ အစီအစဥ္အစပါပဲ။ <br />ထိုသူကား ကြ်န္မေဘးမွာ အလုပ္လုပ္ေသာ ကေလး ၂ ေယာက္ဖခင္ အသက္ ၄၅ အရြယ္ ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူ႕ကို အလုပ္အလြန္လုပ္ေသာ၊ အလြန္ၿမန္ဆန္ေသာ၊ တိက်စြာလုပ္ေသာ လူ၁ ေယာက္အၿဖစ္ အတြင္းေရးမွဴးအန္တီၾကီးက ေၿပာၿပထားတယ္။ <br />သူက ကြ်န္မနဲ့သိေနတဲ့ ကာလတေလွွ်ာက္လံုးမွာ ေရေမႊး ၁ မ်ိဳးတည္းပဲသံုးတတ္တယ္။ <br />သူ႕စာပြဲက ကြ်န္မစားပြဲနဲ့ ကပ္လွွ်က္၊ သူ႔စားပြဲက ၿပဴတင္းေပါက္နဲ့ ကပ္လွ်က္။ သူ႔ဘက္က ၿပဴတင္းေပါက္ကို ဟထားရင္ ၿပတင္းကတိုးဝင္လာတဲ့ ေလညွင္းေတြထဲကေနၿပီး သူ႔ဆီက ထိုေရေမႊးနံ႕ကိုရေနတတ္တယ္။ ကြ်န္မအေၾကာင္းေၿပာရရင္ကြ်န္မက ေရေမႊးမသံုးတတ္။ body lotion ေလာက္သာသံုးတတ္ၿပီး သူ႔ဆီက ေရေမႊးနံ႔ရေနရင္ ကိုယ့္ဆီကေရာ ဘာအန႔ံေတြသူရေနမလဲလို႔ ေတြးမိတတ္ေသးတယ္။ တခါတရံအိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ့ ေရခ်ိဳးမသြားတဲ့ရက္ေတြဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လိပ္ၿပာမလံု။..အဟတ္... :)<br /><br />တခါတေလ ကိုယ္၁ ေယာက္တည္းရွိခ်ိန္မွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ေအးေဆးၿငိမ္သက္သေလာက္၊ တခါတေလ လန္းဆန္းၿဖတ္လတ္တက္ၾကြေနသူ ထိုလိုလူ တေယာက္ေဘးမွာရွိေနတာက အလုပ္အာရံုထဲကို ပိုစူးစိုက္မိတယ္လို႔ ကြ်န္မထင္မိတယ္ေလ။ တခါတရံေတာ့လည္း သူ႔ရဲ့ အလုပ္ေလာၾကီးမွဳ ၊ ၿမန္ဆန္စြာလုပ္တတ္မွဳေတြက သူ႕ရဲ့ စိတ္ဖိစီးမွုေတြက ကြ်န္မဆီကို ဘာရယ္မဟုတ္ကူးစက္တတ္တယ္။&nbsp; တခါတရံ သူ႔ဆီက ဟင္း ခနဲ သက္ၿပင္းသံ ခ်လိုက္ရင္ကြ်န္မဆီကို သူ႔အပူေတြက ကူးစက္လာသလိုလို။ တခါတေလေတာ့လည္း သူက သူ႕ကိုယ္သူ ' schnell , schnell ' ”&nbsp; ၿမန္ၿမန္ ၊ ၿမန္ၿမန္” ဆိုၿပီး အလုပ္ေတြၿပီးႏိုင္ေအာင္ ပါးစပ္ကလည္းေရရြတ္ရင္းလုပ္ေနတတ္သလို ၊ ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာလည္း ” ၿပီးသြားၿပီ” ဆိုၿပီး ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္တတ္ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကြ်န္မလည္း သူ႔ဆီက ကူးစက္လာတာလား။ ကိုယ့္ပင္ကိုယ္စရိုက္ကိုက စိတ္ဖိစီးမွဳကို လက္ခံတတ္သူမိုု႔လို႔လားမသိ။ မသိမသာေရာ ၊ သိသိသာသာပါ သက္ၿပင္းခ်တတ္လာတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ပြစိ ပြစိ နဲ့ ေရရြတ္တတ္လာတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ သက္ၿပင္းခ်ရင္ အသက္ တရက္တိုတယ္တဲ့။ ကြ်န္မအေနနဲ့ကေတာ့ ထိုသက္ၿပင္းကို ခ်လိုက္ကာမွ ရင္ထဲ ၁ စကၠန့္ေလာက္ေပါ့သြားတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဟိုတရက္က သူ႕႔အလုပ္ကို္ယ့္အလုပ္အာရံုစိုက္ေနခ်ိန္၊ အခန္းထဲမွာ ကီးဘုတ္ႏွိပ္သံ၊ ေမာက္စ္ကလစ္ သံေတြပဲ ရွိေနခ်ိန္၊ ကြ်န္မဆီက ” ဟင္းးး” ခနဲ သက္ၿပင္းရွည္ၾကီးကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ သူ႔ဆီက ကြ်န္မကို အံၾသၾကည့္ေတြနဲ့ ” အားလံုးအဆင္ေၿပရဲ့လား” လို႔ ေမးလာတယ္။ စားပြဲ ၂ ခံုေက်ာ္က ကြ်န္မကို ေက်ာေပးအလုပ္လုပ္ေနသူ တေယာက္ကလည္း ကြ်န္မ သက္ၿပင္းသံေၾကာင့္ လည္ၿပန္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးၿပတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ထိုအခ်ိန္မွ ကိုယ့္သက္ၿပင္းသံ ဘယ္ေလာက္ က်ယ္ေလာက္ၿမည္ဟိန္းသြားလဲ သတိထားမိသြားတယ္။ အားနာပါးနာနဲ့ ကိုယ့္အပူသူတို႔ကို မကူးေစခ်င္တာနဲ့ ”အဆင္ေၿပပါတယ္။ အဟီးးးး ..” .ဆိုၿပီး ၿပန္ေၿပာလိုက္ရတယ္။ တဆက္တည္း ေတြးမိတာက ” ဟင္... ငါလည္း သူတို႔လို သက္ၿပင္းခ်တတ္ေနၿပီလား ..... ” လို႔<br /><br />သူတကယ္ကို အလုပ္ေတြနဲ့ ၿပာေနတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္းစကားမေၿပာေတာ့။ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္လာေမးေနသူေတြကိုေတာင္ ကြန္ၿပဴတာစကရင္ေပၚကေန မ်က္လံုးကိုမခြာပဲ စကားၿပန္ေၿပာတတ္ေသးတယ္။ မေန႕ကလည္း ေက်ာင္းသားတေယာက္ စာအုပ္လာဝယ္တာ အတြင္းေရးမွဴးၿပလိုက္တဲ့အခန္းမဝင္ပဲ အခန္းမွားဝင္လာတယ္။ သူက ထိုေက်ာင္းသားကို ဘာလာလုပ္တာလဲေမးတယ္။ ေက်ာင္းသားက စာအုပ္လာဝယ္တာ ဒီမွာစာအုပ္ေတြထားတယ္ဆိုလို႔ ဆိုၿပီးၿပန္ေၿပာတယ္။ သူက သိေနရက္နဲ့ မင္းဒီမွာေတြ႔လို႔လား။ ဒီမွာ စားပြဲေတြနဲ့ လူေတြပဲရွိတယ္။ ငါေတာ့ မင္းလိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ဒီအခန္းမွာမေတြ႔ဘူးဘူးလို႔ ေၿပာလိုက္တယ္။ ကြ်န္မက ၾကားကေနၿပီး စာအုပ္ေတြဒီမွာ မရွိဘူး။ ေကာ္ပီစက္ထားတဲ့အခန္းမွာ ေၿပာလိုက္တယ္။ သူက အဲလို သူ႔အလုပ္ခ်ိန္အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ဘယ္သူကမွ ေႏွာက္ယွက္တာမခံလိုသူ ။ သူ႕အလုပ္ခ်ိန္မွာ သူနဲ့မဆိုင္တာ လာေမးရင္ သိေနရက္နဲ့ေတာင္ ”ဘူး ”ခံခ်င္သူ။ ကြ်န္မက မေနတတ္သူ။ ကြ်န္မကေတာ့ သူ႔ကို ၿမန္ဆန္လြန္းသူ ၊ အလုပ္နဲ့ပတ္သက္ရင္ ေလာဘအလြန္ၾကီးသူလို႔ ၿမင္တတ္ၿပီး သူကေတာ့ ကြ်န္မကို ေအးေဆးလြန္သူ၊ အရာရာကိုေႏွးေကြးလြန္းသူ၊ သေဘာေကာင္းလြန္းသူလို႔ ၿမင္မွာေသခ်ာေလာက္ပါတယ္။ <br />&nbsp; <br />တခါတ၇ံ အလုပ္ခ်ိန္မွာလည္း သူ႕႔ ကိုယ္ပိုင္ ပေရာခ်က္ေတြအတြက္ ပစၥည္းဝယ္တာေတြ၊ ေဆာက္လုပ္ေရးနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ညွိတာေတြကို ဖုန္းနဲ့ ေၿပာဆိုေနတတ္ေသးတယ္။ သူ႕အမ်ိဳးသမီးကလည္း အာခီတက္ တေယာက္ပါပဲ။ ကေလး ၂ ေယာက္ကို ကေလးထိန္းေက်ာင္းမွာ ၂ ရက္ထားၿပီး ကေလးေတြကိုိ သူတလွည့္ကိုယ္တလွည့္ ေယာကၤ်ားမိန္းမ တလွည့္စီထိန္းေက်ာင္းေနတဲ့ မိသားစုကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူပါ။ သူလာရင္ အလုပ္ေတြကို စက္ေသနတ္ပစ္သလို လုပ္ေနတတ္ၿပီး အလုပ္ ၁ ခုၿပီးတိုင္း သူမွတ္လာတဲ့ စာရြက္မွာ အမွတ္ေလးေတြၿခစ္ထားေလ႔ရွိတာ အတုယူစရာပါ။ ဒီကလူတိုင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာရွိေနတတ္တာက သူတို႔သြားတိုင္းပါလာတတ္တာက ၿပကၡဒိန္စာအုပ္ေသးေသးေလးပါပဲ။ ကုတ္အကၤီ်၊ ဒါမွမဟုတ္ အေႏြးထည္ထဲမွာ အၿပင္သြားတိုင္းပါေနတတ္တာ အဲဒီစာအုပ္ကေလးပဲ။ အဲဒီအထဲမွာ အခ်ိန္ေတြနဲ့ အလုပ္ေတြေရးထားၾကတယ္။ ေန႔လည္စာစားသြားလို႔ လူတေယာက္နဲ့ေတြ႔ရင္ၿဖစ္ၿဖစ္ တခုခုခ်ိန္းမိၾကရင္ ဖ်က္ခနဲ ဖြင့္ၾကည့္ၾကတာက ထိုစာအုပ္ကေလးပါပဲ။ သူ႕မွာလည္း ထိုစာအုပ္ကေလးရွိတယ္။ အဲဒီအေလ႔အထကိုေတာ့ အတုယူစရာေကာင္းတယ္လို႔ ကြ်န္မၿမင္တယ္ေလ။ <br /><br />တခါကလည္း ဌာနမွာ သုေတသန အတူတူလုပ္တဲ့အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က သူမရဲ့ ပီစီမွာ Window Media သံုးလို႔မရလို႔ ဌာနပိုင္ ear phone မ်ားရွိလားတဲ့။ အခန္းထဲမွာ ရွိေနတာက သူရယ္၊ ကြ်န္မရယ္၊ ေမးသူ အမ်ိဳးသမီးရယ္ ၃ ေယာက္တည္း။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ရည္ရြယ္ေမးတာမဟုတ္ပဲ ေမးလိုက္ေတာ့ သူ႔ဆီက ထြက္လာတဲ့အေၿဖက ၿပတ္တယ္။ ”မရွိဘူး” တဲ့။ေမးလာသူ အမ်ိဳးသမီးကိ ုမၾကည့္ပဲ ေမာ္နီတာကို ၾကည့္ရင္းၿပန္ေၿဖတယ္။<br />ကြ်န္မဘက္က ထြက္လာတဲ့အေၿဖကေတာ့ ”ဌာနမွာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါတခါတေလနားေထာင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ear phone ေတာ့ရွိတယ္” လို႔ေၿပာလိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ့ သူမဘက္က ထြက္လာတာက ” အဲဒါ ငါယူလို႔ရမလားတဲ့ ”&nbsp; ။ ကြ်န္မဘက္က ခ်က္ခ်င္းၿပန္ထြက္လာတာက ” အင္းရပါတယ္ ” တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ေဘးမွာရွိေနတဲ့ သူက ကြ်န္မကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ မသိမသာေခါင္းခါၿပၿပီး ” ငါနားမလည္ေတာ့ဘူး” ဆိုတဲ့ဟန္လုပ္ၿပတယ္။ ေနာင္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးထြက္သြားခ်ိန္မွာ သူက ” ဘာတုန္း .. မင္း ear phone ကိုသူက ငါယူလို႔ရမလား တဲ့။ မင္းကလည္း အင္းရပါတယ္ ေၿပာလိုက္တယ္ ဟုတ္လား ” ဆိုၿပီး မေက်နပ္သံနဲ့ေၿပာလာတယ္။ တကယ္တမ္းအဲဒီေနရာမွာၿဖစ္ပ်က္တာက ထိုအမ်ိဳးသမီးက ကြ်န္မ ear phone ကို အၿပီးယူတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူမ နားေထာင္ၿပီး ကြ်န္မရဲ့စားပြဲမွာၿပန္ထားသြားတာပါ။ သူမအေနနဲ့ တကယ့္ယဥ္ေက်းစြာေၿပာသင့္တယ္ဆိုရင္ ” ငါ ခဏ ဌားလို႕႔ရမလား” လို႔ ေမးသင့္တယ္ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မဘက္ကလည္း လြယ္ကူၿမန္ဆန္စြာ ”အင္းရပါတယ္” လို႔ေၿပာလိုက္တာက သူတို႔အတြက္ထူးဆန္းေနတာ။ ထိုအမ်ိဳးသမီးရဲ့ အလုိက္မသိတတ္ပံုက ကြ်န္မတေယာက္တင္မကဘူး။ အၿခားလူေတြထိုင္တဲ့ ဖြင့္ထားတဲ့ ပီစီေတြမွာ ထိုလူေတြခဏမ၇ွိတုန္း ဝင္သံုးတတ္တာ၊ သူမ&nbsp; မပါတဲ့ အစည္းအေဝးခန္းထဲကို တံခါးမေခါက္ပဲ သူမကိစၥဝင္ေၿပာတတ္တာ စသည္ၿဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ဌာနက သိပ္မၾကိဳက္လို႔ ၿဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္။<br /><br />ကြ်န္မေနာက္ပိုင္းၿပန္သံုးသပ္မိတာက ကြ်န္မက သူတို႔လူမ်ိဳးေတြအတြက္ သေဘာေကာင္းမိ္ေနသလားဆိုတာပါပဲ။ ထိုအမ်ိဳးသမီးရဲ့ ကြ်န္မရဲ့ ear phoneကို ဌားသံုးတဲ့ အဲဒီအၿဖစ္အပ်က္ ေသးေသးေလးဟာ သူတို႔ ေန႔လည္စာ စားပြဲဝိုင္းမွာ ၿပန့္သြားၿပီး ကြ်န္မရဲ့ အရာရာကို လိုက္ေလ်ာတတ္ပံု၊ ထိုအမ်ိဳးသမီးရဲ့ အလိုက္မသိတတ္ပံုကို ေကာက္ခ်က္တခုအေနနဲ့ ဌာနက လူေတြခ်သြားတယ္ေလ။ သူတို႔ေတြမွာ လူတေယာက္ကို တိုက္ရိုက္စပ္စု ၾကည့္ရွဳတာမ်ိဳးမရွိပဲ ထိုလူကို တိုက္ရိုက္စကားေၿပာၾကည့္ သူ႔ရဲ့ လုပ္ပံုကိုင္ပံု ေနပံုထိုင္ပံု ကိုမသိမသာၾကည့္၇ွဳအကဲခတ္ရင္း ကြယ္ရာမွာ ငါကေတာ့ သူ႔ကို ဘယ္ေန႔က ဘာေၿပာတုန္းက သူကဘယ္လိုလုပ္သြားတာ သူက ဘယ္လိုေၿပာသြားတာဆိုၿပီး အခ်င္းခ်င္းဖလွယ္ရင္း ေကာက္ခ်က္ဆြဲတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါ သူတို႔ရဲ့ လူအကဲခတ္နည္းလို႔ ကြ်န္မၿမင္မိတယ္ေလ။<br /><br /><br />အင္းးးး ဘာရယ္မဟုတ္ ...ရင္ထဲရွိတာ ေတာင္စဥ္ေရမရ ခ်ေရးမိသြားတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6918184908407565726?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-73325044620375549622011-05-16T14:57:00.002+02:002011-05-16T15:49:21.637+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ဘေလာခ့္စာမ်က္ႏွာေပၚကို မေရာက္ၿဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားခဲ့ၿပီ။ မအားတာေတြေရာ၊ စိတ္မပါတာေတြေရာ ( အမွန္ကေတာ့ အလုပ္ရွဳပ္ ..အဲ..ဟုတ္ပါဘူး.... &nbsp;အရွဳပ္ထုပ္ေတြ လုပ္ေနတာပါ :P ေနာက္မွပဲ အဲဒီအရွဳပ္ထုပ္ေတြေၿဖခ် ေၿပာၿပေတာ့မယ္ ) အားလံုးေရာၿပီး တိတ္တိတ္ကေလး အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ။ ကြ်န္မက တစ္ခုခုကို အာရံုစိုက္မိရင္ အင္တိုက္အားတိုက္လုပ္တတ္ၿပီး စိတ္မပါေတာ့ရင္ပစ္ထားတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိလို႔ပါ။ အသစ္တစ္ခုကို စိတ္ဝင္စားရင္ အသစ္မွာအာရံုစိုက္ေနတတ္ၿပီး အေဟာင္းကို စိတ္မပါေတာ့ခ်င္တာ က်ြန္မရဲ့ ဆိုးခ်က္။ အဲ အသစ္ကိုလည္း ဘယ္အခ်ိန္အတိုင္းအတာအထိ ဆက္ၿပီး စိတ္ဝင္စားေနမယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မေၿပာတတ္။ လူအခ်ိဳ႔ကေတာ့ ကြ်န္မကို ေဝဖန္ၾကတယ္။ ေကာက္ရိုးမီးတဲ့။ အင္း...ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာေပါ့။ ဟ ..ဟားးး... <br />ထို ” အသစ္” ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ေနာင္မ်ားမွ ေၿဖခ် ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းပါရေစေႏွာ္။ <br />ခုမ်ားေတာ့ ေအးစက္စက္နဲ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဘေလာခ့္ေလးကို ဒီပိုစ့္ေလးနဲ့ လွဳပ္ႏွိဳးပါရေစ။ <br /><br />စေနေန႔ကေပါ့။ မရည္ရြယ္ပဲနဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းဆိုင္ (Baumarkt ) ကို မိသားစုတစ္စုနဲ့ ေရာက္သြားတယ္။ ေရာက္ၿဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းအမွန္က အဲဒီမိသားစုနဲ့ ၿမန္မာၿပည္က အိမ္ေတြအေၾကာင္းေၿပာေနရင္းကေန ၿမန္မာအိမ္ေတြ တိုက္ခန္းေတြရဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို သူတို႔ကလည္း ခဏ ခဏေရာက္ဖူးေနေတာ့ ဒီက အိမ္ေတြနဲ့ ဘာကြာတယ္ဆုိတာကို ေဝဖန္ေၿပာဆိုရင္းနဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သူ႔ဘက္က အၿမင္ ကိုယ့္ဘက္ကအၿမင္ေဝဖန္ေၿပာဆိုရင္း Solar Energy ကိစၥကိုေရာက္သြားတယ္။ ဒီလိုေအးတဲ့ ႏိုင္ငံမွာေတာင္ Solar energy ကို ရတဲ့ ေနေရာင္ၿခည္နဲ့ အသံုးခ်ေနတာ ၿမန္မာၿပည္လိုေနရာဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရလိုက္မလဲလို႔ ေၿပာမိရင္းကေန အဲဒီေဆာက္လုပ္ေရးဆိုင္ကို သြားၾကည့္မိတာပါ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ပေရာဖက္ဆာ ထိုင္းက ပါေမာကၡလာတုန္းက သူ႔အိမ္ကို Solar ၿပားေတြနဲ့ စမ္းသပ္ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ ပံုေတြကို ၿပသြားတာၾကည့္လိုက္ရတယ္။ Electrical Engineer ၿဖစ္တဲ့အၿပင္သူ႔ ပေရာခ်က္ကို သူကိုယ္တိုင္ သူ႔အိမ္မွာ စမ္းသပ္ေဆာက္ထားတာ အားရစရာ။ ၿမန္မာၿပည္မွာေရာ ဘာလို႔ မၿဖစ္ႏိုင္စရာအေၾကာင္းရွိမွာလဲ။ ...အင္း...တေန႔ေန႔ေပါ့... အခုေတာ့ စိတ္ကူးအိမ္ေလးကို ေလထဲမွာ ေဆာက္ၾကည့္ဦးမယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7PSovA6Qfk4/TdEM9arfg2I/AAAAAAAABG4/YwPB_bFIoGY/s1600/DSCN0679.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-7PSovA6Qfk4/TdEM9arfg2I/AAAAAAAABG4/YwPB_bFIoGY/s320/DSCN0679.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းဆိုင္ ( Baumarkt) </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဒီ ဆိုင္က ဂ်ာမနီမွာ အၾကီးဆံုးဆိုင္လို႔ ေၿပာလို႔ရတယ္။ ၿမိဳ႔ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ဆိုင္ခြဲေတြရွိၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႔လယ္နဲ့ နည္းနည္း အလွမ္းေဝးရာမွာ တည္ထားတတ္ၾကတယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4GaFXzu0KQ4/TdEM7VeM31I/AAAAAAAABG0/ZlNwOXlam6E/s1600/DSCN0680.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-4GaFXzu0KQ4/TdEM7VeM31I/AAAAAAAABG0/ZlNwOXlam6E/s320/DSCN0680.JPG" width="240" /></a></div><div align="center">Solar ၿပား </div><div style="text-align: left;">၁၀ စတုရန္းမီတာကို ၃၄၀၀ ယူရို၊ ၂၄ လစာ လစဥ္ စာခ်ဳပ္နဲ့ ေငြေခ်ရင္ ၁ လကို ၁၄၆ ယူရို။&nbsp;ဂ်ာမနီအတြင္းတင္ မက&nbsp;အၿခားႏိုင္ငံေတြပါ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ ပို႔ေဆာင္တတ္ဆင္ေပးတဲ့&nbsp;ဆားဗစ္ေတြပါရွိတယ္။&nbsp; အင္း ..... ေမေမတို႔ အိမ္က ေဆာက္ၿပီးတာ မၾကာေသးေတာ့ စမ္းေတာ့ စမ္းၾကည့္ခ်င္သား ... ဒါေပမယ့္ လည္းေလ... ၿဖစ္ႏိုင္မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ မသိပါဘူး။ ေနာင္မ်ား ေတာ့ စိတ္ကူးေတြ အရာေတြထင္လာမယ္လို႔ ေမွွ်ာ္မွန္းမိတာပါပဲ။ ခုေတာ့ ေလထဲက တိုက္အိမ္ထဲမွာ စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ဦးမယ္။ </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-V3w4JyI4VqA/TdEUS7piM2I/AAAAAAAABG8/8ZxxB-EVxpU/s1600/DSCN0720.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-V3w4JyI4VqA/TdEUS7piM2I/AAAAAAAABG8/8ZxxB-EVxpU/s320/DSCN0720.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">solar အလွဆင္ မီးလံုးေတြ</div><div style="text-align: left;">ဒီ solar အလွဆင္ မီးလံုးေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ ။ေစ်းမၾကီးဘူး ၈ ယူရိုကေန ၁၀&nbsp;ယူရိုေလာက္ေတြပဲရွိတယ္။ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္စရာေလးေတြ။ မီးလံုးကေတာ့ ဝပ္ ေတာ့မခန့္မွန္းတတ္ဘူး။ အရြယ္အစားကေတာ့ ဓာတ္မီး မီးလံုးအေသးအရြယ္အစားေလာက္ေတြေတာ့ရွိတယ္။ </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: left;">&nbsp;အၿခားေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းေတြကေတာ့ အစံုပါပဲ။ ေစ်းခ်ေနတာေတြရွိသလို မခ်ထားတာေတြလည္း၇ွိတယ္။ ၾကည့္ရေအာင္ ပံုေတြထည့္ေပးလိုက္တယ္။ </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2NAd5Rc_VLg/TdEM3Aym_lI/AAAAAAAABGw/UyRthlGAW-A/s1600/DSCN0684.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-2NAd5Rc_VLg/TdEM3Aym_lI/AAAAAAAABGw/UyRthlGAW-A/s320/DSCN0684.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">&nbsp;လက္ေဆးဇလံုမ်ိဳးစံု </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pw6Lba8dK8g/TdEMzwRCFhI/AAAAAAAABGs/2QyoSC-stfw/s1600/DSCN0685.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-pw6Lba8dK8g/TdEMzwRCFhI/AAAAAAAABGs/2QyoSC-stfw/s320/DSCN0685.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">အိမ္သာခြက၊္ လက္ေဆးဇလ၊ံု ေရခ်ိဳးဇလံု မ်ိဳးစံု </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-k4qsNUEehLg/TdEMkTK2d2I/AAAAAAAABGk/wSi6kknq5PY/s1600/DSCN0690.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-k4qsNUEehLg/TdEMkTK2d2I/AAAAAAAABGk/wSi6kknq5PY/s320/DSCN0690.JPG" width="240" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6WX058wsfgY/TdEMggSGhkI/AAAAAAAABGg/_58QshC9Q28/s1600/DSCN0691.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-6WX058wsfgY/TdEMggSGhkI/AAAAAAAABGg/_58QshC9Q28/s320/DSCN0691.JPG" width="240" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;">ဒီလို ေရခ်ိဳးခန္းကို အၿပည့္ခင္းက်င္းၿပသထားတာေတြလည္းရွိတယ္။ </div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ajy6GhS8R6M/TdELzURQe5I/AAAAAAAABGM/M6AKOE5Xq4w/s1600/DSCN0702.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ajy6GhS8R6M/TdELzURQe5I/AAAAAAAABGM/M6AKOE5Xq4w/s320/DSCN0702.JPG" width="320" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: left;">&nbsp;ၾကမ္းခင္းမ်ိဳးစံု၊ ပါေကးအစစ္လည္းရွိသလို ဒီလို ၾကိတ္သားအပါး&nbsp; ပါေကးစတိုင္ ၾကမ္းခင္းေတြဒီမွာပိုအသံုးမ်ားတယ္။ ပါေကးအစစ္က ေစ်းအရမ္းၾကီးတယ္။ အိမ္ေတြမွာ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒါေတြပဲ အသံုးမ်ားလာတယ္။ အဲဒါကို ခင္းၿပီး နံရံေထာင့္ေတြမွာ သစ္သားၿပား ဒါမွမဟုတ္ ေဖာ္မစ္ကာ အကြတ္နဲ့ ထိန္းထားရင္ လံုးဝ သစ္သားအခင္းလို ၿဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သစ္သားအစစ္မဟုတ္လို႔ ထိန္းသိမ္းရတယ္။ သူက ကြက္ၿပီးေပါက္တာ လြယ္တတ္တာကိုး .... </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-XJmLoOz_zwQ/TdEMcJux7_I/AAAAAAAABGc/CRNdqB8FZGU/s1600/DSCN0694.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-XJmLoOz_zwQ/TdEMcJux7_I/AAAAAAAABGc/CRNdqB8FZGU/s320/DSCN0694.JPG" width="240" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>&nbsp;အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဒီ ခန္းစီး တံခါးေတြပါပဲ။ သူ႔တည္ေဆာက္ပံုနဲ့ သံုးတဲ့ပစၥည္းက ေတာ္ေတာ္စနစ္က်တယ္။ စပိန္မွာ ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ေဟာင္ေကာင္က ပါေမာကၡ ၁ ေယာက္က သူ႔တိုက္ခန္းမွာ လက္ေတ႔ြ တပ္ဆင္ ေဆာက္ၿပထားတာကို သိခဲ့ရတယ္။ သူက အလႊာလိုက္ေဆာက္လို႔ရၿပီး မလိုခ်င္တဲ့ ေန႔ခင္းအခ်ိန္ေတြမွာ အေသတပ္ဆင္ထားတဲ့ ၂ လႊာၾကားထဲကို တြန္းလို႔ ရတဲ့ ၁ လႊာကို ထည္႔ထားလို႔ရၿပီး ညပိုင္းအခိ်န္ေတြမွာ ခန္းစီးအၿဖစ္သံုးၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ကလည္း အဝတ္ဗီဒို အခန္းေနရာေတြမွာသံုးၾကတယ္။ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-CfRgct_BGlY/TdEMSeCfb6I/AAAAAAAABGY/vw7YQFcu8R4/s1600/DSCN0695.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-CfRgct_BGlY/TdEMSeCfb6I/AAAAAAAABGY/vw7YQFcu8R4/s320/DSCN0695.JPG" width="240" /></a></div>ဒါက ေခါက္တံခါး ၊ ေခါက္ခန္းစီးအေနနဲ့ လည္း သံုးလို႔ရမယ္ထင္တယ္။ အသံထိန္းခ်ဳပ္မွုကေတာ့ မွန္အထူခန္းစီးေလာက္ မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿမန္မာၿပည္မွာလည္း ၃ ထပ္သား ၊ ၄ ထပ္သားေတြလည္း&nbsp;သံုးေနတာပါပဲ။ &nbsp;ၾကိတ္သား အေပါ့သားနဲ့ပဲ လုပ္ထားတာပါ။ နည္းပညာေတြ တိုးတက္ေနေတာ့ လူအသက္သာဆံုး။ Function အဆင္ေၿပဆံုးကို ဖန္တီးေနၾကတာပါပဲ။ <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DLqIkXxCzss/TdEMOZadBGI/AAAAAAAABGU/lxeSWas5Oz4/s1600/DSCN0697.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-DLqIkXxCzss/TdEMOZadBGI/AAAAAAAABGU/lxeSWas5Oz4/s320/DSCN0697.JPG" width="240" /></a></div><br />Schiebetüren selber bauen တဲ့ ။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေဆာက္လို႔ရတဲ့ တြန္းလို႔ရတဲ့ တံခါး။ မလိုရင္ layer ၂ခုၾကား တံခါးကို တြန္းထည့္ထားၿပီး လိုမွ ဆြဲထုတ္ကာလိုက္ရံုပါပဲ။ ေဆာက္လုပ္မွုမွာ အဓိက ေနရာက တြန္းရဖို႔ အထိန္း အလူမီနီယံ အေပၚက ထိန္းထားတဲ့ တန္းနဲ့ ၾကမ္းခင္းက တန္းပါပဲ။ အဝတ္ဗီဒိုေနရာ အဝတ္လဲခန္းေတြ&nbsp;၊ မီးဖိုနဲ့ ဧည့္ခန္းကန္႔သတ္ရာမွာ ပိုသံုးၾကပါတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hiWfnbx8Fco/TdEL5s-ZR9I/AAAAAAAABGQ/NoqgR_W5m_4/s1600/DSCN0699.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-hiWfnbx8Fco/TdEL5s-ZR9I/AAAAAAAABGQ/NoqgR_W5m_4/s320/DSCN0699.JPG" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ၿပဴတင္းေပါက္ေတြ။ ဒီမွာအၾကိဳက္ဆံုးက အဲဒါလည္းပါတယ္။ မွန္ ၂ ခ်ပ္၊ ၃ ခ်ပ္အထိရွိၿပီး ေဆာက္လုပ္မွဳ စနစ္လည္းေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ၿပတင္းတံခါးေတြက အတြင္းဖြင့္ေတြမ်ားၿပီးေတာ့ ေလတိုက္ရင္ နံရံကို တၿဗန္းၿဗန္းရိုက္ေနစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ သူ႔ကို လံုးဝ အၿပည့္ဖြင့္၊ ဒါမွ မဟုတ္ နည္းနည္းဟရံုဖြင့္လို႔ရေအာင္ တံခါးခ်က္ကို တံခါးထုၾကားထဲမွာ ထည့္ထားတယ္။ အမိုးေတြထဲမွာလည္း အိမ္ေတြရွိေနေတာ့ အမိုးထဲက အိမ္အတြက္ မွန္တံခါးစနစ္ကလည္း သပ္သပ္ရွိေသးတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-CVBsdgDZstc/TdELwemR0RI/AAAAAAAABGI/YG0PgAdL9V4/s1600/DSCN0710.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-CVBsdgDZstc/TdELwemR0RI/AAAAAAAABGI/YG0PgAdL9V4/s320/DSCN0710.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pV1axNC-x6s/TdELrZi4W9I/AAAAAAAABGE/e25RbaQg4d8/s1600/DSCN0711.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" j8="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-pV1axNC-x6s/TdELrZi4W9I/AAAAAAAABGE/e25RbaQg4d8/s320/DSCN0711.JPG" width="320" /></a></div>ဒါကေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္မွာ မရွိမၿဖစ္သံုးရတဲ့ နံရံၾကားထဲမွာ ခံရတဲ့ ေဖာ့တံုး ၊ ဂြမ္လိပ္အၾကမ္းေတြပါ။ အိမ္တိုင္းရဲ့ အၿပင္ နံရံေတြၾကားထဲမွာ အဲဒီ ေဖာ့တံုးေတြ မထည့္မၿဖစ္ထည့္ၾကရတယ္။ ထည့္ရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ အၿပင္က အေအးအထဲကို မဝင္ေအာင္၊ အထဲ က အပူ အၿပင္ကို မထြက္ေအာင္တဲ့။ အရမ္းပူခ်ိန္မွာ အၿပင္က အပူ အထဲကို စိမ့္မဝင္ေအာင္လည္းပါတယ္။ ကုန္ၾကမ္းပစၥည္းေတြ ေပါတဲ့ ၿမန္မာၿပည္မွာ&nbsp;နည္းပညာတိုးတက္ၿပီး မွန္ကန္ရာမွာ သံုးတတ္ေစခ်င္တယ္။ အင္း ........... ကြ်န္မ အေတြးေတြမ်ား လြန္ေနၿပီလား...... အင္း......ေလ ..တေန႔ေန႔ေပါ့......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-7332504462037554962?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-34993924427820735152011-04-28T14:06:00.003+02:002011-06-05T00:04:40.370+02:00မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ထီမထီဟန္လႊမ္းေနေသာ၊ တခါတရံ လက္ေတာ့ပ္၊ စာအုပ္ေတြထည့္ထားဟန္ရွိေသာ အိတ္ၾကီးလြယ္လွွ်က္၊ တခါတရံေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေဘးလြယ္အိတ္ကေလးသာလြယ္ထားေသာ၊ တခါတရံ အားကစားအိတ္လိုပံုစံမ်ိဳးကို လြယ္ထားတတ္ေသာ၊ အေႏြးထည္ဝတ္ထားလွ်င္ ေဘးႏွစ္ဘက္ရွိေဘးအိတ္မ်ားကို လက္ႏွိဳက္ထားေလ့၇ွိေသာ၊ ပလတ္ေဖာင္းေပၚမွာ ရထားေစာင့္လွ်င္ ေနရာ တ ေနရာတည္းမွာ ရပ္ေလ႔ရွိေသာ၊ ပလပ္ေဖာငး္&nbsp; တဖက္ခ်မ္းမွာ တပ္ဆင္ထားေသာ တီဗီ္ြဖန္သားၿပင္မ်ားမွ ရထားထိပ္ဖက္မွ ေရတြက္လွွ်င္ ၃ ခုေၿမာက္ တီဗြီဖန္သားၿပင္ေပၚတြင္ သူမ အၾကည့္ေတြပို႔ထားေလ့ရွိေသာ၊ ပါးစပ္မွလည္း ခြ်င္းဂန္းလို အရာတခုကို ဝါးရင္းတခါတရံတြင္ နားၾကပ္တပ္ထားေလ့ ရွိေသာ သူမကို သူ ေတြ႔ေနရသည္မွာ ၃ ခါ ၄ ခါ မကေတာ့ၿပီ။<br /><br />ရထားရပ္လွ်င္ သူမရပ္ေနရာ အနီးဆံုးတံခါးမွ တက္လိုက္ရင္း ညပိုင္းအခ်ိန္ထိုင္ခံုေတြ၇ွိေနပါရက္နဲ့ လြယ္အိတ္ၾကီးနဲ့ ရထားနံရံတခုကို မွီရပ္ေနေလ့ရွိေသာ သူမတြင္ စတုိင္တမ်ိဳးလႊမ္းေနဟန္ရွိသည္ဟု သူသတိၿပဳမိသည္။ ရထားေပၚမွာ သူမမ်က္လံုးမ်ားသည္ ေရွ႔တူရွဳသို႔ပို႔ထားေသာ္လည္း ဘာကိုမွ အာရံုစိုက္မိပံုမေပၚ၊ အကဲခတ္ေနေသာ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကိုလည္း သိမည့္ပံုမေပၚ၊ ခြ်င္းဂန္းကို ဝါးရင္း ၊ နားၾကပ္ကေလးကို နားထဲထိုးထည့္ထားရင္း တခါတရံ ရထားမွ မွန္ခ်ပ္မ်ားေပၚတြင္ ေပၚေနေသာ သူမအရိပ္ကို သူမၿပန္ၾကည့္ရင္း ဆံပင္ေတြကို တခ်က္သပ္လိုက္ေသးသည္။<br /><br />သူသည္ သူမကို မိတ္ဆက္စကားေၿပာၾကည့္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္.... အလုပ္မွ အၿပန္ညပိုင္းရထားကိုသာ စီးေလ့ရွိေသာ သူ႔ကို သူမအားမိတ္ဆက္စကားဆိုလိုက္လွွ်င္ သူမ ဘယ္လိုထင္သြားမည္နည္း.. သူ႔အား ညပိုင္းအခ်ိန္စကားလိုက္ေၿပာေသာ လူရမ္းကားတေယာက္လို႔ထင္သြားမည္လား ..စတဲ့အေတြးေတြနဲ့ သူမေစာင့္ၿပီးတက္ေလ႔ရွိတဲ့ ရထားတြဲရဲ့ မလွမ္းမကမ္းေနရာတြင္သာ သူမကို ၾကည့္ေနမိသည္။<br /><br />ထိုည တည မွာေတာ့ သူကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရထိုက္သည္။<br />ရထားတြဲေနာက္ေပါက္မွ တက္လာေသာ သူမသည္ လြတ္ေနေသာ ထိုင္ခံုတခုေပၚတြင္ ေနရာယူလိုက္သည္။ လြယ္ထားေသာ စလြယ္သိုင္းအိတ္ၾကီးကို ေဘးခံုတြင္ ခ်လိုက္ရင္း ရထားဘီး စ လိမ့္လိမ့္ခ်င္း လွိဳင္ေခါင္းထဲၿဖတ္ေနေသာ မဲမဲေမွာင္ ဘာမွ မၿမင္ရေသာ အၿပင္ၿပတင္းေပါက္မ်ားကိုသာ သူမ အၾကည့္ေတြပို႔ထားသည္။ ပုစာၦဆန္ေသာ ခပ္ထန္ထန္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔သူမ ကို သူစိတ္ဝင္စားေနသည္မွာၾကာၿပီ။ သူမ အေရွ႔တြင္ ခံုေတြ ေနရာလြတ္ေနရက္နဲ့ မထိုင္ရဲေသာေၾကာင့္ သူမခံုရဲ့ မ်က္ေစာင္းထိုးလို ေနရာရွိ ခံုေပၚတြင္ထိုင္လိုက္သည္အခ်ိန္တြင္ သူမထံမွ အၾကည့္ တခ်က္ေဝ့လာသည္။ ထိုအၾကည့္မွ ာသာမန္အၾကည့္သာသာ။ သူမ မ်က္လံုးေ၇ွ႔သိုေရာက္လာေသာ အရာဝတၳဳ တခုကို ၾကည့္သည့္ သမန္ကာ ရွန္ကာ အၾကည့္မ်ိဳးသာ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ သူမ အၾကည့္ႏွင့္ဆံုခိုက္ ေၿပာဖို႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ အားယူထားရေသာ စကားတခြန္းကို အားစိုက္ေၿပာမိလိုက္သည္။<br /><span style="color: blue;">” မင္းကို ေတြ႔ေနရတာ ၾကာၿပီ။ မင္း ဒီအခ်ိန္ရထားပဲစီးတယ္ေႏွာ္။ ဒီတြဲပဲ တတ္တယ္ေႏွာ္ ”</span><br />သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ားထဲမွ အံ့ၾသသြားေယာင္အရိပ္အခ်ိဳ႔ကို သူၿမင္လိုက္ရၿပီး သူမထံမွ <span style="color: blue;">” အင္း ”</span> ဟုေသာ စကားလံုးတလံုးသာ ၾကားလိုက္ရသည္။<br /><br /><span style="color: blue;">” မင္း ဘယ္က လာတာလဲ ”</span> သူ အရဲစြန့္ေမးလို္က္သည္။<br />သူ႔ကို ၿခံဳငံုၾကည့္ေသာ အၾကည့္အခ်ိဳ႔ႏွင့္ ေၿဖရေကာင္းႏိုး မေၿဖရေကာင္းႏိုး အေတြးမ်ားၿဖင့္ ၿဖစ္ပံုရေသာ သူမထံမွ<span style="color: blue;"> ” ေဆာ၇ီး .. မင္း ဘာေမးလိုက္တာလဲ.. ငါမၾကားလိုက္ဘူး ” </span>လို႕ ၿပန္ေၿပာသည္။ ရထားရဲ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္ မ်က္ေစာင္းထိုးအေနအထားနဲ့ လူးလြန္႔ေနေသာ ရထားအရွိန္ေၾကာင့္ သူ႔အသံ ဝါးသြားတာၿဖစ္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူသည္<br /><span style="color: blue;">” မင္းဆီကို လာထိုင္ခြင့္ရွိလား ”</span> လို႔ေမးလိုက္သည္။<br />သူမက ခ်က္ခ်င္းပဲ <span style="color: blue;">” အိုး .. ရပါတယ္.. အဲဒီကပဲ ေၿပာပါ... ငါၾကားရပါတယ္ ။”</span> လို႔ စကားၿပန္လာသည္။<br /><br /><span style="color: blue;">” ငါ့ကို တမ်ိဳးမထင္ပါနဲ့ ၊ မင္းကို ၿမင္ေနတာ ၾကာၿပီ၊ ဒီအခ်ိန္၊ ဒီ ရထား၊ ဒီတြဲပဲတက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္းက ၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ ထူးၿခားေနလို႔ မိတ္ဆက္ခ်င္ယံုသက္သက္ပါ”</span> လို႔ အသံၿမွင့္ၿပီး ေၿပာလိုက္သည္။<br />သူမ ႏွဳတ္ခမ္းအထက္မွ အၿပံဳးအခ်ိဳ႔ၿဖင့္ <span style="color: blue;">” ေက်းဇူးပါ”</span> ဆိုတဲ့ စကားတလံုးထြက္က်လာသည္။ တဆက္တည္းမွာပဲ <span style="color: blue;">” မင္းကေရာ ဘယ္ကလဲ” </span>ဟု သူမထံမွ ေမးလာသည္။ <br /><br />သူသည္<span style="color: blue;"> ” ငါ .မင္းခံုကို လာထိုင္ပါရေစ”</span> လို႕ေတာင္းခံရင္ ထလိုက္ဟန္ၿပဳသည္။ သူမက ဘာမွ မေၿပာပဲ သူမ ေဘးခံုတြင္ ခ်ထားေသာ လြယ္အိတ္ထူၾကီးကို သူမ ကိုယ္ေဘးကပ္လွ်က္ေနရာေပးလိုက္သည္။ ႏွစ္ဦးယွဥ္လွွ်က္ ထိုင္လွွ်က္ေနရာရေသာ္လည္း သူမနဲ့ သူ႔ၾကားတြင္ ကြန္ၿပဴတာနဲ့ စာအုပ္မ်ားထည့္ထားဟန္တူေသာ လြယ္အိတ္ၾကီးတလံုးရွိေနေသာေၾကာင့္ သူ႔မွာ ထိုင္ခံု တၿခမ္းသာ ထိုင္ခြင့္ရသည္။ သူမကလည္း သူမ ခႏၶာ ကိုယ္ကို ရထားၿပတင္းဘက္မွီလိုက္ရင္း သူႏွင့္ ေဝးရာ ဘက္ဆီကို ကိုယ္ကိုယိမ္းထားလိုက္ေသးသည္။<br /><br /><span style="color: blue;">” ငါ ....... က လာတာပါ။&nbsp; မင္းကို မိတ္ဆက္ခ်င္ရံုသက္သက္ပါ။ မင္းက အိတ္အေလးၾကီးနဲ့ ညပိုင္းရထားေတြကို စီးေလ႔ရွိတာ ေတြ႔ေနတာၾကာၿပီ။ မင္းပံုစံက ထုူူးၿခားေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေၿပာရဦးမယ္။ ငါ့လို လာစၿပီး စကားေၿပာတဲ့လူတိုင္း လက္ခံစကားမေၿပာနဲ့ေႏွာ္။ ငါက မင္းၾကည့္ေကာင္းေၾကာင္း ၊ ပံုစံ ထူးၿခားေနလို႔ လာမိတ္ဆက္ခ်င္ယံုသက္သက္ပဲ၊ မင္ကို ေၿပာခ်င္ေနတာၾကာၿပီ။ မင္း မ်က္ႏွာက တင္းေတာ့ တမ်ိဳးထင္သြားမွာစိုးလို႔ ဒီတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနတာ” </span>လို႔ သူက သူမ ေဘးခံုကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေၿပာလိုက္သည္။&nbsp; <br /><br />သူမက တခ်က္ၿပံဳးလိုက္ရင္း ..<br /><span style="color: blue;">” ေက်းဇူးပါ.. ငါကလည္း မင္းကို စကားေၿပာတယ္ဆိုတာ မင္းလာတဲ့ ႏိုင္ငံက လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ငါ့မွာရွိလို႔ပါ။ သူတို႔က မ်ားေသာအားၿဖင့္ ေကာင္းတတ္ၾကလို႔ပါ။ ေက်းဇူးပဲ ..ငါဆင္းရေတာ့မယ္.. ဘိုင့္ ”</span> လို႔ စကားစကို ၿမန္ၿမန္ၿဖတ္ရင္း တံခါးဆီသို႔ လွမ္းထြက္လိုက္သည္။<br /><br />တံခါးအနားကို ေရာက္သြားေသာ သူမကို သူက ပါးစပ္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ၿဖင့္ကာရင္း ေလသံခပ္တိုးတိုးၿဖင့္ <span style="color: blue;">” ေဟး ..မနက္ၿဖန္ဒီရထားပဲစီးမွာလား.. ငါအလုပ္က ဒီအခ်ိန္အၿမဲၿပန္တာ.. ေနာက္ရက္ေတြလည္း ေတြ႔ခ်င္တယ္ ”</span> လို႔ ၂ ခါ ေၿပာလိုက္သည္။ တံခါးဖြင့္ဖို႔ ေက်ာခိုင္းရက္ အေနအထားမွ သူမ လည္ၿပန္တခ်က္ေစာင့္ငဲ့ၾကည့္ရင္း ဘာမွ&nbsp; မဆိုပဲ အၿပံဳးတခ်က္သာ ေပးသြားသည္။<br /><br />ရထားရပ္လို႔ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေတြ႔ရေသာ အဆင္းေလွကားမွ ခပ္ၿမန္ၿမန္ဆင္းသြားေသာသူမကိုၾကည့္ရင္း ” ဒီရထားတြဲကို တက္ရၿခင္းမွာ သူမဆင္းသြားေသာ ေလွကားအေပါက္နဲ့ အနီးဆံုးအတြဲၿဖစ္ေၾကာင္း” သူသေဘာေပါက္သြားသည္။<br /><br />ထိုအၿဖစ္အပ်က္အၿပီး ေနာက္ေန႔ေတြမ်ားမွာေတာ့ ရထားေစာင့္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ ရထားေခါင္းဘက္မွ ေရတြက္လွွ်င္ တတိယေၿမာက္ တီဗီြဖန္သားၿပင္ကို အာရံုၿပဳထားတတ္ေသာ၊ အက်ီၤေဘးအိတ္ထဲကို လက္ႏွိဳက္ထားတတ္ၿပီး ခြ်င္းဂန္းဝါးေနတတ္ေသာ၊ တခါတရံ နားၾကပ္တပ္ထားၿပီး ထီမထီဟန္အၿပည့္ရွိေသာ၊ ရထားေပၚတြင္ ထိုင္ခံုေတြရွိရက္နဲ့ ထိုင္ေလ႔မရွိေသာ၊ ရထားစီးေနရင္း ေမွာင္မဲေနေသာ အၿပင္ဘက္ကိုသာ အၾကည့္ေတြပို႔ထားတတ္ေသာ သူမကို ည ၁၁ နာရီထိုးဖို႔ ၅ မိနစ္အလို ေစာင့္ေနေသာ ပလတ္ေဖာင္းေပၚက လူအုပ္ထဲမွာေရာ ၊ သူမတက္ေလ့ရွိေသာ ရထားတြဲေပၚမွာပါ မေတြ႔ရေတာ့ေခ်။<br /><br /><i>ဒဏ္ရာမ်ားၿဖင့္ ၿပည့္ႏွက္ေနေသာ နလန္ထူကာစ သူမႏွလံုးသားအတြင္း ဗလာသန္႔စင္မွုၿဖင့္သာ ေအးခ်မ္းခ်င္ေသာသူမသည္ ထိုအၿဖစ္အပ်က္အၿပီး ေနာက္ရက္မွ စ၍ ၁၁ နာရီ ထိုးဖို႔ ၅ မိနစ္ အလို ရထားထက္ ၁၅ မိနစ္ ေစာေသာ ရထားကို အမွီလိုက္စီးသည္ ဆိုတာသာ သူနားလည္သေဘာေပါက္ႏိုင္ရင္ၿဖင့္ ....... </i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-3499392442782073515?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-7240833136170066002011-04-24T15:40:00.000+02:002011-04-24T15:40:34.526+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-yYSCM3okjKw/TbQkFFPNrVI/AAAAAAAABF4/qzoBEJtJSqo/s1600/IMG_0399-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-yYSCM3okjKw/TbQkFFPNrVI/AAAAAAAABF4/qzoBEJtJSqo/s640/IMG_0399-1.jpg" width="172" /></a>ကြ်န္မ ဒီကို ထြက္လာေတာ့ ကြ်န္မ ညီမေလးရဲ့သမီးေလး ကြ်န္မတူမေလးက ၁ ႏွစ္သမီးအရြယ္ပဲရွိေသးတယ္။ ဟိုတေန႔ကမွ သူ႔ရဲ့ ဦးဦးၿဖစ္သူ ကြ်န္မအစ္ကို ဝမ္းကြဲ စကၤာပူကေန ၿပန္သြားၿပီး ရိုက္လာတဲ့ဓာတ္ပံုေတြ ကို ကြ်န္မကိုပို႔ေပးတာ&nbsp; တူမေလးေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးလာတာ ေတြ႔ရတယ္။ အခုႏွစ္ထဲမွာ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မယ္တဲ့။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ၾကီးတယ္ဆိုတာ မသိသာေပမယ့္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ခြဲေနရသူေတြကို ၿပန္ၿမင္ရရင္ အရြယ္က ေတာ္ေတာ္ကြာသြားတာ သတိထားမိတယ္။ ကြ်န္မထြက္လာတုန္းက တူမေလးက ပုခက္ထဲမွာ၊ လူၾကီးေတြ လက္ေပၚမွာပဲရွိေသးတယ္။ ငိုရင္ အာၿပဲနဲ့ ငိုလြန္းလို႔ သူ႕အေမ ငယ္ငယ္ကနဲ့ တပံုစံထဲပဲလို႔ု႔ ၾကီးေဒၚတို႔က ေၿပာေလ႔ရွိတယ္။ </div>ညီမေလးတို႔ အိမ္ကို ဖုန္းေခၚရင္ တခါတေလ ဖုန္းကို သူ႔အေမဆီကေနယူၿပီး ” အန္တီၾကီး ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ၊ မီးမီးက မိုင္မိုင္ခ်ားေနတာ၊ မီးမီးက တီဗြီၾကည့္ေနတာ၊”&nbsp; အဲလို မပီကလာနဲ့ စကားတတ္ေသးတယ္။ ”မီးမီးဘာနဲ့ခ်ားလဲ” လို႔ ကြ်န္မက သူ႔လို မပီကလာအသံနဲ့ ေမးလိုက္ရင္ ” ထမင္းရွီရွမ္း ၊ ငါးေၾကာ္နဲ့ ” လို႔ မပီကလာ ေၿပာတတ္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေၿပာလိုက္ေသးတယ္ ” အန္တီၾကီး ...မီးမီးကို ကြန္ပါဘူးလွလွေလးေတြ ဝယ္ေပးေႏွာ္၊ ဂါဝန္လွလွေလးေတြ ဝယ္ေပးေႏွာ္” ဆိုၿပီး ပူဆာေသးတယ္။<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ၾကီးမွန္းသတိမထားမိပဲ တူမေလးက ” အန္တီၾကီး”လို႔ ေခၚလိုက္ကာမွ&nbsp; ”ငါ့ႏွယ္ ရင္ဖံုးအကၤီၤ်ဝတ္ၿပီး ဘီးစပတ္ေတာင္ ပတ္ရေတာ့မွာပါလား” လို႔ ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္ ... ဟဟားးး .... <br />ေမေမေၿပာၿပတာက သူ႔ ဦးဦးၿပန္ေရာက္ခါစက လူစိမ္းေနလို႔အနားကို မကပ္ဘူးဆိုပဲ။ ဓာတ္ပံုရို္က္ရင္လည္း ေၾကာက္လို႔ လူေနာက္ကို သြားၿပီးပုန္းေနတယ္တဲ့။ ေနာက္မွ တၿဖည္းၿဖည္းခင္လာၿပီး ” ဦးဦးေဇာ္ ၊ ဦးဦးေဇာ္”&nbsp; ဆိုၿပီး ကြ်န္မ အစ္ကိုဝမ္းကြဲကို စကားေတြေၿပာေနေတာ့တယ္တဲ့။&nbsp; <br />ဟို တေန႔က အိမ္ကိုဖုန္းေခၚေတာ့ ”ေဖေဖ အေသးမေလး၇ွိလား” လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ ေဖေဖက ” သမီးတူမေလးမရွိဘူးတဲ့ ဟိုဘက္က အဖြားအိမ္ကို လိုက္သြားတယ္” တဲ့။ ”ဟုတ္လား..သူနဲ့ စကားေၿပာခ်င္တာ” လို႔ ေဖေဖကိုေၿပာၿပေတာ့ ”အမေလး... သမီးတူမေလးက အရမ္းစကားမ်ားတာ။ တေန႔တေန႔ သူ႔ကိုပဲထိုင္ၿပီး စကားေၿပာေနရတယ္” တဲ့။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EaDVINpbaqg/TbJ2wglQLWI/AAAAAAAABF0/RpBEkEYM7vo/s1600/IMG_0379.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="233" i8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-EaDVINpbaqg/TbJ2wglQLWI/AAAAAAAABF0/RpBEkEYM7vo/s320/IMG_0379.JPG" width="320" /></a>ကြ်န္မ ၿပန္သြားရင္ေကာ....<br />တူမေလးက ကြ်န္မကို စိမ္းေနဦးမွာလား မသိ... ကြ်န္မကေတာ့ သူေၿပာတဲ့စကားေတြကို နားေထာင္ခ်င္တယ္။ သူေမးမယ့္ေမးခြန္းေတြကို ေၿဖၾကည့္ခ်င္တယ္။ သူ႔ရဲ့ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ့ပံုေတြကို ၾကည့္ၿပီး သနပ္ခါးေတြပ်က္ေအာင္ ကလိထိုး, ဖက္နမ္းလိုက္ခ်င္ေတာ့တာ။ <br /><br />.............&nbsp; အိမ္..ကို..&nbsp; လြမ္းလိုက္တာ ................ <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-724083313617006600?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-57360920980572837882011-04-21T00:42:00.001+02:002011-04-21T00:44:03.591+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RmQFP2NCUyg/Ta9eZaV4BkI/AAAAAAAABFs/HGyATY_6aFU/s1600/Unbenannt-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" i8="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-RmQFP2NCUyg/Ta9eZaV4BkI/AAAAAAAABFs/HGyATY_6aFU/s400/Unbenannt-1.jpg" width="130" /></a></div>ထိုေန႔<br />သူမႏွုတ္ခမ္းအထက္မွာ အၿပံဳးစေတြ ေဝေနတဲ့ ေန႔။<br /><br />ထိုေန႔<br />မနက္ ရ နာရီ ေစ်းထေၿပးၿပီး ေန့လည္ ၁၂ နာရီအမွီ ကိတ္မုန့္ တလံုးအတြက္ လံုးပန္းရတဲ့ ေန႔။<br /><br />ထိုေန႔<br />ဌာနအဝင္တံခါးကို တြန္းဝင္ဖြင့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ “ Herzlichen&nbsp; G . . . . . . . . . .&nbsp; Z . . &nbsp;&nbsp; G . . . . . tag&nbsp; ” လို႔ ဝိုင္းေအာ္ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေပြ႔ဖက္ႏွဳတ္ဆက္ၿခင္းကို ခံရတဲ့ေန႕။<br /><br /><br />ထိုေန႕<br />အလုပ္စားပြဲေပၚမွာ လက္ေဆာင္ေသးေသးေလးေတြက သူမကို ဆီးၾကိဳေနတဲ့ေန႔။<br /><br /><br />ထိုေန႔<br />မနက္ေစာေစာအီးေမးဖြင့္လိုက္တာနဲ့ မေမွ်ာ္လင့္္ထားသူ တစံုတေယာက္ထံမွ&nbsp; ဆုေတာင္းေမတၱာစာတိုေလး လက္္ခံရ၇ွိခဲ့တဲ့ေန႕။<br /><br />ထိုေန႔<br />ကိုယ့္ကိုအသိအမွတ္ၿပဳတဲ့အေနနဲ့ ဌာနမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ ေန႔လည္စာစုစား၊ ကိတ္မုန့္ကို ေကာ္ဖီနဲ့ေသာက္ရင္း ရယ္စရာေတြနဲ့ ေပါ့ပါးတဲ့ေန့။<br /><br />ထိုေန႔ <br />ဖုတ္လာတဲ့ကိတ္မုန့္ကေလး ကို မအားေသးလုိ႔ မက်န္မွာစိုးလို႔ ခ်န္ထားဖို႔ မွာထားသူေတြ၊ ၂ တံုးစားခ်င္လို႔ လွီးေနတုန္း အနားကို တိုးတုိးေလးလားေၿပာသူေတြနဲ့ ကိတ္မုန့္ေလးမ်က္ႏွာပြင့္ေနလို႔&nbsp; ဝမ္းသာရတဲ့ေန႔။ <br /><br />ထိုေန႔<br />ညေနပိုင္းမွာ အရင္ႏွီးဆံုးတိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ဆိုင္ တ ဆိုင္မွာ စားရင္းေသာက္ရင္း မိန္းခေလးတို႔ဘာသာဘာဝ ေၿပာေလ့ရွိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ့ သူ႕အၿမင္ကိုယ့္အၿမင္ ဖလွယ္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ေန့။<br /><br />ထိုေန႔<br />သူမရဲ့ အမွတ္တရမ်ားစြာမ်ားထဲမွ အမွတ္တရ အရွိဆံုးေသာ ေန႔တေန႔။<br /><br />ထိုေန႕<br />သူမရဲ့ မ်က္လံုး ၂ လံုးပြင့္၊ ႏွဳတ္ခမ္း ႏွစ္လႊာဖြင့္ၿပီး “ အူဝဲ .... ” လို႔ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း “ . . ” ကေအာ္ခဲ့တဲ့ေန႔။<br /><br />သူမရဲ့ ထိုေန႔ကို သူမအတြက္ ဒီမွာသိမ္းထားပါ့မယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-5736092098057283788?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-5740592738302809322011-04-19T12:30:00.004+02:002011-04-19T12:38:31.959+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><a href="http://www.tinyurl.com/4xfz247"><span style="color: red;"><span style="color: blue;">လာအို ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ</span> </span> </a> က အၿပန္ Mannheim ၿမိဳ႔ကို ကြ်န္မနဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ရယ္၊ အစ္မရွင္ေလးတို႔ ၂ ေယာက္ရယ္၊ အားလံုး ၅ ေယာက္သား ေလွွ်ာက္လည္ၾကတယ္။ Mannheim ၿမိဳ႔က ကြ်န္မ ၆ လၾကာ ဂ်ာမန္စကားေၿပာသင္တန္းတက္ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႔ပါ။ ၿမိဳ႔က ၿမိဳ႔ၾကီးထဲမွာလည္း မပါဘူး။ ၿမိဳ့ေသးထဲမွာလည္း မပါဘူး။ အလည္အလတ္ၿမိဳ႔၁ ခုနဲ့ တကၠသိုလ္ရွိတဲ့ ၿမိဳ့မို႔ နာမည္ရွိတဲ့ ၿမိဳ့တၿမိဳ့ပါပဲ။ ၿမိဳ့ရဲ့ အဓိက Land Mark က Wasserturm လို႔ေခၚတဲ့ ၿမိဳ႔လည္မွာရွိတဲ့ တာဝါတဲ့။ အဲဒီတာဝါကိုပဲ ၆ လၾကာၾကင္လည္ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႔တၿမိဳ႔ကို ေအာင့္ေမ့တဲ့အေနနဲ့ သြားၾကည့္ခ်င္တာလည္းပါတယ္။ တာဝါအေနာက္က ပန္းၿခံမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ က်ဴးလစ္စ္ပန္းေလးေတြက ဒီအခ်ိန္မွာ စၿပီးစိုက္ပ်ိဳးေနၾကလို႔ လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ့ အေရာင္အေသြးစံုစြာ အလွခ်င္းၿပိဳင္ေနၾကတယ္ေလ။ ပန္းေလးေတြကို ၿမင္ရတာ စိတ္ၾကည္ႏူးတယ္။ ပန္းေလးေတြအနားထိုင္ရတာ သူတို႔ရဲ့ ေအးခ်မ္းမွုကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးတယ္ေလ။ ရာသီဥတုက အရမ္းမပူေသးဘုူး။ ၁၃ နဲ့ ၁၅ ဒီဂရီၾကားေလာက္မွာ ရွိေလာက္တယ္။ ေကာင္းကင္က အၿပာေရာင္မဟုတ္၊ ၾကည္လဲ့လဲ့နဲ့ ေနလည္းအရမး္မေတာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ေကာင္းတဲ့အေနအထားပါပဲ။ တကယ့္ေႏြရာသီေရာက္ရင္ ဒီပန္းၿခံက ေရပန္းေတြနဲ့ ပန္းေတြနဲ့ လာကစားတဲ့သူေတြနဲ့ ေဘးႏွစ္ဘက္စၾကၤလမ္းမွာ ပန္းႏြယ္ပန္းခက္ေတြၾကားမွာ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ၊ ထိုင္ၿပီး ေရခဲမုန့္စားသူေတြနဲ့ ၊ မဂၤလာေဆာင္အလွဓာတ္ပံုလာရိုက္သူေတြနဲ့ ပိုစည္တာေတြ့ရလိမ့္မယ္။ ကြ်န္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့ေန့ကေတာ့ စံုတြဲ ၂ တြဲလားပဲ မဂၤလာေဆာင္ဝတ္စံုေတြနဲ့ လာရိုက္ေနတာေတြ႔ရတယ္။<br /><br />ကြ်န္မက ဓာတ္ပံုဆရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ ပန္းလွလွေလးေတြကို သြားရင္းလာရင္း မွတ္တမ္းတင္လာတာပါ။ ပန္းေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးရလို႔ေလ။&nbsp; ဤပန္းေလးေတြေၾကာင့္ ဤပိုစ့္ကို ဖတ္သူေတြကို ၾကည္ႏူးေစတယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မေပ်ာ္သည္ေလ....... <br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ပန္း (၁)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XiT95Sj4zpg/Ta1TvUImm-I/AAAAAAAABE8/eGiT_pXCIMY/s1600/111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-XiT95Sj4zpg/Ta1TvUImm-I/AAAAAAAABE8/eGiT_pXCIMY/s640/111.jpg" width="640" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">ပန္း (၂)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wN9mRnlJ1g4/Ta1T-TmdE9I/AAAAAAAABFY/nVvmo62b2tg/s1600/1111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-wN9mRnlJ1g4/Ta1T-TmdE9I/AAAAAAAABFY/nVvmo62b2tg/s640/1111.jpg" width="640" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ပန္း (၃) </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-65N4KsJLkEM/Ta1Tw5HzoYI/AAAAAAAABFA/CunzKWSCtH0/s1600/112.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-65N4KsJLkEM/Ta1Tw5HzoYI/AAAAAAAABFA/CunzKWSCtH0/s640/112.jpg" width="640" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ပန္း(၄) <a href="http://1.bp.blogspot.com/-1STgjaJg7lc/Ta1T_MZRJCI/AAAAAAAABFc/TwOoveWDJWk/s1600/DSCN0573.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-1STgjaJg7lc/Ta1T_MZRJCI/AAAAAAAABFc/TwOoveWDJWk/s640/DSCN0573.JPG" width="640" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">ပန္း (၅)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WX8h4NXB9vM/Ta1T7BEbu9I/AAAAAAAABFE/ZNuLW0-vV74/s1600/113.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-WX8h4NXB9vM/Ta1T7BEbu9I/AAAAAAAABFE/ZNuLW0-vV74/s640/113.jpg" width="640" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">ပန္း (၆)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Mk0aOo6fl7g/Ta1T7rwTe6I/AAAAAAAABFI/jw_gUWEHerE/s1600/114.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-Mk0aOo6fl7g/Ta1T7rwTe6I/AAAAAAAABFI/jw_gUWEHerE/s640/114.jpg" width="640" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">ပန္း (၇)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-p8ZhVUm2CsY/Ta1T840H9-I/AAAAAAAABFQ/2UCsC4Lp78s/s1600/116.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-p8ZhVUm2CsY/Ta1T840H9-I/AAAAAAAABFQ/2UCsC4Lp78s/s640/116.jpg" width="640" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">ပန္း (၈)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GfPLFmDhR1k/Ta1T8C4qONI/AAAAAAAABFM/d0LtJMUg1KA/s1600/115.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-GfPLFmDhR1k/Ta1T8C4qONI/AAAAAAAABFM/d0LtJMUg1KA/s640/115.jpg" width="640" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">ပန္း (၉)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RlpRleoUCmw/Ta1T9yBjEHI/AAAAAAAABFU/osP7y0x2CnI/s1600/117.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-RlpRleoUCmw/Ta1T9yBjEHI/AAAAAAAABFU/osP7y0x2CnI/s640/117.jpg" width="640" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-574059273830280932?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-83178121588464181802011-04-18T14:02:00.001+02:002011-04-18T14:11:23.436+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">စေနေန႔ (၁၆.၀၄.၂၀၁၁) က Mannheim ၿမိဳ႔အနားက Ketsch ဆိုတဲ့ၿမိဳ့ကေလးမွာ က်င္းပတဲ့ လာအိုႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ကို ကြ်န္မနဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ေရာက္ပါတယ္။ <a href="http://www.tinyurl.com/3a5mbk9"><span style="color: red;"> အစ္မရွင္ေလး </span> </a> တို႔ မိသားစုရဲ့ ဖိတ္ေခၚသတင္းေပးမွဳေၾကာင့္ပါ။ မနက္ ၆နာရီ ၄၅ ရထားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။ Heidelberg ၿမိဳ႔မွာ အၿခားၿမိဳ႔က သူငယ္ခ်င္း တေယာက္နဲ့ ခ်ိန္းၾကတယ္။ Ketsch က Heidelberg ကေနသြားရင္ ပိုလမ္းေၾကာင္းသင့္တာမို႔ ဘူတာရံုေရွ့မွာပဲ ဘတ္စ္ကားေစာင့္စီးလိုက္ၾကတယ္။ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ၿပီးေပမယ့္ လမ္းက ၁၂ မိနစ္ေလာက္ထပ္ေလွ်ာက္မွ ပြဲေတာ္ရွိရာ ေဟာခန္းကို ေရာက္တယ္။ ေသာၾကာေန့က ဘာေတြနဲ့အလုပ္ရွဳပ္ေနမွန္းမသိတဲ့ကြ်န္မ ရထားအခ်ိန္စာရင္းပဲ ပရင့္ထုတ္လာမိတာ ေတာ္ေသးလို႔ သူငယ္ခ်င္းက လမ္းေၾကာင္းအားလံုးေၿမပံုကို ထုတ္လာလို႔ ကြင္းၿပင္က်ယ္မွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ခန္းမကို လြယ္လြယ္ကူကူရွာေတြ႔သြားတယ္။ Heidelberg ဘူတာရံုမွာကတည္းက မက္ရွ္ေစ့ပို႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္ရွာတဲ့ အစ္မ ရွင္ေလးက ေဟာခန္းအေရွ့မွာ ၿမန္မာဝတ္စံုေလးနဲ့ ပုဝါေလးခ်လို႔ ေစာင့္ေနတယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">တရားေပးမယ့္အခ်ိန္က ၁၀နာရီ၊ ေရာက္သြားတာက ၁၀နာရီထိုးဖို႔ ၁၀ မိနစ္ေလာက္အလိုဆိုေတာ့ အဆင္ေၿပသြားတယ္။ လာအိုရိုးရာဝတ္စံုေလးေတြဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ေတြ၊ အမ်ိဳးသားၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ေတြ ၊ ကေလးေတြကအစ ရိုးရာဝတ္စံုေလးေတြနဲ့ ၿမန္မာၿပည္က ဓမၼေဟာခန္းမွာလုပ္တဲ့ အလွဴေပးပြဲၾကီးနဲ့ေတာင္တူေနေတာ့တယ္။ ပြစိပြစိေၿပာေနသံေတြ၊ ေဟာခန္းအေရွ့က ေစ်းတန္းကေရာင္းေနတဲ့ စားစရာ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ့ တကယ့္ ပြဲေစ်းတန္းနဲ့ ဘုရားပြဲနဲ့တူေနတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံကပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ့္အာရွဘက္က လူေတြကို ၿမင္ရေတာ့ တမ်ိဳးေပ်ာ္ေနမိတယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mU1tVYgVRvs/TatOZmBlgaI/AAAAAAAABD0/dI23NfuDnOs/s1600/DSCN0507.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-mU1tVYgVRvs/TatOZmBlgaI/AAAAAAAABD0/dI23NfuDnOs/s320/DSCN0507.JPG" width="320" /></a></div><br />တရားနာတာက ပါလိလို႔ခ်ေပးလို႔ အားလံုးသိေနေပမယ့္ အခ်ိဳ႔အၿဖတ္အေတာက္ေတြမတူတဲ့ေနရာမွာဆိုရင္ ၇ြတ္ေနရင္းနဲ့ေမ့သြားလို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ့လက္ကုပ္ေၿပာရေသးတယ္။ တရားေပးၿပီးေတာ့ ကိုယ္သယ္လာရာ ဆြမ္း၊ ပန္း၊ ပစၥည္းခဲဘြယ္ေတြကို လူတန္းစီၿပီး လွဴရတယ္။ ဘာေတြလုပ္လို႔ ဘယ္လိုအစီအစဥ္ရွိမွန္းမသိတဲ့ ကြ်န္မတို့သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္အဖြဲံ လွဴဖို႔ကိုလည္း လမ္းမွာတိုင္ပင္ထားသလို႔ ေငြသားပဲ လွဴေတာ့မယ္လို႔ ေတြးထားတာ ၊ ဦးေသာမတ္စ္နဲ့အစ္မ ရွင္ေလးရဲ့စီစဥ္မွဳေၾကာင့္ သူတို႔ သယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲက ေကာ္ဖီ ၁ ထုပ္စီနဲ့ ႏို့ဆီ ၁ ဗူးစီ ခြဲယူလွဴေစခဲ့တာကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္မိပါတယ္ အစ္မေရ.........<br />အဲဒီ လူေတြထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ၊ခရမ္းႏုေရာင္ေလး ဝတ္ထားတဲ့ အစ္မ ရွိတယ္။ :-)&nbsp; <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DVJbmgOM3gA/TatOdogBmwI/AAAAAAAABD4/pDAIF-mjonU/s1600/DSCN0515.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-DVJbmgOM3gA/TatOdogBmwI/AAAAAAAABD4/pDAIF-mjonU/s320/DSCN0515.JPG" width="320" /></a></div><br />ၿပီးေတာ့ အေၾကြေစ့လဲ ၿပီးဒီဆြမ္းအုပ္ကေလးေတြမွာ လိုက္လွဴတယ္။ ဆြမ္းခြက္ ၁၀၈ ခြက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေသခ်ာေတာ့မေရထားမိဘူး။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ne0_tA1aTQc/TatOhMiOMBI/AAAAAAAABD8/y-l29OGilhk/s1600/DSCN0517.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-ne0_tA1aTQc/TatOhMiOMBI/AAAAAAAABD8/y-l29OGilhk/s320/DSCN0517.JPG" width="320" /></a></div><br />ဘုန္းဘုန္းေတြ ဆြမ္းဘုန္းေပးေနခ်ိန္မွာ ေစ်းဆိုင္ေတြကို ေလွ်ာက္ပတ္တယ္။ သေရက်တယ္။ ဝယ္ခ်င္တာကို ဝယ္တယ္။ မၿမင္ရတာၾကာတဲ့အစားအစာ ၊ အသီးအရြက္ေတြကို တေမ့တေမာၾကည့္တယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္။ ၿမည္းလို႔ရတာ အကုန္ၿမည္းတယ္။ အဲဒါ ကြ်န္မတို႔အဖြဲ့ေလ။ ကြ်န္မတို့ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စု အဲဒီကို ေရာက္လာတာ ဘုရားလည္းဖူးရင္း လိပ္ဥလည္းတူးရင္းကိုး ။ ဘုရားဖူးတာ ကုသိုလ္ရဖို႔ လိပ္ဥတူးတာ ဗိုက္ဝဖို႔ :-)<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mATyXv7Dyoo/TatPDMaZ2nI/AAAAAAAABEA/xI3_PUZ1VIo/s1600/DSCN0521.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-mATyXv7Dyoo/TatPDMaZ2nI/AAAAAAAABEA/xI3_PUZ1VIo/s320/DSCN0521.JPG" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">ဝက္သားေၿခာက္ကင္၊ နဲ့ ငပိေထာင္း ။ ၃ ေယာက္သားအပီအၿပင္အားေပးလာတဲ့ဆိုင္&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-tW0z1dmQcwQ/TatPG8QT2dI/AAAAAAAABEE/Nkf6m0EoSCw/s1600/DSCN0522.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="278" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-tW0z1dmQcwQ/TatPG8QT2dI/AAAAAAAABEE/Nkf6m0EoSCw/s320/DSCN0522.JPG" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">ေကာင္ညွင္းေၿခေထာက္ </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UL6owIBs1sY/TatPOMacFsI/AAAAAAAABEI/KRL09dR286E/s1600/DSCN0523.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-UL6owIBs1sY/TatPOMacFsI/AAAAAAAABEI/KRL09dR286E/s320/DSCN0523.JPG" width="320" /></a></div>ဟင္းရြက္စံု၊ ေစ်းႏွုန္းကလည္း မဆိုးပါဘူး။ နံနံပင္ တစ္စီးကို ၁ က်ပ္ပဲ။ ကြ်န္မတို႔ၿမိဳ႔မွာ ၁ က်ပ္ ၿပား ၉၀ ။ <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rQJOiCV-Q0I/TatPQ0_r7jI/AAAAAAAABEM/Z5h_t5et_fc/s1600/DSCN0524.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-rQJOiCV-Q0I/TatPQ0_r7jI/AAAAAAAABEM/Z5h_t5et_fc/s320/DSCN0524.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">ငါးေၿခာက္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-83FBym0SXrA/TatPiVJ3WpI/AAAAAAAABEQ/3NHB9PHBL0o/s1600/DSCN0525.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-83FBym0SXrA/TatPiVJ3WpI/AAAAAAAABEQ/3NHB9PHBL0o/s320/DSCN0525.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">သရက္သီး ငပိေထာင္း၊ ငါးငပိခ်က္&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-O6pG2FQQoKE/TatPj1mZOxI/AAAAAAAABEU/EH4ZXyIcsig/s1600/DSCN0526.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-O6pG2FQQoKE/TatPj1mZOxI/AAAAAAAABEU/EH4ZXyIcsig/s320/DSCN0526.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">အခ်ိဳမုန့္ေတြ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-bvPULWtJcM0/TatPpWd3kwI/AAAAAAAABEY/fJn7Ub993Bs/s1600/DSCN0528.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-bvPULWtJcM0/TatPpWd3kwI/AAAAAAAABEY/fJn7Ub993Bs/s320/DSCN0528.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">ေကာင္ညွင္းထုပ္၊ ေကာင္ညွင္းေၿခေထာက္</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-prvjLBsAQxc/TatPrFstPpI/AAAAAAAABEc/WShdNDoiW0Q/s1600/DSCN0530.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-prvjLBsAQxc/TatPrFstPpI/AAAAAAAABEc/WShdNDoiW0Q/s320/DSCN0530.JPG" width="320" /></a></div>အီၾကာေကြး ၊ ေနာက္၁ ခုကဘာတဲ့ ( မနက္ေစာေစာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ရတတ္တဲ့မုန့္ ၊ ဘဲသားမုန့္လို႔ေခၚတယ္ထင္တယ္၊ နာမည္ေတြေမ့ကုန္ၿပီ ၊ ပံုစံၿမင္ရင္ေတာ့ သားေရေတြက်တာခ်ည္းပဲ :-))<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-pAREVqEI7Tk/TatP8upsl9I/AAAAAAAABEk/4b8-e2MRC_M/s1600/DSCN0534.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="253" r6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-pAREVqEI7Tk/TatP8upsl9I/AAAAAAAABEk/4b8-e2MRC_M/s320/DSCN0534.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">မုန့္လင္မယားလား မုန့္ေမာင္ႏွမလား၊ ေနာက္အီၾကာေကြး </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6IYixbP1X0Q/TatP-N-t_EI/AAAAAAAABEo/0iK-wAouMsU/s1600/DSCN0535.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-6IYixbP1X0Q/TatP-N-t_EI/AAAAAAAABEo/0iK-wAouMsU/s320/DSCN0535.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">တိုင္းရင္းေဆးေတြနဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြ</div><br />ဘုန္းဘုန္းေတြဆြမ္းဘုန္းေပးအၿပီး၊ ရြတ္ဖတ္သရဇယ္ အၿပီး လာတဲ့လူေတြအတြက္ေန႔လည္စာကို အတြင္းခန္းမထဲမွာေတာ့ဘူေဖးပြဲေတြနဲ့ သစ္သီးပြဲေတြကို စားပြဲရွည္ ၂ ခုနဲ့ ၿပင္ထားတယ္။ ဘူေဖးကေတာ့ အစံု။ ငပိေထာင္းနဲ့ ထိုင္းသေဘာၤသီးေထာင္းကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။ လာအိုစာ၊ ထိုင္းစာ၊ ဘာေတြမွန္းလည္းေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ ပန္းကန္ထဲကို ေတြ႔ရာအကုန္ေကာက္ထည့္ၾကတာ။ ငပိရည္ေတြနဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္နဲ့ ပန္းကန္ထဲမွာ ေပါေလာေမ်ာလိုေမ်ာ၊ ေရႊၾကည္ေကာင္ညွင္းနဲ့ သေဘၤာသီးေထာင္းနဲ့ေရာလိုေရာနဲ့၊ အစ္မ ၇ွင္ေလးက ကြ်န္မတို႔ေတြရွက္ၿပီး ဘူေဖးမယူတတ္မွာစိုးလို႔တဲ့ ၊ ဝက္နားရြက္သုပ္လာတယ္။ ကြ်န္မတို႔အဖြဲ့ ၾကိဳက္မရွက္ ငတ္မရွက္ဆိုတာ အစ္မေကာင္းေကာင္းၾကီးသိသြားတယ္။ :D<br />ေရမထိရေသးေပမယ့္ လာတဲ့သူေတြကို ေရပတ္ဖို႔မေမ့တဲ့ ၊ စပေရးေရဘူးသယ္လာတဲ့အစ္မ၊ ပြဲေတာ္ကို ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ အစ္မ နဲ့ ဦးေသာမတ္စ္ကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္.......<br />အဆင္ေၿပရင္ ေနာင္ႏွစ္မွာ ေရဘူးအၾကီးၾကီး ၿပန္သယ္လာမယ္။ ၿပီးရင္အစ္မရဲ့ အိမ္လိုက္ၿပီး မုန့္လုပ္စားမယ္။ ၂ ဆၿပန္ လက္စားေခ်ဖို႔ေလ..&nbsp; :P :P <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9nE__HUqca0/TatQA_i-9aI/AAAAAAAABEs/53cg3Bd-f8I/s1600/DSCN0536.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="221" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-9nE__HUqca0/TatQA_i-9aI/AAAAAAAABEs/53cg3Bd-f8I/s320/DSCN0536.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zh35MX_yUhY/TatQCRYr9UI/AAAAAAAABEw/vfgZqUWQ-Fo/s1600/DSCN0537.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-zh35MX_yUhY/TatQCRYr9UI/AAAAAAAABEw/vfgZqUWQ-Fo/s320/DSCN0537.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-xuXMVBdorEo/TatQDXAvjnI/AAAAAAAABE0/RiwH8UXB5KY/s1600/DSCN0538.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-xuXMVBdorEo/TatQDXAvjnI/AAAAAAAABE0/RiwH8UXB5KY/s320/DSCN0538.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-MrRBgUKZN78/TatQD9pBJ7I/AAAAAAAABE4/AlhZbdA-jgE/s1600/DSCN0539.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="203" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-MrRBgUKZN78/TatQD9pBJ7I/AAAAAAAABE4/AlhZbdA-jgE/s320/DSCN0539.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-8317812158846418180?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-30679935668194742082011-04-14T12:45:00.001+02:002011-04-14T12:47:58.106+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ေကာင္းကင္ၿပာရဲ့ ရိပ္လႊာ ေလႏုေအးေတြရဲ့ တီးတိုးက်ီစယ္မွဳေၾကာင့္ ၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း ေတြနဲ့ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ေရၿပင္ၾကည္ၾကည္ေရကန္ငယ္ကေလးက ေႏြဦးေပါက္ရဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြနဲ့ ေအးေဆးစြာ လဲေလွာင္းလို႔ေနတယ္။ ေက်ာင္းဝန္းထဲက ပင္မ ေက်ာင္းအေဆာင္နဲ့ ေက်ာင္းသားအေဆာင္ေတြ ၾကားက တံတား၁ ခုေပၚကေနၾကည့္ရင္ ဒီအတိုင္းၿမင္ရတယ္။ ေရကန္ရဲ့ ဟိုဘက္နံေဘး ခဲေရာင္အေဆာက္အဦးက ေက်ာင္းသားေဆာင္၊ ဒီဘက္က တစြန္းတစ ထြက္ေနတဲ့ သစ္သားအေဆာက္အဦးက Guest House ၊ မၾကာခင္မွာပဲ ေရကန္ေရွ႔က ကြက္လပ္ၿပင္မွာ Grill party ေတြ၊ ၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚမွာ ေနစာလွံုသူေတြ၊ စာဖတ္သူေတြကို ၿမင္ရေတာ့မယ္။လူေတြကို ေအးခ်မ္းမွု စိတ္အပန္းေၿပမွဳကို ေပးတတ္ေသာ ထိုေရကန္ေလးက ေႏြရာသီရဲ့ မိုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ အေရာင္ေတြနဲ့ ေဆာ့ကစားလို့ ......</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7PRM2-f9PMQ/TabBH5R-5oI/AAAAAAAABDY/o6CMOH3_qhY/s1600/DSCN0472.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-7PRM2-f9PMQ/TabBH5R-5oI/AAAAAAAABDY/o6CMOH3_qhY/s320/DSCN0472.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">&nbsp; </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ေႏြရာသီမွာေတာ့ ထိုေရကန္ေလးက မ်က္ခင္းစိ္မ္းစိမ္းေလးရယ္၊ သစ္သားအေဆာက္အဦးရဲ့ အရိပ္ေလးရယ္၊ ကန္နံေဘးမွာ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြရယ္ ၊ ပါတီ လုပ္သူေတြရယ္၊ ကစားသူေတြရယ္နဲ့ ဆူညံစီကားစြာ တင့္တယ္ေနေပမယ့္&nbsp; </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://2.bp.blogspot.com/-O6Z0KEWMwpA/TabBgwo_CBI/AAAAAAAABDs/hych9cqu-Cc/s1600/SNV30160.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-O6Z0KEWMwpA/TabBgwo_CBI/AAAAAAAABDs/hych9cqu-Cc/s1600/SNV30160.JPG" /></a></div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">ေဆာင္းရာသီမွာေတာ့ ထိုေရကန္ေလးက&nbsp; အထီးက်န္စြာ ခ်မ္းေနရရွာတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ့ ေရမ်က္ႏွာၿပင္ ဧရိယာကလည္း ေရေတြက ခဲသြားတတ္လို႔ တၿဖည္းၿဖည္းနည္းသြားတယ္။ ေရကူးေနတဲ့ ဘဲေလးေတြဆိုရင္ သူတို႔ ကူးဖို႔ ေနရာမ၇ွိေတာ့လို႔ ခဲေနတဲ့ ေရမ်က္ႏွာၿပင္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာပဲ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ့ ကူးေနရရွာတတ္တယ္။ လံုးဝ ေရခဲသြားရင္ ထိုေရကန္ မ်က္ႏွာၿပင္က ကေလးေတြ ေရလႊာေလ်ာစီးကစားတဲ့ ကြင္းၿပင္ၿဖစ္သြားတတ္တယ္။&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">အို......... သူလည္း ရာသီဥတုကိုလိုက္ၿပီး အံတု ေၿပာင္းလဲတတ္သည္ေလ.....</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rWdso-BN63I/TabBLWd5MvI/AAAAAAAABDc/yR2-o0_-PpE/s1600/SNV37191.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-rWdso-BN63I/TabBLWd5MvI/AAAAAAAABDc/yR2-o0_-PpE/s320/SNV37191.JPG" width="320" /></a></div>ႏွင္းေရာင္နဲ့ မိုးသားေရာင္ တေရာင္တည္း ဟပ္ေနတတ္တဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ထိုေရကန္ေလးကလည္း ပတ္ဝန္းက်င္အေရာင္မ်ားနဲ့ လိုက္ဖက္ညီစြာ ေအးစက္စက္သံစဥ္ေတြနဲ့ရယ္ေလ....<br />ေရကန္ ေရမ်က္ႏွာၿပင္လံုးဝေအးခဲသြားရင္ေတာ့ တကယ့္ေၿမၾကီးေပၚမွာ ႏွင္းေတြဖံုးေနသည့္အလား ေရကန္မ်က္ႏွာၿပင္ေပၚကို ၿဖတ္ေလွ်ာက္လို႔ရတယ္။&nbsp; ေအာက္က ေရမ်က္ႏွာၿပင္က မွန္သားၿပင္အလားၿဖစ္ေနတတ္လို႔ သတိထားၿပီးေတာ့ ေလ်ွာက္ရတယ္။ ကေလးေတြကလည္း စကိတ္စီးဖိနပ္ေတြနဲ့ စကိတ္စီးၾကတယ္။<br /><br />ရာသီဥတုက အၿမဲ တသမတ္တည္းရွိမေနသလို ထိုေရကန္ေလးကလည္း ရာသီဥတုကိုလိုက္ၿပီး ေၿပာင္းလဲတတ္သည္ေလ.... ေဆာင္းတြင္းအခ်ိန္ဆိုရင္ ေရကန္ေလးက ဥတုရာသီ အံတုၿပီး ႏွင္းေတြနဲ့ ေရခဲေပးသလို တကယ့္ ေက်ာက္သားၿပင္ တိတိကို အသြင္းေၿပာင္းေပးတတ္တယ္။ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေစဖို႔ ေလွ်ာစီးကြင္းအၿဖစ္ ေၿပာင္းလဲေပးသလို လူသားေတြ သူ႔အေပၚကေန ၿဖတ္ေလ်ွာက္သြားႏိုင္ဖို႔ သူ႔ရဲ့ မာေက်ာတဲ့ ေရခဲၿပင္ေက်ာကုန္းကို ၿဖန့္ခင္းထားတယ္။ <br />ေဟာ ...ေႏြရာသီ တေခါက္ ေရာက္လာၿပန္ေတာ့လည္း စိမ္းစိမ္းစိုစို ၿမက္ခင္းေတြအၾကား မွာ ၿငိမ့္ေညာင္းစြာ လွိဳင္းၾကက္ခြတ္ေသးေသးေလးေတြနဲ့ လူသံဆူညံစြာနဲ့ တင့္တင့္တယ္တယ္ အေဆာက္အဦး နံေဘးမွာ အခန့္သားရွိေနလို႔ ...... သူၿပံဳးေနတယ္ေလ...သူ႔မွာ ဘယ္လိုရာသီမ်ိဳးမဆို အေရာင္ေတြကိုလိုက္ၿပီး အန္တု အၿပံဳးေတြရွိတယ္။ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-RU9-N47UpuI/TabBUDh0UPI/AAAAAAAABDo/PN2qvrfOYHQ/s1600/SNV37187.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-RU9-N47UpuI/TabBUDh0UPI/AAAAAAAABDo/PN2qvrfOYHQ/s320/SNV37187.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: x-small;">( ပံု ။&nbsp; ေရခဲမ်က္ႏွာၿပင္ ေရကန္ေပၚက ေမ်ာက္ေလာင္း ၃ ေကာင္ ၊ ေရခဲမ်က္ႏွာၿပင္ေပၚကို အံတုေၿခလွမ္းႏိုင္လို႔ ေအာင္ႏိုင္အၿပံဳးေတြနဲ့ လက္ေတြေလထဲကို ေၿမွွာက္လို႔၊ ခဲေနတဲ့မ်က္ႏွာၿပင္ အထူအပါး မညီတတ္လို႔ ဒူးေတြက တဆတ္ဆတ္တုန္လို႔ ၊ :-) ) </span><br /><span style="font-size: x-small;">ခႊ်င္းခ်က္ ။ လၿပည့္ရိပ္က ေမ်ာက္ေလာင္းအုပ္စုထဲမွာမပါပါ။ :D </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-3067993566819474208?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-29716094529004733612011-04-04T00:47:00.009+02:002011-04-04T12:59:19.001+02:00ေႏြရာသီရဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြက စေန၊ တနဂၤေႏြ ၂ ရက္စလံုးမွာ&nbsp;တၿဖည္းၿဖည္းပံုေပၚလာတယ္။&nbsp;လူသားေတြ ေတာင့္တေနတဲ့ ေနေရာက္ၿခည္က ရုတ္ခ်ည္းအရွိန္ၿမင့္လာေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္ေတြနဲ႔ အတိုအၿပတ္ေတြနဲ့ ေႏြစီးဖိနပ္ေတြနဲ့ အလွ်ိဳလွ်ိဳၽထြက္ၾကေလေရာ။&nbsp; <br /><br />ကြ်န္မေနမေကာင္းတုန္းက အားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ေဆးမေသာက္ေတာ့ပါဘူး။ မနက္တိုင္းေတာ့ ေက်ာနဲ့ လက္ေတြကို ေလ႔က်င့္ခန္းလုပ္ေပးရပါေသးတယ္။ ထိုင္ရင္လည္း အခ်ိန္အၾကာၾကီးမထိုင္ၿဖစ္ဖို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိေပးထားရပါတယ္။&nbsp;ေက်ာနာတာ သက္သာေနေကာင္းလာတာနဲ့အမ်ွ မိုးလင္းလို႔ အိမ္ထဲကေန ေနေရာင္ၿမင္ကတည္းက ထြက္ခ်င္လြန္းလို႔ ရြပိုးထိုးေနတာ ကြ်န္မရယ္ေလ။ ထြက္မယ့္ထြက္ေတာ့လည္း ၂ ရက္စလံုးလမ္းေပၚေရာက္ေနတယ္။ ကိုယ့္ကို အထိုင္မ်ားလို႔ အၿပင္ထြက္ပါလို႔ ေၿပာေၿပာေနၾကေတာ့လည္း အားနာပါးနာ ထြက္လိုက္တာေပါ့ေလ.. အဟင္းဟင္း ဟင္း..<br /><br />စေန<br />မေန႔ စေန႔ေန႔ မနက္ပိုင္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ့ ေက်ာင္းမွာ စာစုၾကည့္ဖို႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက လမ္းကေန ေက်ာင္းကိုမေရာက္ခင္ ဖုန္းေခၚတယ္။ လမ္းမွာပဲရွိေသးလား၊ ငါတို႔ ၿမိဳ႔ထဲမွာ Schloss platz ကၿမက္ခင္းမွာ ေရခဲမုန္႔စားရင္း ထိုင္ရေအာင္တဲ့။ &nbsp;ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္မက ေက်ာင္းကိုေရာက္နွင့္ေနတယ္။ ဟင့္အင္း ငါေက်ာင္းကိုေရာက္ေနၿပီ။ နင္စားခ်င္ရင္လာခဲ့မယ္ေလ ( တကယ္တမ္းေတာ့ နဂိုကတဲက ထြက္ခ်င္ေနတာ၊ သူေက်ာင္းကို လာမယ္ဆိုလို႔ လာေပးတာ ) လို႔ေၿပာေတာ့ မလာနဲ့ေတာ့ ကိတ္မုန္႔ဝယ္လာမယ္ ၂ ေယာက္စာတဲ့။ အဲဒါနဲ့ ေအး ငါေကာ္ဖီေဖ်ာ္တိုက္မယ္ လို႔ ေၿပာလိုက္ေတာ့ ေနာက္ ၁၅ မိနစ္ၾကာေတာ့ ကိတ္မုန့္နဲ့ ေရာက္လာေလရဲ့။ ၿမိဳ႔ထဲနဲ့ နီးတဲ့ အေဆာက္အဦးဆိုေတာ့ ဖြင့္ထားတဲ့ၿပတင္းေပါက္ကေနတဆင့္ ေလာ္စပီကာ အသံေတြ၊ အတီး အဆိုေတြ၊ လူသံေတြ ကားသံေတြ ၾကားေနရတာ လူကို မရိုးမ၇ြၿဖစ္ေစသား။ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနသာတယ္ဆိုတာ ဘာမွ မေၿပာပေလာက္ေပမယ့္ ဒီမွာက အဲဒီေနသာရင္ လူေတြကလည္း ပိုလွလာ၊ သူတို႔မ်က္ႏွာမွာလည္း ပိုၿပီး အၿပံဳးေတြ ေဝေနသလိုပဲ။ စိတ္ကို ခ်ဳပ္တီး စာထဲကိုစိတ္ၿပန္ႏွစ္ သူငယ္ခ်င္းနဲ့ ဘလာဘလာ လုပ္လိုက္ အစားေပါင္းစံုစားလိုက္နဲ့ ည ၉နာရီခြဲသြားတယ္။ ၿမန္မာၿပည္မွာဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီးစာလုပ္ရင္ ေနၾကာေစ့ေလးစားလိုက္၊ ကြာေစ့ေလးကိုက္လိုက္၊ ဇီးထုပ္ေလးစားလိုက္နဲ့ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ့လိုက္ စာလုပ္လိုက္နဲ့ေနမွာ။ ဒီမွာေတာ့ အဲဒါေတြ ၁ ခုမွ မရႏိုင္ေတာ့ က်မဝယ္လာတဲ့ ေၿမပဲေလွာ္၊ သူဝယ္လာတဲ့ ကိတ္မုန့္၊ ေနာက္ ဒိန္ခ်ဥ္ ၊ စေတာ္ဘယ္ရီသီး ၊ ဘာေတြမွန္းေတာ့မသိဘူး ။ ေန႔လည္စာရယ္လို႔ မယ္မယ္ရရ မစားပဲနဲ့ သူပါလာတာနဲ့ ကိုယ္ပါလာတာ စားလိုက္ စကားေတြမ်ားလိုက္နဲ႔ စာလုပ္မိတာက နည္းတယ္။ <br />ည ၁၀ နာရီေလာက္က် အၿပန္လမ္းကို ၿမိဳံထဲက လမ္းမေပၚေလ်ွာက္ၾကတယ္။ မေန႔ကညက ၂၄ နာရီ ေစ်းဆိုင္ဖြင့္ပြဲရွိေတာ့ လူေတြမ်ား ပြဲေစ်းတန္းတိုးေနသလို။ ေကာ္ဖီဆိုင္၊ ေရခဲမုန့္ဆိုင္၊ ရုပ္ရွင္ရံု၊ အဝတ္အထည္ဆုိင္ေတြ၊ စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ လူေတြက ပ်ားပန္းခတ္တိုးေဝွ႔ေနလိုက္ၾကတာ။ ၂ ေယာက္စလံုးကလည္း ေဒါင္းေနေတာ့ ဆိုင္ေတြထဲကို ဝင္ၾကည့္ခ်င္စိတ္မရွိၾက၊ သူငယ္ခ်င္းကိုရီးယားမေလးဆိုတာ အလွအပကို ဘာမွ မလုပ္သူ။ သူက အဝတ္အထည္ေတြ မိတ္ကပ္ေတြၾကည့္ရတာ သူ႔အတြက္ အပင္ပန္းဆံုးတဲ့ ေၿပာေသးတယ္။ ကြ်န္မက ဝင္းဒိုးေရွာ့ပင္း ဝါသနာပါသူ။ အဲဒီေတာ့ ၂ ေယာက္က ေဒါင္းေနတဲ့အၿပင္ ကီးမကိုက္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူမွာက လက္ေတာ့ပ့္ ၁ လံုးနဲ့ စာအုပ္ ၃ အုပ္ေလာက္ကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ပါလာေသးတယ္။ အဲဒါနဲ့ ေစ်းလမ္းကို တဝက္ပဲေလွ်ာက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဟိုတိုးဒီတိုးနဲ့ ၁၁ နာရီေလာက္က်ေတာ့ ၿပန္လာခဲ့တယ္။ <br /><br />တနဂၤေႏြ<br />ဒီေန႔မနက္ေတာ့ မေန႔က အားမရခဲ့တာေတြကို ၿပန္ဆက္ခ်င္လို႔ ၁ ေယာက္တည္း အဲဒီေစ်းလမ္းကို ေရာက္သြားေသးတယ္။ ေနကာမ်က္မွန္ေဆာင္သြားတယ္။ ( ေပါင္အတုိအၿပတ္ကေလးေတြကို ခိုးၾကည့္ဖို႔ :-) ) ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဝတ္သြားတယ္။ ေၿခအိတ္မပါပဲ ေႏြရာသီဝတ္ ရွဴးစီးသြားတယ္။ လူက ခါတိုင္းသြားေနက်ထက္ ၁ ဝက္ေလာက္ကို ေပါ့သြားတယ္။ <br /><br />ဒီေနရာေပါ့။ မေန႔ကညက ေစ်းဆုိင္ေသးေသးေလးေတြနဲ့ လူေတြနဲ့ ပိတ္ေနတာ။ တိုးရတာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ အခုမနက္ေတာ့ ဘာမွ မ၇ွိေတာ့ဘူး။ ဒီ ေစ်းၿခင္း ရုပ္တုၾကီးပဲ ထီးထီးၾကီးက်န္ေနတယ္။ <br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mT0K2GRZ5ig/TZjvWDOTvLI/AAAAAAAABC0/7xTs8s2QH5U/s1600/DSCN0425.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-mT0K2GRZ5ig/TZjvWDOTvLI/AAAAAAAABC0/7xTs8s2QH5U/s320/DSCN0425.JPG" width="320" /></a></div><br />ဒီေနရာ ေလွကားထစ္ေတြေပၚမွာ ထိုင္တယ္။ ေရခဲမုန့္ကိုလက္ကကိုင္ ေနကာမ်က္မွန္ေအာက္ကေနၿပီး &nbsp;ေပါင္တံလွလွ ေလးေတြကို ခုိးၾကည့္ ၊ သူတို့လည္း မ်က္မွန္ကိုယ္စီနဲ့ ကိုယ့္ကို ၾကည့္မေနဘူးလို႔ ေၿပာလို႔ရတာမဟုတ္၊ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားတာ အဲဒါေတာ့ ၁ ခုေကာင္းတယ္။ ၾကည့္ခ်င္တာသာၾကည့္ လူမသိ၊ ကြ်န္မက ေကာင္မေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္ရတာ ဝါသနာပါတယ္။ မိန္းမ ႏွာဘူးမ်ားလား မသိဘူးေႏွာ္ :P <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pXpsxokUKEU/TZjvbYHYOiI/AAAAAAAABC4/Sn7Lx98Bm48/s1600/DSCN0464.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-pXpsxokUKEU/TZjvbYHYOiI/AAAAAAAABC4/Sn7Lx98Bm48/s320/DSCN0464.JPG" width="320" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-m8NzaBSV9ZA/TZjvgK1wrRI/AAAAAAAABC8/0uodH9oqfWw/s1600/DSCN0467.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-m8NzaBSV9ZA/TZjvgK1wrRI/AAAAAAAABC8/0uodH9oqfWw/s320/DSCN0467.JPG" width="320" /></a></div><br />ဒီလို လမ္းေဘး Performance ေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-tSJjGRd4SxA/TZjvjHAbuoI/AAAAAAAABDA/xdoVGZc-Ups/s1600/DSCN0437.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-tSJjGRd4SxA/TZjvjHAbuoI/AAAAAAAABDA/xdoVGZc-Ups/s320/DSCN0437.JPG" width="320" /></a></div><br />ၿမိဳထဲေစ်းလမ္း ၊ တနဂၤေႏြမို႔လို လူရွင္းေနတယ္။ ဒီလို တနဂၤေႏြကလည္း အဲဒီလမ္းက ေလွ်ာက္လို႔ေကာင္းတယ္။ နာရီဆိုင္ စိန္ဆိုင္ေတြက မွန္နဲ့ ရွိဳးၿပထားေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ခ်င္သူေတြဆိုရင္ ဒီလိုရက္ ကို ေရြးၿပီးမွ ဆိုင္အၿပင္ကေန ၾကည့္ၾက ၊ ေဝဖန္ၾကနဲ့ ။ ကြ်န္မကေတာ့ တနဂၤေႏြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီလမ္းေပၚကို ေရာက္တယ္။ တခါတေလလည္း အခ်ိဳ႔ မိသားစုေတြ လာၾကရင္ အဲဒီလမ္းေပၚမွာ ကေလးကစားစရာေလးေတြ၊ ေရပန္းေတြထားေပးထားေတာ့ သူတို႔ ေဆာ့တာၾကည့္ေနရရင္ ၾကည္ႏူးဖို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oRC_ROG3BU8/TZj32Wf8twI/AAAAAAAABDU/gajEr2OfADk/s1600/DSCN0456.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-oRC_ROG3BU8/TZj32Wf8twI/AAAAAAAABDU/gajEr2OfADk/s320/DSCN0456.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />လူေတြ ေငးရတာ အားမရလို႔ အရုပ္ေတြပါ ေငးလာေသးတယ္။ ေႏြဦးေပါက္ ဖက္ရွင္၊ မွန္ေတြကို ေက်ာ္ၿပီးၾကည့္ရတဲ့ window shopping ပါလုပ္လိုက္တယ္။ တကယ္က တနဂၤေႏြ ဆိုင္ေတြပိတ္ေနလို႔ ရေသ့စိတ္ေၿဖ ဝယ္ခ်င္တဲ့ ဆိုင္ေတြမွာ ၇ွိတဲ့ အရုပ္ေတြကို လိုက္ေငးတာ၊ ပိတ္မ်ားမပိတ္ရင္ ေသခ်ာတယ္။ အဝတ္လဲခန္းေတြမွာ လၿပည့္ရိပ္ ၁ ေယာက္ အလုပ္ရွဳပ္ခ်င္ရွဳပ္ေနမွာ။ ဝါသနာ ထိန္းမရႏိုင္လို႔ပါ။ :-)<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gxlAFGZFngw/TZjvwYCXcAI/AAAAAAAABDE/kok6YfmA9VY/s1600/DSCN0412.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-gxlAFGZFngw/TZjvwYCXcAI/AAAAAAAABDE/kok6YfmA9VY/s320/DSCN0412.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jhoecnosdsM/TZjvzHr7gXI/AAAAAAAABDI/XN9TnAhcR2w/s1600/DSCN0421.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" r6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-jhoecnosdsM/TZjvzHr7gXI/AAAAAAAABDI/XN9TnAhcR2w/s320/DSCN0421.JPG" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-046vwO86lE4/TZjv1jVXYlI/AAAAAAAABDM/4aMtdLhpxPY/s1600/DSCN0416.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-046vwO86lE4/TZjv1jVXYlI/AAAAAAAABDM/4aMtdLhpxPY/s320/DSCN0416.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0MjF_4Q7K6U/TZjv5lFItAI/AAAAAAAABDQ/fdzBz_oL500/s1600/DSCN0422.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-0MjF_4Q7K6U/TZjv5lFItAI/AAAAAAAABDQ/fdzBz_oL500/s320/DSCN0422.JPG" width="240" /></a></div><div class="separator" style="border: medium none; clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">ဟိုရိုက္ဒီရိုက္နဲ႔ ကင္မရာ ၁ လံုးလြယ္လို႔ ရိုက္ေနတဲ့ ကြ်န္မကို လူရြယ္ ၁ ေယာက္က လာၿပီး ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးနဲ့ ဘာလို႔ အရုပ္ေတြလိုက္ရိုက္ေနတာလဲ။ မင္းကိုမင္းေရာ မရိုက္ခ်င္ဘူးလား။ ငါရိုက္ေပးမယ္ေလတဲ့ ။ ကြ်န္မကေတာ့ Nein, Danke ( ဟင့္အင္း ေက်းဇူးပါ ) ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ပဲ ၿပန္ေၿပာလိုက္တယ္။ သူက ၿပန္ေၿပာေသးတယ္ Wieso nicht ( ဘာၿဖစ္လို႔ ဟင့္အင္း လို႔ေၿပာတာလဲ ) တဲ့ ။ ဒုတိယ အၾကိမ္ေၿမာက္ Nein,&nbsp; Danke လုပ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း လွည့္ထြက္ပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ခိုင္း လွည့္ထြက္ၿပီးမွ ငါမ်ားရိုင္းသြားၿပီလားလို႔ ၿပန္ေတြးမိေသးတယ္။ သူကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေခါင္းခါ ေခါင္းကုတ္ ၁ ခုခု လုပ္က်န္ရစ္မွာ။ သူ႔ပံုက လူရမ္းကား ပံုမေပါက္ပါဘူး။&nbsp;ကူညီခ်င္လို့ လာေမးတဲ့ပံုပါ။ &nbsp;ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ ပါးစပ္ကကိုက လူစိမ္းဆိုရင္ ဟင့္ အင္း ၊ ေက်းဇူး ဆိုတာ က ယဥ္ေနတာ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-2971609452900473361?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-46829493632405628152011-03-27T18:41:00.009+02:002011-03-27T18:51:08.317+02:00ေခါင္းညိတ္လို႔ မရတဲ့ ပုတ္သင္ညို အေၾကာင္း ၾကားဖူးၾကလား ....<br />အခုအဲဒီ ပုတ္သင္ညို ကမာၻေၿမ ေပၚကို ေရာက္ေနတယ္။ သူက ၿမန္မာၿပည္က ဆင္းသက္လာတာဆိုပဲ။<br />သူ႔နာမည္ က.....<br />” လၿပည့္ရိပ္ ” တဲ့&nbsp; :-)&nbsp; <br /><br />လၿပည့္ရိပ္ ေခါင္းညိတ္လို႔မရတဲ့ ပုတ္သင္ညို ဘဝကို ေၿပာင္းသြားပံုကေတာ့...<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ပိုစ့္မွာ ေက်ာနာတယ္လို႔ ထည့္ေရးမိတယ္။&nbsp; ကီးဘုတ္ေပၚမွာ&nbsp; ၁ ေန႔လံုးလိုလို လက္တင္မိထားတယ္။ ညာဘက္ လက္ကလည္း ကီးဘုတ္ကို ေၿပာင္းတင္လိုက္ ေမာက္စ့္ကို ကိုင္လိုက္နဲ့။ လူက တခါတေလ အားမရရင္ ကြန္ၿပဴတာထဲကို ေခါင္းဝင္မတတ္ စိုက္ၾကည့္ေနတတ္ေတာ့တကား.. ပုခံုးႏွစ္ဘက္က လည္း လက္ေတာ့ပ္ကီးဘုတ္ကို ကိုင္ရင္ ပီစီ ကီးဘုတ္ကို ကိုင္တဲ့ အေနအထားထက္ပိုၿပီးေတာ့ က်ံဳမိထားတတ္တယ္။ ထိုင္တဲ့ပံုစံမမွန္တာလည္းပါတာေပါ့။ <br /><br />ေက်ာေညာင္းလာရင္ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္လုပ္လိုက္၊ ၿပန္ထိုင္ၿပီး ကြန္ၿပဴတာၿပန္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ဒီိလိုပဲေနေနခဲ့တာ ။ တခါတေလလည္း ညေနပိုင္းအားရင္ ေညာင္းေနတဲ့ေက်ာကို စက္ေတြနဲ့ သြားကစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ေလာက္ကစလို႔ အားခ်ိန္ရယ္လို႔ ရွာလို႔မေတြ႔ခဲ့တာ။ မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္ကေန ည ၁၀နာရီခြဲ ၁၁ နာရီေလာက္အထိ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ကလြဲလို႔ လက္နဲ႔လူကလွဳပ္ရွားမွဳမရွိပဲ ၁ ပံုစံတည္း ထိုင္ေနမိေတာ့ ေရာဂါက ပိုပိုဆိုးလာေတာ့တာ။ ( ကစားထားတဲ့ အ၇ွိန္မ်ား ရုတ္တရက္ ရပ္လိုက္လို႔လား ?? )&nbsp;&nbsp;ေမာက္စ့္ကိုင္တဲ့ လက္ ၁ ခ်မ္းလံုးက ကိုက္ေနတတ္တယ္။ ဒီဘက္လက္က ကိုက္ရင္ ဟိုဘက္လက္က ထုႏွက္လိုက္၊ ဟိုဘက္ကကိုက္ရင္ဒီဘက္က ႏွိပ္လိုက္နဲ႔ ဆြဲလက္စ ပံုေတြ အေခ်ာသပ္ေနခဲ့တာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးေန႔ မနက္ကေရာဂါက အရွိန္ၿမင့္သြားတယ္။ <br /><br />&nbsp;ညပိုင္း ကတည္းက နာေနတဲ့ေက်ာေၾကာင့္ ပတ္လက္လည္းအိပ္မရ၊ ေစာင္းအိပ္ေတာ့လည္း ပုခံုးေနရာမွာ ဝန္ထုပ္ၾကီးထမ္းထားသလို၊ ေနာက္ေတာ့ လူက ေမွာက္ခံုၾကီးလုပ္ၿပီး အိပ္ရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ရုပ္ဆိုးသလဲလို႔ ..မနက္မိုးလင္းလာေတာ့ ၿပသနာက အဲမွာ စၿပီဆရာ... လက္ကမ်က္ႏွာဆီကို မေကြးႏိုင္ေတာ့တာ.. ေရေႏြးသြားတည္ေတာ့ ေရေႏြးအိုးကိုင္တဲ့လက္ကေန လက္ၿပင္ညြန့္ အလယ္က စစ္ခနဲ ေအာင့္သြားတယ္။ လူကလည္း ကုန္းမရ၊ လက္ကလည္းေကြးမရနဲ႔ မ်က္ႏွာမသစ္ရေသးတဲ့ လၿပည့္ရိပ္ ၁ ေယာက္ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့တကား။ လက္လွဳပ္မွ ပါးစပ္လွဳပ္ ..အဲ...ဟုတ္ပါဖူး...လက္လွဳပ္မွ ကိုယ္လွုပ္ႏိုင္မယ့္ ဘဝဆိုေတာ့ကား အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ လၿပည့္ရိပ္ ၁ ေယာက္ အခန္းထဲမွာ ရုပ္ေသးကလား ။ ရိုေဘာ့စက္ရုပ္ေလ့က်င့္ခန္းလား လုပ္လိုက္မွ လက္ကနဲနဲေကြးလို႔ရလာတယ္။ မထူးပါဖူးဆိုၿပီး ေရခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒါမွ အေၾကာအၿခင္ေတြ ေၿပသြားမွာကိုး။ ဒါေတာင္ လက္က ေခါင္းဆီကို မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ ဂြတီးဂြက်နဲ့ ေခါင္းေလွ်ာ္ရတာ။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ လက္ေတြက အိပ္ရာထစေလာက္ေတာ့ မဆိုးေတာ့ဘူး ။ လွဳပ္လို႔ပိုရလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အကၤီ်လက္ကို လွ်ိဳလို႔မရေသးဘူး။ မၿဖစ္ေတာ့ဘူး ဆရာဝန္ကို ဖုန္းဆက္မွ ၿဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုဆရာဝန္ကို ဆက္ရမွန္းမသိဘူး။ အေထြေထြဆရာဝန္လား၊ အရိုးအေၾကာဆရာဝန္လား မေဝခြဲတတ္ဘူး။ <br />အဲဒါနဲ႔ လွဳပ္လို႔မရတဲ့ေခါင္းနဲ႔ စလိုးမိုးရွင္းနဲ႔ လွဳ႔ပ္တဲ့ လက္ေတြနဲ႔ အိတ္၁ လံုးလြယ္လို႔ လၿပည့္ရိပ္ ၁ ေယာက္ ဌာနကို ေရာက္သြားတယ္။ ခင္မင္ရတဲ့ <span style="color: magenta;">အစ္မရွင္ေလး</span>ကို လည္း အီးေမးေရးၿပီးေမးလိုက္မိေသးတယ္။&nbsp;စိုးရိမ္ၿပီး သတင္းေမးဖုန္းဆက္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ အစ္မေရ.. ေခါင္းလွည့္ခ်င္ရင္ ခႏၶာကိုယ္ပါလွည့္ရတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ၾကည့္ၿပီးရယ္ေတာ့ ရယ္ခ်င္သား .....လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ၁ ေယာက္ရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြကို ရွာၿပီး ဖုန္းလိုက္ဆက္ေတာ့လည္း ေဆးခန္း ၅ ခု ၆ ခုေလာက္က လူနာေတြနဲ့ ၿပည့္လို႔ .. ရက္ခ်ိန္းေတြကို ၁ ပတ္ခြာ ၂ ပတ္ခြာေပးလိုက္တယ္။ ဒီလို လွဳပ္မရ ကုန္းမရတဲ့ ဇက္နဲ့ ကပ္ေနတဲ့ ညာဘက္လက္နဲ့ ၁ ပတ္အထိေတာင္ ေစာင့္လို႔ရမွာမဟုတ္လို႔ ေနာက္ထပ္ ဆရာဝန္ေတြကို လိုက္ရွာေတာ့ ေနာက္ဆံုေတာ့ Orthopädie ဆရာဝန္နဲ႔ ေနာက္ေန႔ မနက္ ၉:၄၅ မွာ ေတြ႔ခြင့္ရတယ္။ <br /><br />ေနာက္ရက္မနက္ အိပ္ရာထေတာ့ ၾကာသပေတးေန႔ကလိုၿဖစ္ၿပန္ေရာ... ထတာေတာင္ မနဲအားယူထရတယ္။ လူကလည္း ေတာ္ေတာ္စိုးရိမ္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေဆးခန္းကို လိုက္ခဲ့လို႔ရမလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ သူက လိုက္ေပးရွာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေက်းဇူးအသေခ်ၤပါပဲကြယ္ :D <br /><br />ဇက္ခိုင္ခိုင္နဲ ့ ေလွကားေတြဆင္းရင္ မ်က္မၿမင္လို ေအာက္က အထစ္ေတြကို ၾကည့္လို႔မရပဲ စမ္းစမ္းၿပီး ဆင္းရတာ ရီေတာ့ရီခ်င္သား။ ကြ်န္မဆိိုတာကလည္း တခုခုခြ်တ္ယြင္းေတာ့မွ က်န္မာေရးရဲ့တန္ဖိုးကို ပိုသိတတ္ေလေတာ့ .... ဆရာဝန္ဆီေရာက္ေတာ့ ေခါင္းကို ဘယ္ညာလွည့္ၾကည့္တယ္။ ေက်ာကို နဲနဲႏွိပ္ေပးတယ္။ ေက်ာရိုးေတြကို စမ္းၾကည့္တယ္။ ေနာက္ ေက်ာရိုးနဲ႔ လည္ပင္ရိုးေတြကို ဓာတ္မွန္ရိုက္တယ္။ ဓာတ္မွန္အေၿဖအရ အရိုးမွာ ဘာၿပသနာမွ မရွိ။ အဓိကကေတာ့ လွဳပ္ရွားမွဳမရွိပဲ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ထိုင္မိေတာ့ ၾကြက္သားေတြက အရံွဳ႔အပြေကာင္းေကာင္းအလုပ္မလုပ္ႏိုင္တာလို႔ ေၿပာတယ္။ ၾကြက္သားနာေပ်ာက္တဲ့ေဆးနဲ႔ physiotherapy ကို သြားဖို႔ ညႊန္းလိုက္တယ္။ <br /><br />ခုေတာ့ ေခါင္းက ဆရာဝန္ရဲ့ေကာင္းမွုနဲ႔ ၉၀ ဒီဂရီ လွည့္လို႔ရေနၿပီ။ ေခါင္းငံုံ့လို႔ေတာ့ မရေသး။ <br />အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္&nbsp;ၾကီးၾကပ္သူရဲ႔ အီးေမး ၂ ေစာင္က ဆီးၾကိဳေနၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ ရက္က ပို႔လိုက္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္လုပ္ထားလို႔ ေကာင္းေၾကာင္း ၊ ေက်နပ္ေၾကာင္း ခ်ိီးက်ဳးေရးထားတယ္။ အဲဒီအလုပ္ေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာ ေဆးခန္းေရာက္သြားတာ သူမသိေသး။ သူေက်နပ္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ေရာဂါက ၾကက္ေပ်ာက္ဌက္ေပ်ာက္.. ပီတိကိုစားအားရွိပါ၏ ဆိုသလိုလို...<br /><br />ခုေတာ့ ဆရာဝန္ညႊန္တဲ့ ေဆးေတြနဲ့ အပူအိတ္ ေက်ာကို ကပ္ေပးလို႔ နည္းနည္း သက္သာလာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လက္ကို ကီးဘုတ္ေပၚမွာ တင္ထားတာ ၾကာရင္ ေညာင္းေနတတ္ေသးတယ္။<br /><br />အေဆာင္ေနသူေတြကလည္း ကြ်န္မအၿဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ” အဲဒါ မင္းမ်ားမ်ား ကရမွာ အဲဒါမွ ၾကြက္သားလွဳပ္ရွားမွဳရွိမွာ လာ..ဒီေန႔ညေန ဒစ္စကို ကို လိုက္ခဲ့ ” ဆိုပဲ။&nbsp; ဟမ္...နဂိုကမွ ခပ္ၾကြၾကြ...သူတို႔ေခၚေတာ့လည္း လိုက္ခ်င္သား။ ” မၿဖစ္ပါဘူး ၊ ခိုင္ေနတဲ့ ဇက္ တခါတည္း က်ိဳးသြားမွ ဒုကၡ၊ ေနာက္ ၁ ေခါက္မွ ” လို႔ ၿငင္းလိုက္တယ္။ ကဲ ထွာေႏွာ္ .... ၿငင္းတာေတာင္ ဆက္ရန္နဲ႔ ” ေနာက္မွ ” တဲ့ ..:)<br /><br />ဒီပိုစ့္ကေလးကေနတဆင့္ လၿပည့္ရိပ္ ၁ ေယာက္ ေခါင္းညိတ္လို႔ မရတဲ့ ပုတ္သင္ညိုအၿဖစ္ ဘဝေၿပာင္းထားေၾကာင္း အသိေပးလိုက္ပါရေစ... ခုခ်ိန္မွာေတာ့ လၿပည့္ရိပ္ကို ဘာပဲလာေၿပာေၿပာ ေခါင္းပဲခါလႊတ္မွာေႏွာ္ :)&nbsp;<span style="font-size: x-small;"><i>&nbsp;</i></span><br /><a href="http://www.freesmileys.org/smileys.php" title="Smiley"><img alt="Smiley" border="0" src="http://www.freesmileys.org/smileys/smiley-basic/happyno.gif" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: x-small;"><i>ပုတ္သင္ညိဳ အပ်ိဳလိုခ်င္ေခါင္းညိတ္ ... ေခါင္းညိတ္..... </i><a href="http://www.freesmileys.org/smileys.php" title="Smiley"><img alt="Smiley" border="0" src="http://www.freesmileys.org/smileys/smiley-basic/happyno.gif" /></a> </span><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: x-small;"><i>ဟမ္&nbsp;ညိတ္လည္း ညိတ္ဘူး.. ဘယ္လိုလုပ္ညိတ္မွာလဲ&nbsp; အပ်ိဳမွ မလိုတာ...အဲ.ဟုတ္ပါဘူး.. ညိိတ္လို႔မရလို႔ပါ..</i></span><a href="http://www.freesmileys.org/smileys.php" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;" title="Smiley"><img alt="Smiley" border="0" src="http://www.freesmileys.org/smileys/smiley-basic/lol.gif" /></a><br /><br /><span style="color: blue;">မွတ္ခ်က္။ ကြန္ၿပဴတာေရွ႔မွာ အထိုင္မ်ားသူမ်ား၊&nbsp; ကြန္ၿပဴတာနဲ႔ အားစိုက္ အလုပ္လုပ္ရသူမ်ား ကြ်န္မ အၿဖစ္ကို အတုယူႏိုင္ေစဖို႔ ဒီပိုစ့္ေလးကို အားစိုက္ေရးလို္က္ရေၾကာင္းပါ။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-4682949363240562815?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-69770235403372541452011-03-23T22:18:00.005+01:002011-03-23T22:41:27.348+01:00သြားသုတ္သုတ္ လာသုတ္သုတ္<br />ခပ္ႏုတ္ႏုတ္ ဘဝ<br />ေရာင္မ်ိဳးစံုတဲ့ ဥတုရာသီ <br />ေၿခလွမ္းေတြ မပ်က္ေစဖို႔<br />အၾကမ္းခံ ဖိနပ္တရံ<br />လိုပါသည္။&nbsp; <br /><br />ေၿပးသုတ္သုတ္ ေငးသုတ္သုတ္<br />ခပ္စုတ္စုတ္ ဘဝ<br />ေရွ႔သို႔ဦးတည္ <br />ခလုပ္ မတိုက္မိဖို႔<br />လိုပါသည္။ <br /><br />တကိုယ္ ႏွစ္ကိုယ္ သံုး ေလး ကိုယ္သာ<br />ပြားလိုက္ခ်င္<br />အရွိကို အရွိတိုင္း ဆင္ၿခင္<br />ေအာ္ .... တကိုယ္တည္းမွာေတာင္<br />ႏွစ္စိတ္ သံုးစိတ္ ၿဖစ္ေနၿပန္ေတာ့<br />ခက္ေခ်ၿပန္သည္။<br /><br />ဘဝေတြ ဘဝေတြ .....<br />ခဝါခ် ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုး<br />ဘယ္ကိုေလွာ္လို႔ ဘယ္ေသာင္ကို မွန္းရည္<br />မုန္တိုင္းထန္မလား.....<br />လွိဳင္းဆန္မလား .....<br />ကိုယ့္ မနက္ဖန္ကိုယ္ မေရရာေလေတာ့<br />အရွိန္မေလွ်ာ့ပဲ ေလွာ္ခတ္မယ္ေလ<br />ဦးတည္ မွန္းရည္ ပန္းတိုင္ဆီကို<br />ခပ္ၿဖည္းၿဖည္းေပါ့။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-wMKHSjvy1WM/TYpjKgV5ZhI/AAAAAAAABCs/ceslPE1nWPU/s1600/sailing-II.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="153" src="https://lh6.googleusercontent.com/-wMKHSjvy1WM/TYpjKgV5ZhI/AAAAAAAABCs/ceslPE1nWPU/s200/sailing-II.jpg" width="200" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Image from google</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6977023540337254145?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-87206300363360558932011-03-20T15:28:00.004+01:002011-03-20T19:17:24.901+01:00မေန႔ကေပါ့။ မနက္ အိပ္ရာထေတာ့&nbsp;၈ နာရီ။ ညက ၂ နာရီမွ အိပ္ထားေပမယ့္ စေန တနဂၤေႏြဆိုရင္ မ်က္လံုးက အက်င့္ပုတ္စြာ ၈ နာရီဆိုရင္ ပြင့္ ေနၿပီ။ တနလၤာကေန ေသာၾကာေန႔ ရက္ေတြဆိုရင္ ၈ နာရီကို ၂ ခါ ၃ ခါ ႏိုးစက္ေပးထားလဲ အက်င့္ပုတ္တဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ အက်င့္ပုတ္တဲ့ လက္က အတိုင္အေဖာက္ညီစြာ ႏွုိးစက္ခလုပ္ကို ဂြက္ခနဲ ကြက္တိက်ေအာင္ ပိတ္ႏိုင္သေလာက္ စေနေန႔လို မနက္ဆိုရင္ ၇ နာရီခြဲ ေလာက္ကတည္းက ႏိုးခ်င္ႏိုးေနတတ္တယ္။ မ်က္လံုးကသာ ပြင့္ေနေပမယ့္ လူက အားမရွိသလိုၿဖစ္ေနတယ္။ တေနကုန္ ကြန္ၿပဴတာေရွ႔မွာ၁၀ နာရီနဲ့ ၁၂ နာရီၾကား ထိုင္ေနရတဲ့ ရက္ေတြရွည္လာေတာ့ ေက်ာရိုးတေလွ်ာက္က ေအာင့္ေအာင့္ေနတတ္တယ္။ မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္က စထိုင္ရင္ ေန႔လည္ ၂ နာရီဆိုရင္ ေက်ာေအာင့္တာက စပါၿပီ။ <br /><br />ခါးကလည္း တၿဖည္းၿဖည္းတုတ္လာတယ္။ ေက်ာေအာင့္လို႔ လက္ၿပင္ညြန့္ကုန္းကုန္းနဲ႔&nbsp;ထိုင္ပါမ်ားလို့&nbsp;ခါးတုတ္တုတ္နဲ႔၊ ေနာက္၁ခုရွိေသးတယ္။ ဟိုရက္က အားကစားရံုမွာ မတန္တရာ အေလးကို ေၿခေထာက္ေလ့က်င့္ခန္းစက္မွာ ထည့္လိုက္တာ ဒူေခါင္းၿပန္နာေနတယ္။ ကဲ အဲဒီေတာ့ လက္ၿပင္ကုန္းကုန္း ၊ ခါးတုတ္တုတ္၊ ေၿခ၁ ေခ်ာင္းက ေထာ့နဲ့ ေထာ့နဲ့ နဲ႔ လၿပည့္ရိပ္ ၁ ေယာက္ကို စာဖတ္သူမ်ား ၿမင္ေယာင္ၾကည့္လိုက္ပါေတာ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပံုစံ ဆိုးသလဲလို႔ ။ :D&nbsp; <br /><br />&nbsp;ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညွာတာတဲ့ အေနနဲ႔ စေနေန႔က ဘာေတြ လုပ္ပစ္တယ္ ထင္ပါသလဲ။ လက္ေတာ့ပ္ ကို ကုတင္ေပၚကို ေခၚလာၿပီး&nbsp;ေစာင္ၿခံဳထဲကေန ဘေလာခ့္ဖတ္လိုက္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္လိုက္နဲ့ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္က အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္ ၁ ၾကိမ္မ်က္လံုးပြင့္လာေတာ့ ညေန ၆ နာရီရွိေနၿပီ။ ဘုရားေရ....... ငါ ၁ ေန႔လံုး အိပ္ေနပါေရာလား။ <br />မၿဖစ္ဘူး ။ ေစ်းသြားရဦးမယ္။ မနက္ဖန္ေစ်းပိတ္ရင္ စားစရာဆိုလို႔ ဘာမွ မရွိ။ <br />ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ၆ နာရီခြဲ&nbsp;မွာ ဗီယက္နမ္ ဆိုင္ကို ေၿပးလိုက္ရတယ္။ <br /><br />တပတ္မွ တခါေလာက္ပဲ ထမင္းခ်က္စားၿဖစ္တဲ့ ကြ်န္မ၊ က်န္တဲ့ရက္ေတြမွာ ကင္တင္းက သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး အစားအစာေတြရယ္၊ ကာဖီေတးရီးယားက လြယ္ကူၿမန္ဆန္တဲ့ အစားအစာေတြရယ္၊ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ခ်ိစ္ၿပားေတြရယ္၊ ကိုရီးယားေခါက္ဆြဲထုပ္ေတြရယ္ နဲ႔ နားပန္းလံုးေနတာ ၾကာေနၿပီၿဖစ္တဲ့ ေဟာဒီက အစာအိမ္ေလးက ၁ ပတ္ကို ၁ ခါေလာက္ေတာ့ ထမင္း ဟင္း ခ်က္စားၿဖစ္မွ အင္အားေတြ ၿပည့္သလိုရွိေလေတာ့ စေနေန႔လို ဒါမွ မဟုတ္ တနဂၤေႏြေန႔လို ေန႔မ်ိဳးမွာ ကြ်န္မ ဟင္းခ်က္တတ္ပါတယ္။ ဒီ ဘေလာ့ ေပၚမွာ တင္သမွ်ဟင္းေတြက ကြ်န္မ ခ်က္သမွ် အကုန္ပါပဲ။ :) <br />ကဲ.. မေန႔က&nbsp;ဗီယက္နမ္ဆိုင္ကို ေရာက္သြားတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင့္ ဒီေန႔ ဟင္းလ်ာမ်ားကို ၾကြားခြင့္ရပါတယ္။ :) မေန့က ဝယ္လာတဲ့ ငါးကို ခ်က္လို႔ ရရဲ့သားနဲ့ အပ်င္းၾကီးေသာ ကြ်န္မ ဝယ္လာတဲ့ စားစရာေတြထဲက အၿမန္ဆံုးနဲ႔ အလြယ္ဆံုးဟင္းလ်ာကို စဥ္းစားလိုက္တယ္။ တခါတေလ ဟင္းမခ်က္တာၾကာရင္ အသားစိမ္း ငါးစိမ္းေတြကို ကိုင္ရမွာ ခပ္ဝံ့ဝ့ံ ၿဖစ္ေနတတ္တာကိုး။ <br />ဒီေတာ့ ဝက္သားခ်ဥ္သုတ္နဲ့ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္က အေကာင္းဆံုးန႔ဲ အလြယ္ဆံုး ဒီေန႔ ေန႔လည္ဟင္းလ်ာေတြ ၿဖစ္သြားတယ္။ <br /><br />ဝက္သားခ်ဥ္ ၃ ထုပ္ကို ၅ ယူရိုေပးရတယ္။ ၁ ခါမွေတာ့ မဝယ္ဖူးဘူး ။ ဒါပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ပဲ။ ေစ်းၾကီးတယ္လို႔ထင္တယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-FMs7u8Kl5d8/TYYJnezfA5I/AAAAAAAABBY/81GntZxIllc/s1600/DSCN0392.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="230" r6="true" src="https://lh3.googleusercontent.com/-FMs7u8Kl5d8/TYYJnezfA5I/AAAAAAAABBY/81GntZxIllc/s320/DSCN0392.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဒါ ၁ ထုပ္ကို သုတ္ထားတာ။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-S5hMsZjNPzY/TYYJp7LvOfI/AAAAAAAABBc/DzD_HoOZ9O4/s1600/DSCN0397.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="258" r6="true" src="https://lh5.googleusercontent.com/-S5hMsZjNPzY/TYYJp7LvOfI/AAAAAAAABBc/DzD_HoOZ9O4/s320/DSCN0397.JPG" width="320" /></a></div>ၾကက္သြန္လွီးထားတာ လူေပါက္သတ္လို႔ ရတယ္ေႏွာ္ ။ :)<br /><br />ကန္ဇြန္းရြက္ကို ၾကက္သြန္ၿဖဴ၊ နီ နဲနဲ&nbsp;ရယ္။ ငရုတ္သီးစိမ္း ၂ ေတာင့္လွီးလို႔ ေၾကာ္ထားတဲ့ ကန္ဇြန္း ပလိန္းေၾကာ္။ &nbsp;ကန္ဇြန္းရြက္ ၁ စီးကို ၂ ယူရိုနဲ႔ ၿပား ၈၀ ။ အဲဒီ ပန္းကန္ထဲက တဝက္ကိုေက်ာ္ထားတာ။ နည္းနည္းေလးပဲရတယ္။ <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-MdvCYoBZzRA/TYYJsJmJ9dI/AAAAAAAABBg/G5_UGVQxzaI/s1600/DSCN0396.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="228" r6="true" src="https://lh4.googleusercontent.com/-MdvCYoBZzRA/TYYJsJmJ9dI/AAAAAAAABBg/G5_UGVQxzaI/s320/DSCN0396.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-JFrYgaU9VcE/TYYJtzfi-QI/AAAAAAAABBk/0rXdrqwZitU/s1600/DSCN0393.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="278" r6="true" src="https://lh4.googleusercontent.com/-JFrYgaU9VcE/TYYJtzfi-QI/AAAAAAAABBk/0rXdrqwZitU/s320/DSCN0393.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">စားၿပီးေတာ့ ငရုတ္သီးတန္ခိုးေၾကာင့္ စပ္လိုက္တာ။ လွ်ွာကို ထုတ္ေနရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဒီတခြက္ ေမာ့ခ်လိုက္ရေသးတယ္။ </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-ntzb-_RezNc/TYYJvr8KghI/AAAAAAAABBo/8Bf3b7eWPM0/s1600/DSCN0403.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="244" r6="true" src="https://lh3.googleusercontent.com/-ntzb-_RezNc/TYYJvr8KghI/AAAAAAAABBo/8Bf3b7eWPM0/s320/DSCN0403.JPG" width="320" /></a></div><br />ေမးခြန္း ။ အဲဒါ ေဖ်ာ္ရည္လား ဟင္...........<br />အေၿဖ&nbsp;&nbsp; ။ ဘာ ေဖ်ာ္ရည္ မွ မဟုတ္ဘူး။ ဘံုဘိုင္က လာတဲ့ ေရ ........ <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေသာက္ပါဦးလား ... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-8720630036336055893?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-60529186381155833312011-03-19T02:43:00.001+01:002011-03-19T02:48:12.425+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ဒီေန႔ စိတ္ေတြက လၿပည့္ရိပ္ အေပၚမွာပဲေရာက္ေနတယ္။ ေသာၾကာေန႔ေရာက္ၿပီမို႔ ပိုစ့္ကေလးတစ္ခုေလာက္ေတာ့ေရးခ်င္တယ္။ လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြကလည္း အေၾကြးေတြပိေန၊ ကြန္ၿပဴတာေပၚမွာ ပံုေတြဆြဲေနရေပမယ့္ ဘေလာခ့္ကို ခဏခဏ ဖြင့္ၾကည့္မိေနတယ္။ ဘယ္သူေတြ အသစ္ေရးလဲ။ သူတို႔ေတြထဲမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဘယ္သူေတြေရာ အသစ္တင္ေသးလဲလို႔ ဝင္ဝင္ၾကည့္မိေနတယ္။<br /><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-zTNlyaBN4Jk/TYPChKUl77I/AAAAAAAABBU/Li6dnj5CnPQ/s1600/pone.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="110" src="https://lh5.googleusercontent.com/-zTNlyaBN4Jk/TYPChKUl77I/AAAAAAAABBU/Li6dnj5CnPQ/s200/pone.jpg" width="200" /></a></div><br /><br /><br />မၿဖစ္ပါဘူး။ အလုပ္ကို ၿမန္ၿမန္ၿဖတ္ႏိုင္မွ ပိုစ့္ေရးႏိုင္မယ္။ ပံုဆြဲစရာရွိတာေတြ ဆြဲဖို႕ ကြန္ၿပဴတာ စကရင္ေပၚကို အာရံုမနဲၿပန္သြင္းလိုက္တယ္။ <br /><br />စုေပါင္း စပ္ေပါင္း ထုတ္ထားတဲ့ အိုင္ဒီယာေလးေတြ ပံုဆြဲ ပရိုဂရမ္ေပၚမွာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း နဲ့ ၿမန္ၿမန္ ခ်ဆြဲတယ္၊ အမ်ိဳးအစား ၅ မ်ိဳး ကို ၄ ခါဆီ ေကာ္ပီ ပြားလိုက္တယ္ ၊ အားလံုးေပါင္း အမ်ိဳး ၂၀ အၿမန္ဆံုးနဲ႔ ပန္းကန္လံုးစီးမွ ရေတာ့မယ္။ အလုပ္ကသတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ေနတာ ၃ ပတ္နီးပါးေက်ာ္ေနၿပီ။ လၿပည့္ရိပ္တို႕က အဲဒီေလာက္ပညာေရးမွာ ေတာ္တာ.... :D ပံုေတြကို&nbsp; ၿမန္ၿမန္ ေကာ္ပီ (copy) နဲ႔ ေပ့စ္ (paste) သာခ်လိုက္တယ္၊<br />ကလစ္ (click)...ကလစ္...ကလစ္..ကလစ္......<br /><br />ေမာက္စ္ကေလးရဲ့ ဘယ္ဘက္နားရြက္နဲ႔ ညာဘက္နားရြက္က အသံေလးေတြက ေမာလွပါၿပီတဲ့။&nbsp; စိတ္ရွည္ရွည္ထားပါ ေမာက္စ္ကေလးေရ.... <br />ဟုတ္ၿပီ..ၿပီးလုနီးၿပီ။ ဘာလိုေနေသးလဲလို႔ ပံုကိုအနီးကပ္ၿပန္ၾကည့္ဖို႔ ဇြန္းမ္ (zoom) နဲ႔ခ်ဲ့ၾကည့္ဖို႔လုပ္လိုက္တယ္.......တခ်ိန္ထဲမွာပဲေခါင္းထဲမွာ အေတြး၁ ခု ခ်က္ခ်င္းဝင္လာတယ္။ “အို ၾကည့္စရာမလိုပါဘူး ။ ေကာ္ပီ နဲ႔.ေပ့စ္&nbsp; ပဲဟာ.. အားလံုးတူမွာေပါ့ ”&nbsp; ၿမန္ၿမန္ၿပီးခ်င္စိတ္သာေလာေနတယ္။ <br /><br />မၾကည့္ဘူး ။ဆြဲထားတဲ့ ပံုေတြကို ဒီတိုင္းပဲ ေဆ့စ္ (save) လိုက္မယ္။ လို႔ေတြးၿပီး ဖိုင္&nbsp; ေဆစ့္ အက္စ္ (file, save as) ........ ေဆစ့္ အက္စ္ ပီဒီအက္ဖ္ (save as Pdf) ..ဆီကို ပံုဆြဲပရိုဂရမ္ေလးရဲ့ အေပၚဘားေပၚကေန ၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္ ပံုေတြသိမ္းႏိုင္ဖို႔ ေမာက္စ္ကေလးကို ခိုင္းရၿပန္တယ္။ &nbsp;Pdf ဖိုင္အေနနဲ႔ သိမ္းလိုက္တယ္။ <br />ဖိုင္ နာမည္ (file name ) ေတြကို လြယ္ကူေအာင္လို႔ (၁) (၂) ကေန&nbsp;.................. (၁၉) (၂၀) အထိ&nbsp;...ေပးလိုက္တယ္။ လက္ကလည္း ၿမန္ၿမန္လွဳပ္ရွားေနသလို ေမာက္စ္ကေလးကလည္း သူ႔ကို လက္ပူတိုက္ၿပီး အုပ္မိုးထားတာၾကာလို႔ ေက်ာကုန္းပူလွပါၿပီတဲ့။<br />အိုေကသြားၿပီ။ ပံုေပါင္း ၂၀ ကို သိမ္းထားတာ ဖိုင္ေပါင္း ၂၀.. အၿမန္ဆံုးနည္းနဲ့ ကြန္ၿပဴတာထဲမွာ သိမ္းၿပီးၿပီ။ ၿမန္လိုက္တဲ့ငါ...ဒီလိုမွေပါ့... ၿမန္ၿမန္လုပ္ပါ.... ဟိုမွာ လၿပည့္ရိပ္က သူ႔ကို မသစ္ေပးလို႔တဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းစူေနၿပီ။ ဂလိုၾကီး......<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-LMvLtW00Chs/TYO9I22FijI/AAAAAAAABBM/bnyGbaz2pVk/s1600/funny+lip.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="122" src="https://lh4.googleusercontent.com/-LMvLtW00Chs/TYO9I22FijI/AAAAAAAABBM/bnyGbaz2pVk/s200/funny+lip.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: center;">picture from google</div><div style="text-align: left;">ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ေလာေဆာ္လိုက္ေသးတယ္။ </div>&nbsp;ေနာက္္ ပရိုဂရမ္တစ္ခု၊ အင္ဒီဇိုင္း (Indesign) ကိုဖြင့္တယ္ ... စာရြက္အသစ္ေတာင္းတယ္ ၊ေခါင္းစဥ္ တပ္၊ သိမ္းထားတဲ့ ပီဒီအက္ဖ္ေတြ ၿပန္ထည့္ဖို႔ မ်ဥ္းေတြၿပန္ခ်ိန္... ဆြဲထားတဲ့ ပံုေတြကို စာေရးတဲ့ ပရိုဂရမ္မွာ ၿပန္ထည့္ လိုက္တယ္။ <br />ပံု (၁)<br />ပံု (၂)<br />.<br />.<br />.<br /><br />.<br />ပံု (၁၉)<br /><br />ပံု (၂၀)<br /><br />ၿမန္ၿမန္သာထည့္ ..အလုပ္ၿမန္ၿမန္ၿပီးေလ လၿပည္ရိပ္စာမ်က္ႏွာအတြက္ အခ်ိန္ပိုရေလ။ ပိုစ့္ေလးေတြ သစ္ေလပဲ...လို႔ေတြးၿပီး ပံုေတြ ၁ ပံုၿပီး ၁ ပံု စာမ်က္ႏွာ အသစ္မွာ စီၿပီးထည့္လိုက္တယ္။ အားလံုးစီၿပီး ၁ ပံုခ်င္းစီကို အၾကီးခ်ဲ့ၾကည့္မိတယ္။<br /><br />ဟမ္...ဒြတ္ေဂါ ....ဘာၿဖစ္လို႔ ဒီပံုမွာ ဒီ ေလးေထာင့္ပံု အစက္ေလး ၁ စက္က လိုေနတာလဲ...<br />ဘုရားေရ.....သြားၿပီ.... ေကာ္ပီ ေပစ့္ မွာ အဲဒီအစက္ကေလးက ပါမသြားဘူး ။ ပံုေပါင္း ၂၀ မွာ အစက္ေပါင္း ၂၀ က လိုေနၿပီ။&nbsp; Q!"§&amp;*&nbsp; ( ဟိုဟာဒီဟာေတြ ပါးစပ္ကပါထြက္သြား ) <br />အဲဒါမွ ဒုတ္ခ .. ဟိုးအစကို ၿပန္သြား .... ပံုဆြဲ ပရိုဂရမ္ကို ၿပန္ဝင္....ခုလာခဲ့ နင္ ..က်န္ခဲ့တဲ့ အစက္ ၁ စက္ကို နားရြက္ဆြဲေခၚလာတယ္..ဒီေနရာမွာ ေမာက္စ္ကေလးကလည္း က်စ္ခနဲ ၿမည္တြန္သြားေသးတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးကို ၿပန္ေနရာခ်လိုက္တယ္.... ပံုေပါင္း ၂၀ ကို ၿပန္ပြား... ၿပန္ေဆ့စ္... ဟူး ေမာလိုက္တာ....<br /><br />ၿမန္ခ်င္ကာမွ အခ်ိန္ ၂ ဆ ပိုၾကာသြားတယ္... <br />ငါ့ႏွယ္ေရာ... ဟင္း .....ၿမန္ၿမန္လုပ္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေခါင္းေခါက္ပစ္ခ်င္တယ္... လက္ကိုရြယ္လိုက္တယ္။<br />ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္တယ္ထင္ပါသလဲ ? <br /><br />ဝဲက်ေနတဲ့ဆံပင္ေတြကို ေခါင္းေခါက္မယ္လို႔ရြယ္ထားတဲ့လက္နဲ႔ နားေနာက္ကိုညွပ္ပစ္လိုက္တယ္ :D&nbsp;ဆံပင္ကို ၁ ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ နားရြက္ေနာက္ကေန သပ္ခ်လိုက္ေသးတယ္။ <br /><br />ကိုင္း ... ဘယ္ရမလဲ... <br />လၿပည့္ရိပ္ ကေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းနဲ့&nbsp;ပိုစ့္ သစ္သစ္ကေလးလုပ္လို႔ သစ္ၿမဲသစ္လ်ွက္ပါပဲတဲ့။ ဟြန္းဟြန္း :))<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: blue;">လၿပည့္ရိပ္လည္း ၿပီးခဲ့တဲ့ ပိုစ့္မွာေတာ့ စာဖတ္သူေတြကို ပိုစ့္ရွည္ရွည္နဲ႔ လြမ္းေအာင္လုပ္လိုက္ ဒီပိုစ့္မွာ လန္းေအာင္လုပ္လိုက္နဲ့ ......ငိုလိုက္ရယ္လိုက္လုပ္ေနေတာ့တာပဲ။&nbsp; လၿပည့္ရိပ္ကိုယ္တုိင္လည္း လြမ္းလိုက္ လန္းလိုက္နဲ႔ သူ႔ခမ်ာ စိတ္သိပ္မမွန္ရွာ... ခ်စ္ေသာစာဖတ္ပိတ္သတ္ၾကီး လၿပည့္ရိပ္ကိုခင္ရင္ နားလည္ေပးလိုက္ၾကပါ</span><b style="color: blue;"><span style="color: blue;"> </span>.. D</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-6052918638115583331?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-52441300838004369032011-03-16T18:35:00.004+01:002011-03-16T20:53:38.644+01:00အခုရက္ပိုင္းေတြမွာ အိမ္အေၾကာင္းပဲ အေတြးထဲကို ေရာက္ေရာက္ေနတယ္။ အခု အခ်ိန္ဆိုရင္ ေမေမတို႔ ဘာေတြ လုပ္ေနၿပီလဲ။ သၾကၤန္အတြက္ ဘာေတြၿပင္ဆင္ေနၾကၿပီလဲလို႔ ေတြးေနမိတယ္။ အိမ္အေၾကာင္းေၿပာရရင္ေတာ့&nbsp; ဧရာဝတီတိုင္း ၿမစ္ကမ္းနံေဘးက ၿမိဳ႔ေသးေသးတစ္ခုရဲ႔ ၿမစ္ဆိပ္ကမ္းအနားမွာ တည္ေနတာ ကြ်န္မေမေမတို႔ အိမ္ေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္က ေမေမၾကီးလို႔ ကြ်န္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြေခၚတဲ့ ေဒၚၾကီးတို႔ အိမ္နဲ႔က ၿခံဝန္းတစ္ဝန္းထဲ။ ေမေမနဲ႔ ေမေမၾကီးက ညီအစ္မ အရင္းေတြေလ။ ေမေမက အခ်က္အၿပဳတ္ေကာင္းသလို ေမေမၾကီးက ကေလးေတြကို ဆံုးမသြန္သင္ရာမွာ အလြန္ပညာသားပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြမွာ အေမ ႏွစ္ေယာက္ရွိသလိုပါပဲ။ သူတို႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္က အရမ္းကို ရိုးရာဆန္တယ္လို႔ ေၿပာရမလား။ အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္ပစၥည္းေတြကို သူတို႔ ကိုယ္တိုင္လုပ္တာမ်ားတယ္။ ဧရာဝတီတိုင္းမွာေနတာဆိုေတာ့ ငါးငပိ နဲ႔ ငပိရည္ခ်ိဳက ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း မပါမၿဖစ္တဲ့ ဟင္းတခြက္ပါပဲ။<br /><br />ေမေမတို႕ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္က ငံၿပာရည္ကို ကိုယ္တိုင္ခ်တယ္။ ငံၿပာရည္ခ်တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အရပ္အေခၚပါ။ အမွန္ကေတာ့ ငံၿပာရည္ကိုယ္တိုင္လုပ္တာေပါ့။&nbsp; ငရုတ္သီးခြဲၿခမ္းကို ကိုယ္တိုင္ေထာင္းတယ္။ ငရုတ္ဆီမွဳန္႔ ၊ ဆႏြင္းမွဳန့္ေတြကို တစ္ႏွစ္စာ ပုလင္းေတြထဲကို ထည့္ဖို႔ စက္မွာ သြားၾကိတ္တယ္။ ေနာက္ရွိေသးတယ္.. သနပ္ခါးတံုးက်ိတ္တယ္တဲ့။ ေၿပာရရင္ေတာ့ ေမေမတို႔ ေမေမၾကီးတို႔ က တကယ့္ ၿမန္မာရိုးရာအမ်ိဳးသမီးေတြပါလို႔ ေၿပာႏိုင္တယ္။ အဲဒါကလည္း ေမေမတို႔ဘက္က အဖြားဆီကေန အေမြယူလာတာၿဖစ္တယ္။&nbsp; ေမေမကေတာ့ ဟင္းခ်က္ရာမွာ နဲ႔ အိမ္သန့္ရွင္းေတာက္ေၿပာင္ေအာင္လုပ္ရာမွာ ေမေမၾကီးထက္သာတယ္။ ေမေမၾကီးကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ညီအစ္မေတြကို မိန္းမဆန္ေအာင္သြန္သင္ရာမွာ ေမေမထက္သာတယ္။ တခါတေလ ကြ်န္မငယ္ငယ္ စကပ္ဝတ္ထားတဲ့ ရက္ေတြဆိုရင္ စကပ္ဝတ္ထားၿပီး ေဆာင့္ေဆာင့္ထိုင္ခ်င္ရင္&nbsp; လက္ႏွစ္ဖက္နဲ့ တင္ေနာက္ဖက္ကေနၿပီး&nbsp;အရင္ဆံုး စကပ္စကို ဒေဂါက္ခြက္နားေရာက္ေအာင္ သပ္ခ်ၿပီး ဒေဂါက္နားက စကပ္စကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ခပ္တင္းတင္းဆြဲၿပီးုထိုင္ရမယ္၊ ဒူးႏွစ္ေခ်ာင္းကို ဘယ္လိုစုထားရမယ္ ဆိုတာ ေမေမၾကီးကပဲ ေၿပာၿပခဲ့တာၿဖစ္တယ္။ ၾကက္သြန္၊ငရုတ္သီးေထာင္းနည္း&nbsp;၊ ငါးဇင္ရိုင္း (ေဘးဆူးေတာင္အလြန္စူးေသာငါး ) ကို ဘယ္လိုကိုင္ရတယ္၊ ငါးအေၾကးခြံကိုဘယ္လိုထိုးရတယ္၊ ငါးၾကီးသားကိုင္ရင္ ေခ်းအိမ္မေပါက္ေအာင္ ဘယ္လိုကိုင္ရတယ္၊ အသားလွီးရင္ ဘယ္လိုပံုစံလွီးရင္ ဟင္းခြက္လွတယ္ဆိုတာကိုပါ ေမေမၾကီးဆီကေန ကြ်န္မ ဆယ္တန္းေၿဖၿပီး နားေနတဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အနီးကပ္သင္ခဲ့ရတာၿဖစ္တယ္။ေမေမကေတာ့ မနက္မိုးလင္းလို႕႔ ေက်ာင္းမသြားခင္ ဘယ္သူကေတာ့ ၾကမ္းတိုက္ရမယ္။ ဘယ္သူကေတာ့ ညေနက်ရင္ ပန္းပင္ေတြေရေလာင္းရမယ္ဆိုတာကို အလုပ္တာဝန္ခြဲေလ႔ရွိတယ္။ <br /><br /><br />ကြ်န္မတို႔ ငယ္ငယ္ႏွစ္ေတြကဆိုရင္ေတာ့ အိ္မ္မွာက လူမ်ားေတာ့ ငံၿပာရည္ခ်တာလို႔ ၊ ငရုတ္သီးေထာင္းရတာတို႔ သနပ္ခါးတံုးလုပ္တာတို့က လူအမ်ားအတြက္ဆိုေတာ့ လုပ္ရတာေကာင္းတယ္။ <br />အခုေတာ့ ကေလးေတြအားလံုးလည္း တေနရာဆီေရာက္ေန အိမ္မွာဆိုရင္ ခုေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ ေမေမၾကီးတို႔ အိမ္မွာလည္း အငယ္ေကာင္ နဲ႔ ေမေမၾကီး တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ အိမ္မွာလူနည္းသြားေတာ့ ေမေမတို႕ အရင္လို ငံၿပာရည္ခ်ပါဦးမလားလို႔ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဖုန္းဆက္ၿဖစ္ရင္လည္း အစားအေသာက္ေတြ အေၾကာင္းသိပ္မေၿပာခ်င္ဘူး။ ေၿပာရင္း သားရည္ေတြ တေတာက္ေတာက္ က်တတ္လို႔ ။ေမေမဆိုရင္ ဟင္းခ်က္နည္းတစ္ခု မသိလို႔ေမးလိုက္ရင္ သူ႔မွာစီကာပတ္ကံုးေၿပာၿပေလ့ရွိတယ္။ ” သမီး ဆီကို ဘယ္ႏွမိနစ္ေလာက္သပ္၊ ၿပီးမွ ဘာထည့္၊ ဆီသပ္ေနတုန္း ဘယ္လိုေမႊ၊ ဘာခ်က္ရင္ အဖံုးအုပ္ခ်က္၊ ဘာခ်က္ရင္ေတာ့ မအုပ္နဲ႔” ဆိုၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းၿပရွာတယ္။ ဖုန္းတဖက္က သူ႔သမီးက ဂလုဂလု ၿဖစ္ေနတာ ေမေမ မသိရွာဘူး...<br /><br />ကြ်န္မအေတြးေတြကလည္း အိမ္မွာ ငံၿပာရည္ခ်တဲ့ရက္ေတြကို ေရာက္သြားတယ္။ <br />ငံၿပာရည္ကို အိမ္မွာေတာ့ ခ်ရင္ ႏွစ္အိမ္စာခ်ေလ့ရွိတယ္။ ငံၿပာရည္ခ်ရင္ ေနအရမ္းပူတဲ့ လမွာ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ ပထမဦးဆံုး ေစ်းထဲမွာ ငါးေသးေသးေလးေတြကို လိုက္ဝယ္တယ္။ လိုက္ဝယ္ရာမွာ ေစ်းဦးေစ်းေပါက္ကို ဝယ္တာမဟုတ္ဘူး ။ ေစ်းကြဲသြားတဲ့အခ်ိန္မွ ေရာင္းမကုန္တဲ့ ငါးေတြကိုလိုက္ဝယ္တာ။ အဲဒါမွေလ်ာ့ေစ်းနဲ႔ရမွာေလ။ ကိုယ္က ငါးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္လည္းမလိုဘူးေလ။ ငါးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္မလိုဘူးဆိုလို႔ ငါးပုတ္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေႏွာ္။ ငါးခႏၶာကိုယ္ေလးေတြက နဲနဲ ေပ်ာ့ေနရင္ရၿပီ။ ငါးလတ္မလတ္နဲ႔ ဝယ္ရာမွာ သန့္မသန့္က ငံၿပာရည္ရဲ႔ အရသာမွာကြာသြားတယ္။ အိမ္ေရာက္ရင္ အဲဒီ ငါးေသးေသးေလးေတြကို ပန္းကန္ေဆးဇလံုၾကီးထဲမွာ ၂ ခါ ၃ ခါ ေဆးလိုက္တယ္။ အမွိဳက္ေတြပါရင္ ဖယ္ပစ္တယ္။ ငါးေတြနဲ႔ အတူ ပုဇြန္ေသးေသးေလးေတြလည္း ပါလာတတ္တယ္။ အေလးခ်ိန္ဘယ္ေလာက္လည္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ပန္းကန္းေဆးတဲ႔ ေရဇလံုအဝက လက္ႏွစ္ဖက္ဝိုင္းလို႔ရတဲ့ ဇလံုအၿပည့္ေတာ့မွတ္မိတယ္။ ေရေဆးၿပီးရင္ မီးဖိုေပၚမွာ မီးေအးေအးနဲ့ အဲဒီငါးေတြကို ထည့္က်ိဳလိုက္တယ္။ ဆားလည္းထည့္လိုက္တယ္။ ဆားရယ္ ငါးေတြရယ္ မီးအပူေၾကာင့္ ေပ်ာ့ၿပီး ၿပဲသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေယာက္မနဲ႔ အေပၚေအာက္ ေမႊလိုက္ရေသးတယ္။ ငါးအိုးၾကီးက ဗြက္ဗြက္ နဲ႔ အန႔ံကလည္း ထြက္စၿပဳေနၿပီ။ ကြ်န္မတို႔ ကေလးေတြဆိုရင္ မီးဖိုနားကို ကပ္ကို မကပ္ခ်င္ဘူး။ ငါးရည္စက္ေတြ အက်ီၤကို လာစင္မွာစိုးလို႔ေလ။ အဲဒါကို ေမေမနဲ႔ ေမေမၾကီးက ဒိုင္ခံလုပ္တယ္။ ဆားနဲ႔ ငါးေတြေတာ္သင့္ေအာင္ ေပ်ာ့လာၿပီးဆိုရင္ အိုးကို မီးဖိုေပၚကခ်တယ္။ <br />ငါးကို မက်ိဳခင္ကတည္းက ငံၿပာရည္စစ္ဖို႔ စင္ကိုေဆာက္ထားရတယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ ေဖေဖက ကူေလ့ရွိပါတယ္။ ဘာမွ သိပ္မခက္ပါဘူး ။ ဂုန္နီအိတ္ခပ္ထူထူတစ္စကို ေၿမၾကီးမွာ ခိုင္ေအာင္စိုက္ထားတဲ့ သစ္သားတိုင္ ၄ ဘက္မွာ ကပ္ခ်ည္ထားတယ္။ သစ္သားတိုင္ဆိုတာကလည္း ခိုင္ခ့ံေအာင္လုပ္ထားရင္ ရပါၿပီ။ ေဖေဖအမ်ားဆံုးလုပ္ေလ့ရွိတာက&nbsp;အိမ္က&nbsp;သရက္ကိုင္းတကိုင္းကို ခ်ိဳင္လိုက္ၿပီး&nbsp;ခ်ည္ဖို႔ေနရာရေအာင္ ဂြလုပ္တယ္ ။ ေၿမၾကီးမွာ စိုက္လို႔ရေအာင္&nbsp;တဖက္ကို ခြ်န္ထားတယ္။ တဖက္ကို&nbsp;ခ်ည္လို႕ရေအာင္ ဂြလုပ္ထားတယ္။&nbsp;အဲဒီ သစ္ကိုင္းအမာ ေလးတိုင္ကို ေၿမၾကီးမွာစိုက္ၿပီး&nbsp;ဂုန္နီအိတ္ကို&nbsp;အစေလးစကေန သစ္ကို္င္းတိုင္ေတြရဲ႔&nbsp;ထိပ္ဖက္မွာ&nbsp;အလယ္ကို ခြက္ပံုစံလုပ္ထားၿပီး ခပ္တင္းတင္းစုခ်ည္လိုက္တယ္။<br />ၿပဳတ္ထားတဲ့ ငါးေတြကို&nbsp;&nbsp;ခြက္ပံုစံ ဂုန္နီအိတ္ခြံထဲကို ေလာင္းခ်လိုက္တယ္။ ေအာက္ကေန ဆင့္ အင္တံုတစ္ခုခံထားတယ္။ ငါးၿပဳတ္ရည္ေတြက ဂုန္နီအိတ္ခြံကို ေဖာက္ၿပီး အင္တံုထဲကို တေဘာက္ေဘာက္နဲ႔ က်လာတယ္။ ပထမ က်လာတဲ့ ငံၿပာရည္ဦးမွာ အရိုးေတြပါလာတတ္တယ္။ အဲလိုဆိုရင္ က်လာတဲ့ေရေတြကို ေနာက္တေခါက္ဂုန္နီအိတ္ခြံထဲကို ၿပန္ထည့္ေလာင္းလိုက္လို႔ရတယ္။ သူက အနယ္ထုိင္သြားမွ အရည္က ပိုၾကည္တာကိုး။ အဲဒီ ငံၿပာရည္ခ်တဲ့ စင္ေလးကို ေနက်ဲကဲ်ေတာက္ပူတဲ့ ၿခံထဲတေနရာမွ ထားမွရတယ္။ ငံၿပာရည္က ေနပူရွိန္နဲ႔ တခါတည္း က်က္သြားတယ္။ ထည့္ထားတဲ့ ငါးအရည္ေတြ ေအာက္က အင္တံုထဲကို က်သြားတဲ့ အထိ ၃ ရက္ က ေန ၅ ရက္ ေလာက္ အထိထားေပးရတယ္။ ႏွစ္အိမ္စာဆိုရင္ တခါတေလ ႏွစ္စင္ေဆာက္ရတယ္။<br /><br /><br />အဲဒီမွာ အနံ႔က ၿပႆနာတက္တတ္တယ္။ ကြ်န္မတို႕ အိမ္က ငံၿပာရည္ခ်ေနၿပီဆိုရင္ ႏွစ္အိမ္ သံုးအိမ္ေလာက္ကေန အနံ႔ေတြရေနတတ္တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုေတာ့ အားနာနာနဲ႔ ေၿပာထားရတယ္။ ငါးရဲ႔ အနံ႔ေၾကာင့္ ယင္ေတြလည္းလာတတ္တယ္။ အဲလိုဆိုရင္ ေမေမတို႔က ဝါးခပ္ေမာက္ၾကီးေတြကို ထိပ္ဖက္ကို ငံၿပာရည္စက္က်ႏိုင္ဖို႔ ေဖာက္ၿပီး အုပ္ထားတတ္တယ္။ <br />ေနာက္ဆံုးအကုန္က်သြားၿပီဆိုရင္&nbsp;ကြ်န္မတို႔ အိမ္နဲ့ ေမေမၾကီးတို႔ အိမ္ တအိမ္စီကို&nbsp;ရိုးရိုးသာမန္လူတေယာက္အရပ္ရဲ႔ ဒူးေက်ာ္ေက်ာ္ၿမင့္တဲ႔ စဥ္႔အိုးတစ္အိုး အၿပည့္ ရတတ္တယ္။ အဲဒီ တစ္အိုးက တႏွစ္စာ လံုေလာက္တယ္။ တခါတေလလည္း ရြာက အမ်ိဳးေတြလာရင္ ေမေမက ငံၿပာရည္ တစ္ပုလင္းၿဖစ္ၿဖစ္ လက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိတယ္။ ငံၿပာရည္ခ်ၿပီးခါစ အေပၚရည္ၾကည္ဆိုရင္ အရမ္းခ်ိဳတာ။ ကြ်န္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဆိုရင္ ၿခံထဲက သရက္သီးေတြကို ခူး ။ ဓားနဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေပါက္။&nbsp;အေပၚရည္ၾကည္&nbsp;ငံၿပာရည္ဆမ္း ၊ ကိုယ္တိုင္ေထာင္းထားရတဲ့ ငရုတ္သီး ခြဲၿခမ္းေတြထည့္ၿပီး ေနာက္ေဖးက သရက္ပင္ေအာက္က ကြပ္ၿပစ္မွာ ရွဴးရွဲနဲ႔ စားၾကတာ။ ဒီေန႔ အဲဒီအေၾကာင္းကို ထုိင္ေတြးၿပီး သေရက်ေနတာ....<br /><br />ကြ်န္မတို႔ ခေလးေတြ စိတ္အညစ္ဆံုးကေတာ့ ငရုတ္သီးခြဲၿခမ္းေထာင္းရတာပါပဲ။ ေမေမတို႕က ကြ်န္မတို႔ ေက်ာင္းပိတ္တဲ႔ ရက္နဲ႔ ခ်ိန္ကိုက္ၿပီး ငရုတ္သီးေတြကို အေတာင့္လိုက္ဝယ္ထားတယ္။ ငရုတ္သီးဝယ္တာကလည္း အမ်ိဳးအစား တမ်ိဳးတည္း မဟုတ္ဘူး။ အပုသီးနဲ႔ အရွည္သီးတဲ့။ အပုသီးက စပ္တယ္ဆိုလား။ အရွည္သီးက အေရာင္လွတယ္တဲ့ေလ။ ေမေမတို႔က သူတို႔လိုခ်င္တာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္တင္ ေထာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္မတို႕ ကေလးေတြကိုပါ စစ္ကူေခၚတာေလ။ ေနလည္ပိုင္းဆိုရင္ ကြ်န္မတို႔ေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ ေဆာ့ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မရဘူးဗ်ာ။ ငရုတ္သီးေထာင္းကူရတယ္။ အရင္ဆံုးေထာင္းမယ့္ရက္မတိုင္ခင္ ငရုတ္သီးေတြကို ကြ်တ္ေအာင္ ေနပူလွမ္းထားရတယ္။ ၄ ရက္ ၅ ရက္ေလာက္လွမ္းရတယ္။ ကြ်တ္မွ ေထာင္းရတာၿမန္မွာကိုး။ ငရုတ္သီးေထာင္းရင္ေတာ့ ရိုးရိုးသာမန္ ငရုတ္ဆံုကို မသံုးပဲ ကြ်န္မတို႔အဘိုး တိုင္းရင္းေဆးေဖာ္ရင္ သံုးတဲ့ စဥ့္ငရုတ္ဆံုလည္ပင္းရွည္ရွည္ကို သံုးပါတယ္။ ငရုတ္က်ဥ္ေပြ႔က သစ္သားက်ဥ္ေပြ႔။ စဥ့္ငရုတ္ဆံုလည္ပင္းရွည္ေၾကာင့္ ငရုတ္သီးေတြ အၿပင္ထြက္သက္သာပါတယ္။ လူလည္းအမႊန္သက္သာပါတယ္။<br /><br />ေထာင္းလည္းၿပီးေရာ ၁ လီတာဝင္ ပုလင္း ၆ပုလင္း ၇ ပုလင္းေလာက္ရတတ္တယ္။ ၁ ပုလင္းကိုေတာ့ အဖြားတို႔ အိမ္ကို ေမေမက ေပးေလ့ရွိတယ္။ အဲဒါက ငရုတ္သီးခြဲၿခမ္းကိုယ္တိုင္ေထာင္းၿပီးစားတဲ့ ကြ်န္မေမေမနဲ႔ ေမေမၾကီးတို႔ရဲ႔ အေလ့အထပါပဲ။ ငရုတ္သီးေထာင္းတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ငံၿပာရည္ခ်တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ သိပ္မကြာေတာ့ ငရုတ္သီးကို ေထာင္းသူကေထာင္း ၊ ေဘးမွာ သရက္သီးခူးၿပီး ငံၿပာရည္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကိုဆမ္း၊ စဥ္႔ငရုတ္ဆံုၾကီးထဲက ေထာင္းထားတဲ့ ငရုတ္သီးကို ၁ ဇြန္းေကာ္ထည့္၊ သရက္သီး ေပါက္သုတ္သူကသုတ္နဲ႔၊ ေန႔လည္ပိုင္းေတြမွာဆိုရင္ အိမ္ေနာက္ေဖးက သရက္ပင္ရိပ္မွာလူေတြမ်ားစည္လို႔။ <br /><br />ေနာက္ရွိေသးတယ္။ သနပ္ခါးခဲကို ကိုယ္တုိင္လုပ္တာ။ သနပ္ခါးခဲကို ကြ်န္မတို႔ငယ္ငယ္က ကိုယ္တိုင္လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္မတို႕အိမ္မွာ မ်က္နွာလိမ္ဖို႔ သနပ္ခါးတံုးပဲ ဝယ္ရတယ္။ ေၿခေတြလက္ေတြလိမ္းဖို႔က အဲဒီ သနပ္ခါးတံုးေတြက က်န္ေနတဲ့ အႏွစ္ပိုင္းေတြကို က်ိတ္စက္ရွိတဲ့ေနရာမွာ အပ္ၿပီး ရလာတဲ့ မုန့္ႏွစ္လို သနပ္ခါးႏွစ္ေတြကို အိမ္မွာ ကြ်န္မတို႔ေတြ ေမေမတို႔နဲ႔ ကိုယ္ၾကိဳက္သလို ပံုေဖာ္ၿပီး ေနပူမွာ လင္းဗန္းေတြနဲ႔လွမ္းရတယ္။ စက္ကလာပို႔တဲ့ သနပ္ခါးခဲအႏွစ္ေတြကို ကိုယ္ၾကိဳက္သေလာက္လက္နဲ့ယူ ၿပီးရင္လင္ဗန္းေပၚမွာ အသားက်စ္သြားေအာင္ ခပ္နာနာေဆာင့္ေပးရပါတယ္။ ေလာက္စလံုးလံုးသလိုပါပဲ။ အသားက်စ္သြားၿပီးလို႔ထင္ရင္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ပံုလုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ၿပီးမွ လင္ဗန္းေတြနဲ႔ အိမ္ၿပင္ေနပူပူမွာထုတ္လွမ္းတယ္။ သနပ္ခါးတံုးေတြ တခါက်ိတ္ရင္ ႏွစ္အိမ္ေပါင္းဆိုရင္&nbsp;လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ထုရွိၿပီး ၅ လက္မေလာက္ရွည္တဲ့ သနပ္ခါးခဲေလးေတြ အခဲေပါင္း ၄၅ခဲ&nbsp; အခဲ ၅၀ ေလာက္ေတာ့ ရတတ္တယ္။ သနပ္ခါးခဲေတြ ေၿခာက္သြားရင္ ႏွစ္အိမ္ခြဲယူလိုက္ၾကတယ္။ အိမ္မွာဆိုရင္ သနပ္ခါးခဲက ဘယ္ေတာ့မွ ၿပတ္ေလ႔မရွိဘူး။ ေမေမဆိုရင္ ေရခ်ိဳးၿပီးတိုင္း&nbsp; ေၿခဆံုးေခါင္းဆံုး သနပ္ခါးအေဖြးသားေလးနဲ႔ေလ။ ကြ်န္မတို႕ ညီအစ္မေတြကေတာ့ ငယ္ငယ္ကေတာ့ လိမ္းပါတယ္။နဲနဲၾကီးလာေတာ့ သနပ္ခါးတုံူးအႏွစ္တံုးက ၿဖဴလြန္းေတာ့ မလိမ္္းခ်င္ဘူးလို႔ ခ်ိီးမ်ားၾကတယ္ေလ။ အဲဒါကို ေမေမက မိန္ခေလးဆိုတာ ေရခ်ိဳးၿပီးရင္ သနပ္ခါးကို ေၿခေရာလက္ေတြပါ လည္ပင္းေတြပါမက်န္ လိမ္းရတယ္လို႔ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ေလ။ မ်က္ႏွာေလးတင္ကြက္ၿပီး လိမ္းထားၿပီး လည္ပင္းကို ေတာ္သင့္ရံု သနပ္ခါးရည္က်ဲေလး က်ံထားရင္ ေမေမက မ်က္ႏွာၿဖဴသရဲမနဲ႔တဲ့ တူတယ္တဲ့ေလ။&nbsp; <br />ေအာ္....သတိရတယ္... အိမ္ကို အရမ္းပဲ....<br /><br />အိမ္မွာ ဆိုရင္ သရက္သီးခ်ဥ္၊ မရမ္းသီးခ်ဥ္ ၊ ခ်ဥ္ဖတ္စံု ကို ေမေမတို႔ကိုယ္တိုင္ စဥ့္အိုးေတြနဲ႔တည္တယ္။ ႏွစ္အိမ္ေပါင္း ၿခံကလည္းက်ယ္ေတာ့ ေမေမတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကလည္း&nbsp; စိုက္ပ်ိဳးေရးဝါသနာပါၾကေတာ့ အိမ္မွာေတာ့ ေလာင္းရိပ္ရပင္ေတြေရာ၊ စားပင္ေတြေရာ၊ ပန္းပင္ေတြေရာေတာ္ေတာ္စံုခဲ့တယ္။ ကြ်န္မ ၃ ၄ တန္းအရြယ္အထိ တၿခံလုံးမွာ မာလကာပင္ ၃ ပင္၊ မွတ္မွတ္ရရ ဇီးပင္တပင္၊ ဒါေပမယ့္ ဇီးပင္က စားလို႔မရဘူး။ သီးလာရင္ ပိုးေတြပဲထိုးေနလို႔၊&nbsp; (ေနာက္တၿဖည္းၿဖည္း နဲ့ ၿမစ္ကမ္းၿပိဳတဲ့အထဲကို အပင္ေတြပါကုန္တယ္။ အပင္ရဲ႔ အၿမစ္ေၾကာင့္ ေရလွိဳင္ပုတ္ရင္ ကမ္းၿပိဳတတ္လို႔ ေဖေဖတို႔က အၿမစ္ပါခ်ိဳင္ပစ္တဲ့အထဲ ပါတဲ့အပင္ေတြပါသြားတယ္။&nbsp; ) ကြ်န္မ ဒီကို ထြက္မလာခင္အထိရွိေနေသးတာေတြကေတာ့ ေဖေဖတို႔ အိပ္ခန္းေခါင္းရင္းမွာ ကတီပါပင္၊ ေမေမၾကီးတို႔ အိမ္ေခါင္းရင္းမွာ ခရမ္းဂြ်တ္သီးပင္ရံုေတြ၊ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာဆူးပုတ္ပင္ ၃ ပင္၊ ေၾကာင္ရွာသီးပင္က အိမ္သာနားမွာ၊ ကငး္ပံုပင္က အိမ္ေနာက္ေဖး ၿခံစည္းရိုးမွာ ၊&nbsp;ေနာက္ ငရုတ္ပင္ပုေတြက&nbsp;တၿခံလံုး ၅ ပင္ေလာက္ေတာ့ရွိတယ္။&nbsp;ႏွစ္အိမ္ၾကားမွာ သံပုရာပင္ ၂ ပင္၊ ဒီၾကားထဲ ေမေမတို႔က ပန္းစိုက္တာ&nbsp;ဝါသနာပါေသးတယ္။ ပန္းပင္ေတြနဲ႔&nbsp;&nbsp;ၿခံထြက္ပစၥည္းပင္ေတြ ၿခံထဲမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္းရွိတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက မုန့္ဖိုးပိုရခ်င္လို႔ အိမ္မွာလာၿပီးေက်ာင္းလာတတ္တဲ့ ေဒၚေလးလုပ္သူနဲ႔ ၾသဇာပင္ေပၚတက္ေနတဲ့ ခြာညိုပန္းေတြ မနက္ေစာေစာခူးၿပီး ေစ်းထဲလွည့္ေရာင္းဖူးတယ္။ ေက်ာင္းက ဆုေပးပြဲရက္ေတြမွာဆိုရင္ အတန္းပိုင္ဆရာမဆီကို စပိုက္ဒါပန္းသစ္ခြ ပန္ဖို႔ သြားေပးဖူးတယ္။ ေက်ာင္းက ဝါ စိမ္း နီ ၿပာ အသင္းမွာ ကိုယ့္အသင္းအလွည့္က်ရင္ အိမ္က ႏွင္ဆီပန္းေတြရယ္၊ ေက်ာက္ခက္၁ ခက္ ၂ ခက္ရယ္၊ ပိန္းပန္း ၁ ပြင့္ေလာက္ရယ္ ႏွီးနဲ႔ စုစည္း၊ စက္ဘီးေရွ႔ၿခင္းမွာ ထည့္ၿပီး အတန္းထဲက ပန္းအိုးမွာ ထိုးခဲ့ဖူးတယ္။ ေအာ္.....အတိတ္က အရိပ္ေတြက ခုခ်ိန္ထိ ခ်ိဳၿမိန္ေနဆဲပဲ။<br /><br />အိမ္က ၿမစ္ကမ္းနဲ႔ နီးေတာ့ ေရကို ၁ပတ္ ၁ ခါေလာက္ေတာ့ စက္နဲ႔ စုတ္တင္ သံုးေလ့ရွိတယ္။ စက္နဲ႔ ေရတင္တဲ့့ရက္ေတြဆိုရင္ ပိုက္နဲ႔ ပန္းပင္ေတြေရာ စားပင္ေတြပါလိုက္ၿဖန္းရင္ မဆိုးပါဘူး။ အဲ.. ေရမတင္တဲ့ ရက္ေတြဆိုရင္ ကြ်န္မတို႔ေတြ ပင္ပန္းတယ္။ ပန္းပင္ေတြက ၂ ရက္ ၿခားတခါေလာက္ ေရဆဲြၿပီး ေလာင္းရတာကိုး။ ေရကန္အၾကီးက ေမေမၾကးိီိတို႕ ေခါင္းရင္းမွာ ေဆာက္ထားတာ။ ေမေမၾကီးတို႔အိမ္ကို ေက်ာ္ၿပီး ကြ်န္မတို႔ အိမ္ေနာက္ေဖးအထိေရသယ္ရရင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသား။ ကြ်န္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ပန္းပင္ေရေလာငး္ရတဲ့ ရက္ေတြဆိုရင္ သူ႔တြက္ကပ္ကိုယ့္တြက္ကပ္နဲ႔ေလ..... အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေဆာ့ခ်င္ေဇာနဲ႔ မလုပ္ခ်င္တာပဲသိတယ္။ ပိန္းပန္းပင္ေတြကို ေမေမက မ်ိဳးခြဲစိုက္ေလ ေရပိုေလာင္းရေတာ့မယ္ဆိုၿပီး စိတ္ညစ္ေလပဲ။<br /><br /><br />အရင္တုန္းက ေရေလာင္းရရင္ လက္ေတြနာတယ္လို႔ ေမေမကို ဆင္ေၿခေပးခဲ့တာ ခုမွ ပန္းပင္ေတြရဲ႔ တန္ဖိုးကို သမီးတစ္ေယာက္ သိလာရၿပီ ေမေမ ။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ ေမေမကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့ သနပ္ခါးခဲကိုဆိုရင္ ၿဖဴၿဖဴၾကီးမို႔ မလိမ္းခ်င္တာ၊ ခုေတာ့ သနပ္ခါးခဲေလးေတြ ပါးၿပင္ေပၚမေရာက္လာတာၾကာေရာေပါ့။ ငံၿပာရည္အိုးအနားကို မကပ္ခ်င္ေပမယ့္ သရက္သီးသုတ္ကိုေကာင္းေကာင္းစားတတ္တဲ့ အေမ့သမီးတစ္ေယာက္ အေမ့အိမ္က ငံၿပာရည္အိုးေလးကို လြမ္းတတ္ေနၿပီေမေမ။ ငရုတ္သီးေထာင္းကူဖို႔ေၿပာရင္ မႊန္လို႔ ထြက္ေၿပးခ်င္တဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ ခုေတာ့ အေမ့အိမ္က ငရုတ္ဆံုေလးကို သတိရေနတတ္ေနၿပီ ေမေမ။&nbsp; ဒီလ ကုန္ရင္ ေမေမ့သမီးတစ္ေယာက္ မိဘရိပ္ကေန ခြဲခြာသြားတာ ၄ ႏွစ္ တင္းတင္းၿပည့္ၿပီ...........အားးးး....သတိရတယ္ေမေမတို႔ကို.... တအားပဲ.....ဘယ္လိုေၿပာထြက္ရက္မလဲ...ေၿပာလိုက္ရင္ ဖုန္းလိုင္းထဲကေန ပြင့္အံသြားမယ့္ အသံတုန္လွိဳင္းကို ကြ်န္မမလိုလား..လွ်ပ္စစ္ၾကိဳးလိွဳင္းတဖက္မွာရွိေနတဲ့ ေမေမရဲ့&nbsp;သက္ၿပင္းတိုးတိုးခိုးခ်မွာကို ကြ်န္မ မလိုလား.... <br />တေန႔ေန႔ေပါ့ေမေမရယ္..... တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေပါ့....<br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/GIq04yW2zAI?fs=1" width="425"></iframe><br /><span style="font-size: x-small;"><br /></span><br /><span style="font-size: x-small;"><span style="color: blue;">မွတ္ခ်က္။ စာဖတ္သူမ်ားကို အိမ္ကို လြမ္းလြန္းလို႔ ပိုစ့္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေႏွာင့္ယွက္ပစ္လိုက္ၿပီ။&nbsp; </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1349787669310672119-5244130083800436903?l=fullmoon-shadow.blogspot.com' alt='' /></div>လၿပည္႔ရိပ္noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1349787669310672119.post-43385923619187457842011-03-14T20:12:00.009+01:002011-03-14T22:18:45.383+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">လွပတဲ့အတိတ္စာမ်က္ႏွာဆိုတာက&nbsp;ဘယ္အခ်ိန္မဆို ခ်ိဳၿမိန္စြာ စားသံုးႏိုင္ေစဖို႔ ၿမိန္ယွက္ရစ္မူးေအာင္ ရသာထံုမႊန္းေနေပမယ့္ ခါးသီးတဲ့ အတိတ္စာမ်က္ႏွာ ( ယခုအခ်ိန္မွ ၿပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ) ဆိုတာက ပုတ္နံ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ လူေသပုတ္ေကာင္အလားပဲလားေႏွာ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">တစ္ခုေတာ့ ခံယူခ်င္စရာေကာင္းတယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">တခါက ဖတ္မိတဲ့ စကားစုေလးတစ္ခုပါ ။ <span style="color: blue;">အမွားေတြထဲက တစ္ခုခုရေအာင္ယူပါတဲ့ ။ ထိုရယူမွုမွ သင္လည္း သင္ခန္းစာ ရသြားလိမ့္မယ္။ ထိုသင္ခန္းစာကို သင္ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ႏိုင္ရင္ သင့္ရဲ့ လက္နက္တစ္ခုအၿဖစ္ သင့္ဘဝလမ္းမွာ သင္နဲ့အတူလိုက္ပါေပးလိမ့္မယ္</span> တဲ့။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">တကယ္တမ္းေတာ့ ပုတ္နံ႔တေထာင္းေထာင္းထြက္ေနတဲ့ အတိတ္စာမ်က္ႏွာေဟာင္းေတြဟာ ၿပန္လည္လွန္ၿပန္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့အရာေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ထိုအရာမ်ားဆီမွ သင္ဘာလက္ခံရရွိခဲ့တယ္ဆိုတာသာ ၾကည့္တတ္ရင္ ဒါဟာသင္ရဲ့ အၿမတ္ပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ သင္အခုရပ္ေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနရင္ အတိတ္စာမ်က္ႏွာဆိုတာ ခ်ိဳသည္ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ခါးသည္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ လွန္ၿပန္ေကာင္းတဲ့အရာေတြပါပဲ။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ မွားတယ္ မွန္တယ္ ဆိုတာ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ရဲ႔ ခံယူခ်က္ ၿဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ထို႔အလားတူပဲ သင့္လက္ထဲမွာ ဖမ္းဆုပ္မိတဲ့အရာတစ္ခုကလည္း အတိတ္စာမ်က္ႏွာရဲ႔ အရိပ္ၿဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">သြားခဲ့တဲ့ ခရီးေတြ မထင္မွတ္ပဲ ရိုက္ခဲ့တဲ့ ရွဳခင္းပံုေတြကို External Drive&nbsp;ထဲကေန ၿပန္ဖြင့္ ၾကည့္မိရင္ ၾကိဳက္မိတာ ဆိုလို႔ ဒီပံုေလး&nbsp;၇ ပံုပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ ၊ လူကသာ ငုတ္တုတ္ၿဖစ္ေနေပမယ့္ စိတ္ေတြက အလ်င္ၿမန္စြာ ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ ခက္လင့္တဲ့ သကာလ ၿပန္လည္ မလွန္ခ်င္ေသာ အတိတ္စာမ်က္ႏွာမ်ားဆီသို ႔ ဦးတည္လွ်က္&nbsp;ဓာတ္ပံုမ်ားသိုေလွာင္သိမ္းဆည္းထားေသာ ဖိုဒါ&nbsp;အေဟာင္းေလးေတြကို ၿပန္ဖြင့္ ေမႊေႏွာက္မိတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ဒီ ပံုေလး&nbsp;၇ ပံုကို ဟို ခရီး ဒီ ခရီးေတြကေနတဆင့္ ဆြဲထုတ္လိုက္မိတယ္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ပံု (၁) </div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-f3cS3Xeya-Y/TX5ZMMGR8JI/AAAAAAAABA4/kJvWXFROAbM/s1600/DSC09544.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" q6="true" src="https://lh4.googleusercontent.com/-f3cS3Xeya-Y/TX5ZMMGR8JI/AAAAAAAABA4/kJvWXFROAbM/s400/DSC09544.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;">ပံု (၂)</div><div align="left" class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-7ZmGRpMK1jI/TX5ZTl49vmI/AAAAAAAABA8/5adZb9PfiiI/s1600/DSC09535.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" q6="true" src="https://lh6.googleusercontent.com/-7ZmGRpMK1jI/TX5ZTl49vmI/AAAAAAAABA8/5adZb9PfiiI/s400/DSC09535.JPG" width="400" /></a></div>ေဟာ္လန္ကို ေလ့လာေရးသြားခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ေလးရဲ႔ အစမွာ အမ္စတာဒမ္ ၿမိဳ႔မဝင္ခင္ ေဟာ္လန္အစပ္ကေလးမွာရွိတဲ့ ၿမိဳ႔ေလးတစ္ၿမိဳ႔ရဲ႔ ဗိသုကာ ၿပတိုက္တခုက အၿပင္ဘက္ဗိသုကာ ၿမင္ကြင္းတစ္ခုပါ။ သူ႕မွာ အေဆာက္အဦးရယ္လို ႔ အတိအက်မရွိဘူး ။ တခန္းကို ၿပကြက္တစ္ခုပဲ။ ေတာၾကီးတစ္ခုနဲ႔တူတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ စတုဂံပံုအတံုးတစ္တံုးေတြ႔လိုက္၊ တခါတေလ ဝင္ေပါက္မ၇ွိတဲ့ အတံုးၾကီးတစ္တံုးထဲ ။ တခါတေလ ဝင္ေပါက္ပါတဲ့ ၿပကြက္ေတြနဲ့ အခန္းတစ္ခန္း။ အခ်ိဳ႔ၿပကြက္ေတြကို နားမလည္ဘူး။ ၿပကြက္ေတြထဲမွာ ဒီလို ၿပင္ပက ၿပကြက္ကေလးေတြကို ၾကိုက္တယ္။ လြတ္လပ္စြာၿပသထားတယ္။ ၾကိုက္သလို အဓိပၸာယ္ေဖာ္ႏိုင္တယ္။ ပံု (၁) ကိုေတာ့ ”ေႏြရာသီ မိသားစု ေတြ႔ဆံုပဲ” ၊ ဒါမွမဟုတ္ ”&nbsp;သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ စကားတၿမည္” လို႔ ေပးထားတယ္ ။ သစ္ပင္ရိပ္ေလးရယ္၊ ခံုဝိုင္းဖြဲ႔ေလးရယ္၊ တကယ္တမ္းအၿပင္ဘက္မွာဆိုရင္ ေလညွင္းႏုႏုေလးေတြရယ္၊ ၿမက္ခင္းရနံ႔ ပန္းနံ႔ သင္းသင္းေလးေတြရယ္....<br />ပံု (၂) ကေတာ့ ”စည္းလံုးၿခင္း” တဲ့ ။ သံေနာက္မွီ ခံုေတြဝိုင္းဖြဲ႔ထားတယ္။ Unity ဆိုတဲ့ ရသကိုေဖာ္ေဆာင္ေနတယ္။ <br /><br /><div align="center">ပံု (၃)</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-0M-FeOXBx4M/TX5Y4EEnBNI/AAAAAAAABAs/Gn9YJ44oVfk/s1600/SNV33560.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" q6="true" src="https://lh6.googleusercontent.com/-0M-FeOXBx4M/TX5Y4EEnBNI/AAAAAAAABAs/Gn9YJ44oVfk/s400/SNV33560.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဒီပံုေလးကို ၾကိဳက္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကလည္း လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚႏိုင္ၿခင္း၊ နဲ႔ လတ္ဆက္မွဳ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြထင္ဟပ္ေနတဲ့ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ရွိေနလို႔ပါ။ ၿမဴးနစ္ၿမိဳ႔က အိမ္ရာေတြကို သြားၾကည့္ရင္း ၿဖတ္ၿပီး&nbsp;လမ္းေလွ်ာက္မိတဲ့ ပန္းၿခံတစ္ခုထဲကပါ။ &nbsp;ေရကန္၊ မိုးသားၿပာၿပာ၊ ၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြက လူသားေတြကို တဖန္လတ္ဆက္ေစတာကိုးေႏွာ္။ ၾကည့္လိုက္ပါလား။ အခ်ိဳ႔လူေတြမွာ ဗလာက်င္းၿပီး ေနပူဆာလွံဳေနလိုက္တာ။ ေအာ္...သူတို႔ေတြက ေနေရာင္ၿခည္ကို လိုအပ္သူေတြကိုး။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ပံု (၄)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-oBSpkmH-hsI/TX5Y_1VR0CI/AAAAAAAABAw/fqWI7C0gd_U/s1600/SNV30288.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" q6="true" src="https://lh3.googleusercontent.com/-oBSpkmH-hsI/TX5Y_1VR0CI/AAAAAAAABAw/fqWI7C0gd_U/s400/SNV30288.JPG" width="400" /></a></div>ဒီပံုေလးကိုလည္း ၾကိဳက္တယ္။ ဘာရိုင္နယ္ထဲက ၿမိဳ႔ေသးေသးေလးတစ္ခုက အထြက္။ ပန္းဝါဝါပြင့္ရိုင္းေလးေတြရယ္ ၿမက္ခင္းၿပင္စိမ္းစိမ္းရယ္။&nbsp;တေမွွ်ာ္တေခၚၾကည့္လို႔ရတဲ့ သစ္ေတာအုပ္ရယ္။&nbsp;အဲသည္တုန္းက ေတာထဲလမ္းေလွ်ာက္ထြက္တယ္လို ႔ ေၿပာမလား။ ေႏြရာသီကို ေတာင့္တေနတဲ့ သူတို႕ေတြကေတာ့ ေႏြရာသီေရာက္ရင္ ေတာတက္တယ္ ။ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ သူတို႔အတြက္ သဘာဝအလွခံစားရဖို႔က ဒီအခ်ိန္ေလးပဲရွိတာကိုး။ <br /><br /><div align="center">ပံု (၅)</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-6i18XK_DnMY/TX5ZEfujwzI/AAAAAAAABA0/sHs27PNmKYc/s1600/SNV31466.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" q6="true" src="https://lh3.googleusercontent.com/-6i18XK_DnMY/TX5ZEfujwzI/AAAAAAAABA0/sHs27PNmKYc/s400/SNV31466.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">မားဘက္ ရွီလာ ၿပတိုက္ကိုသြားလည္တုန္းက အၿပန္လမ္းမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ စီးကရက္အစီခံဗံုး။ ရိုးရိုးသာမန္ မ်က္လံုးနဲ့ဆိုရင္ေတာ့ စီးကရက္တိုေတြကို စီးကရက္ခြက္ထဲမွာ ထိုးေခ်ထည့္ထားတယ္ေပါ့။ ၾကည့္တတ္ရင္ေတာ့ အႏုပညာပါ။ ဟိုယိုင္ဒီလဲနဲ႔ စီးကရက္တိုေတြကေန ဗိသုကာလက္ရာတစ္ခုရဲ႔ အေၿခခံ လည္း ၿဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာပါပဲ။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ပံု (၆)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-NwK8pUyO2Ek/TX5Yu2784vI/AAAAAAAABAo/uDXaXZ8QGds/s1600/SNV35530.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" q6="true" src="https://lh6.googleusercontent.com/-NwK8pUyO2Ek/TX5Yu2784vI/AAAAAAAABAo/uDXaXZ8QGds/s400/SNV35530.JPG" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ပံု (၇)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-yL3TdODCrvE/TX5YmDBrKmI/AAAAAAAABAk/vCpZcOk8UL8/s1600/SNV35528.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;">